16NStyl - Tańczący z dżinami (kto krył się za dżinem?)

w temacie: bajka o...

„Tańcz, gdy jesteś rozbity. Tańcz, jeśli zerwałeś bandaż. Tańcz w środku walki. Tańcz w swojej krwi. Tańcz, gdy jesteś całkowicie wolny.” Rumi

– Jesteś moim najstarszym synem i musisz postępować, jak ci każę. Jeśli mi się sprzeciwisz, przestaniesz być moim synem! W imię Allaha nakazuję, abyś się opamiętał i skończył z młodzieńczą fatamorganą. Zasmucasz swoich rodziców Rami. Zasmucasz Allaha.

– Błagam cię ojcze, pozwól mi pójść moją drogą, na którą skierował mnie Allah.

– Nie bluźnij synu. Nie bluźnij w moim domu!

Po ostrej kłótni z ojcem nie spał całą noc. Przewracał się z boku na bok i rozmyślał, jak postąpić? Czy kierować się głosem serca, czy być posłusznym synem i postąpić zgodnie z jego wolą. Ojciec bardzo chciał, by Rami został kupcem i dołączył do stryja, który był jednym z największych handlarzy w stolicy, ale miał swoje marzenia i plany na życie, których ojciec nie chciał zaakceptować.

Po fadżr, chłopak odwiązał wielbłąda, wsiadł i jak najszybciej oddalił się od domu rodzinnego.

Kolejną modlitwę odprawił w południowej spiekocie przy pierwszej oazie, przy której zrobił postój. Zaprowadził wielbłąda do wodopoju, gdzie usiadł, żeby posilić się i odpocząć przed długą wyprawą. Ułamał kawałek słodkiego placka namoury i popił herbatą miętową.

– As-salamu alaykum Rami. – Usłyszał głos mężczyzny, który pojawił się znikąd.

– Wa-alaykum as-salam – odpowiedział chłopak.

– Twój ojciec na ciebie czeka Rami, wciąż nie traci nadziei, że się opamiętasz chłopcze. Będziesz wspaniałym kupcem. Tak wielkim, że będą sławić twoje imię przy maghrib. Ojcowie będą tobie oddawali swoje córki na żony i synów na uczniów.

– Przysłał ciebie mój ojciec, dżinie, żebyś namieszał mi w głowie? Nigdy nie chciałem dla siebie bogatej przyszłości, to nigdy nie było moim marzeniem. Chcę żyć inaczej. Mój ojciec nie powinien przysyłać ciebie do mnie i łamać prawa.

– Twój ojciec zrobi wszystko...

Po tych słowach zjawa rozpłynęła się w powietrzu. Rami zebrał rzeczy, wsiadł na wielbłąda i ruszył w dalszą drogę.

Pustynia rzadko jest zupełnie cicha, ale przed nadciągającym żywiołem zapada w ciężką, gęstą ciszę, którą przerywa szum przesypującego się piasku. Po drodze minął się z karawaną, której przewodnik, khabir, ostrzegał chłopaka przed burzą piaskową. Rami pospieszył wielbłąda kijkiem, żeby na czas trafić do obozu beduinów. Jednak wielbłąd już kładł się na ziemi tyłem do kierunku wiatru, by cierpliwie przeczekać żywioł.

Wiatr wzmagał coraz mocniej. Rami zakrył twarz kefiją i położył się za leżącym wielbłądem. Nic innego nie mógł zrobić, nie narażając się na śmierć.

Słyszał śpiew osuwających wydm i martwił, czy trafi tam, dokąd zmierzał, czy burza nie zatrze śladów, czy...

– Rami... Spójrz na mnie Rami. Spójrz na moje ciało Rami, na moje nagie piersi. Spójrz Rami. No spójrz... Jako bogaty kupiec będziesz mógł mieć każde ciało Rami, będziesz mógł mieć wszystko, czego zapragniesz. Chciałbyś mnie dotknąć Rami, chciałbyś poczuć przedsmak tego wszystkiego, co na ciebie czeka... Nie bój się Rami, to wszystko możesz mieć i jeszcze więcej... – Piękny, dziewczęcy głos kusił coraz mocniej.

– Daj mi spokój dżinie! Nie chcę bogactwa i sławy! Nie chcę wielu żon! Chcę żyć skromnie i kierować się w życiu sercem, jak Mistrz, którego śladem podążam. Mój ojciec kiedyś to zrozumie...

Minęło wiele godzin szumu, śpiewu wydm i przerażającego wycia wiatru. Po burzy wielbłąd stanął na nogi, a Rami razem z nim. Wstał, zdiął chustę, otrzepał się z piasku i rozejrzał po granacie przestrzeni. Rozpalił ognisko, posilił się, napoił wielbłąda i zasnął.

Po przebudzeniu chłopak nie wiedział, w którą stronę ma się udać. Burza piaskowa zatarła ślady, którymi podążał. Siedział w bezruchu i myślał, co dalej. Zapasy wody były na wyczerpaniu i po raz pierwszy przyznał, że podróż była błędem. Żałował, że nie posłuchał ojca i uciekł z domu bez wcześniejszego przygotowania. Rami skrył twarz w dłoniach i gorzko zapłakał. Obfite łzy utworzyły oczko wodne, nad którym zawisły biało-szare chmury deszczowe. Nagle lunęło. Wielbłąd zaryczał, a Rami patrzył niedowierzającymi oczami na chmurę, która przemówiła:

– Nie trać nadziei Rami. Jestem tu po to, żeby pomóc tobie dotrzeć do celu. Musisz tylko wyjąć księżycowy kamień, unieść go wysoko i poczekać, aż wskaże ci drogę.

Rami zerwał się z ziemi, podszedł do wielbłąda pijącego wodę z oczka wodnego i sięgnął do skórzanej sakwy po kamień, znaleziony w dzieciństwie.

Podniósł go wysoko nad ziemią i obserwował, co nastąpi. Ale nic się nie zadziało, więc wsiadł na wielbłąda, podniósł kamień w dłoni i wtedy zadziała się magia heliografu. Błyszczący kamień chwycił promień światła, który na moment oślepił chłopaka.

– Teraz już znasz drogę do klasztoru derwiszów Rami. Podążaj Drogą Serca i

nie pozwól, by zwątpienie odebrało Ci marzenia.

Chłopak delikatnie uderzył wielbłąda i ruszył urzeczywistnić marzenie o zostaniu derwiszem.