KRES - Rozdział 14

We wnętrzu karety panował półmrok. Trzęsło nią na nierównym bruku. Lara opierała się o jedną ze ścianek, bawiąc się długim chwostem zwisającym z zasłonki. Pukała w jego pękatą główkę, wprawiając ją w monotonny, wahadłowy ruch. Purpurowe frędzle rytmicznie łaskotały odsłonięty fragment jej uda.

Sztywny fason chorobliwie opiętej, jedwabnej sukni w kolorze butelkowej zieleni zamieniał każdy ruch w walkę z ciasnym materiałem. Gdy stała, krawędzie wysokiego rozcięcia u dołu pozostawały blisko siebie, tworząc intrygującą, pionową linię, która optycznie wydłużała sylwetkę. Kiedy jednak siedziała, poły sukni rozstępowały się, uwodzicielsko odsłaniając nogę aż do linii biodra. Nie dość więc, że kreacja była niewygodna, to jeszcze prawie że wulgarnie wyzywająca.

Lara zastanawiała się, jak wiele w kwestii wyboru sukienki miała do powiedzenia Amara, a ile jej młodszy syn. Sądząc po jego wzroku, który bezczelnie wędrował po jej ciele, gdy uparł się pomóc jej podczas wspinaczki do wysokiego pojazdu, to właśnie on musiał być inicjatorem całego pomysłu. Kompletnie nie krył się z tym, że dosłownie wgapia się w jej pośladki, podczas gdy wchodziła po wąskich, metalowych stopniach. Brakowało jeszcze, żeby ją zmacał. Z drugiej strony, może to by ją odblokowało. Może odwinęłaby się odruchowo i zamiast w restauracji, skończyliby w szpitalnej izbie przyjęć.

Tymczasem podjechali pod ogromny gmach pobudowany na tętniącym życiem rynku. Wkomponowany pomiędzy inne, podobnie duże i dostojne budowle, onieśmielał przechodniów wyjątkowo wysublimowaną fasadą. Dopiero po skrupulatnym przeliczeniu zawartości portfela i bezlitosnym zrecenzowaniu własnego odbicia w szybie, można było w ogóle pomyśleć o wstąpieniu do środka.

Lara, nienawykła do chodzenia na wysokich obcasach, musiała podać Gylesowi dłoń, by choćby stanąć na ulicy. Jako że o samodzielnym marszu po kocich łbach na tych absurdalnie wręcz cienkich konstrukcjach nie było mowy, skończyło się na tym, że pod same drzwi prowadził ją pod ramię.

Kto to wymyślił, żeby przyczepić do podeszw takie szpile? Czemu to miało służyć? Bo z całą pewnością nie chodzeniu. Sfrustrowana wyswobodziła się z niechcianej ratunkowej pętli, nim ta zdążyła mocniej się zacisnąć. Czuła bowiem, jak ręka Gylesa puszcza jej łokieć i niebezpiecznie przesuwa się w kierunku talii. Usłyszała, jak Gyles wyburczał coś niezrozumiale, ale całkowicie to zignorowała.

Ciężkie, podwójne drzwi rozwarły się przed nimi szeroko, popychane przez dwóch sztywnych niczym manekiny odźwiernych. W ich śmiesznie ulizanych włosach odbijało się padające z wnętrza światło. Uderzył w nią zapach jedzenia, woń pomieszanych perfum i dymu z tlących się cygar. Do uszu dotarła melancholijna, wygrywana przez orkiestrę melodia, mącona dźwiękami stukających o talerze sztućców i ludzkich głosów. Ostrożnie weszła do paszczy lwa i niemal od razu zadarła głowę, bo w miejscu, w którym powinien znajdować się sufit, rozciągała się wysoka przestrzeń, sięgająca dwóch kolejnych pięter. Pod arkadowym sklepieniem, na grubych łańcuchach, zwieszały się fikuśne kandelabry. Bijący od nich blask oślepiał, prawie że wypalał pod powiekami ciemne plamy. Prędko zorientowała się więc, że mieli tu najprawdziwszą elektryczność. Coś, o czym czytała jedynie w podręcznikach, ze skromnej biblioteczki Wieltiena. Skojarzyła szybko, co było źródłem tej niesamowitej energii. Przypomniała sobie o mijanych jeszcze przed wjazdem do miasta wiatrakach. Już wtedy wydały jej się za duże i zbyt osobliwe jak na młyny. Teraz pojęła, jaką pełniły funkcję.

– Laro, chodźmy do stolika – ponaglił ją Gyles. – Blokujemy przejście.

Opuściła wzrok na wypełnioną ludźmi salę.

– Laryieno – sapnęła zmęczonym głosem. – Idź przodem – poleciła, nie chcąc, aby znowu ją dotykał. Po równej posadzce mogła poruszać się sama, nawet na szczudłach, które kazano jej założyć na stopy.

Ruszył więc pierwszy, pilnując, by podążała za nim w odpowiedniej odległości. Kontrolował tempo, dostosowując je do jej nieco nieporadnych kroków. Nie tylko obuwie stanowiło bowiem dla niej problem. Kiedy stawiała zbyt długi krok, rozcięcie sukni rozchylało się, powtarzając sytuację z karety, której pośród obcych ludzi wolałaby uniknąć, a część mężczyzn siedzących przy mijanych stolikach najwyraźniej tylko na to czekała. Bez najmniejszego skrępowania odprowadzali ją wzrokiem, nie bacząc na obecność własnych partnerek.

Gyles tymczasem kroczył dumnie, wyprostowany jak struna. Idealnie skrojony garnitur, perfekcyjnie ułożona fryzura, wypastowane na błysk pantofle oraz jego przystojna i, co nie umknęło jej uwadze, delikatnie przypudrowana twarz. Każdy szczegół jego wyglądu zdawał się być starannie przemyślany. Mało tego. Gdyby teraz się rozebrał, wyglądałby jak wymarzony model dla artysty przygotowującego się do namalowania aktu.

Z wyraźną przyjemnością chłonął ukradkowe spojrzenia kobiet rzucane w jego kierunku. Puszył się jak paw, gdy chichotały z niewinnym wyrazem chwilowego zauroczenia na zarumienionych twarzach. Jak dla Lary, wszystkie mogłyby go sobie wziąć. Nawet jednocześnie. Byle ją tylko zostawił w spokoju.

Oczywiście była w pełni świadoma, że pod względem urody wcale mu nie ustępowała. Niczego jej przecież nie brakowało. Przez dwadzieścia osiem lat życia zdążyła zauważyć, że jakimś cudem udało jej się wyjść poza przeciętny kanon piękna. Potrafiła lśnić, jeśli wymagała tego chwila, a teraz właśnie musiała uważać. Nie mogła pozwolić sobie, żeby wypaść źle. Nie w miejscu takim jak to, gdzie od samego wejścia każdy zdawał się oceniać każdego. Nie przy nim.

Gyles odsunął dla niej krzesło. Usiadła z wyraźną ulgą. Dzięki Castonom pierwszy raz od dawna przypomniała sobie, że posiada kostki. Miała ochotę je rozmasować, ale powstrzymała się i zamiast tego lekko uniosła na siedzisku, by jej szarmacki kompan mógł przesunąć ją bliżej bogato zastawionego stolika.

Kiedy oboje zajęli miejsca, dotychczasowa uwaga gawiedzi powróciła do prywatnych spraw każdego z osobna. Ten, kto miał ich zauważyć, dawno ich zauważył. Pomyślał, co miał pomyśleć. W oczach wszystkich tu obecnych już stanowili parę. Gyles bardzo się postarał, aby tak to właśnie wyglądało.

– Gdzie Hegert i twoja matka? – zapytała, widząc jedynie dwa nakrycia. – Chyba mi nie powiesz, że nie zamierzają do nas dołączyć?

– Dlaczego mieliby do nas dołączać? – odparł spokojnie, mocząc palce w miedzianej miseczce, by następnie wytrzeć je w leżący obok miniaturowy ręczniczek.

Idąc za jego przykładem, zrobiła to samo. Nie odpowiedziała jednak na jego pytanie. Po prostu założyła wcześniej, że oni również pojawią się na kolacji i nie przyszło jej do głowy, że spędzi ten czas jedynie z Gylesem. Nie było sensu drążyć tematu. Obecnie chciała jak najszybciej coś zjeść i wrócić do apartamentu.

Po jej prawej pojawił się kelner. Mężczyzna w średnim wieku z sympatycznym wyrazem twarzy. W kącikach jego oczu utworzyły się zmarszczki, kiedy się do nich uśmiechnął. Jedną rękę trzymał założoną z tyłu u dołu pleców, w drugiej spoczywało oprawione w skórę menu.

– Życzą sobie Państwo złożyć zamówienie? – powiedział, sugestywnie wyciągając przed siebie kartę dań.

– Dziękujemy panu. Zawczasu zdążyłem poczynić stosowną rezerwację uwzględniającą jadłospis na dzisiejszy wieczór.

– Mógłbym wobec tego prosić o nazwisko szanownego Pana? – Kelner bardzo sprytnie, wyuczonym uprzejmym ruchem cofnął rękę trzymającą menu.

– Castone.

– Ach tak, Pan Castone. Oczywiście. Wobec tego w pierwszej kolejności pozwolę sobie podać przystawki. Czy życzą sobie Państwo konkretnego napitku do posiłku? Mogę polecić różowe wino z Yagos. Lekkie, półsłodkie, idealne do kolacji.

– Prosiłbym o czerwonego Qralensa, co najmniej siedmioletniego. Jest cięższy, ale lubię sprawdzone trunki. Do tego karafka świeżo wyciskanego soku z granatów.

Kelner skłonił się, sygnalizując, że zrozumiał, po czym wyczekująco spojrzał na Larę, która przysłuchiwała się rozmowie obu mężczyzn, próbując ukryć zakłopotanie obcą dla niej sytuacją pod niewyraźnym uśmiechem. Wystraszyła się, kiedy jego uwaga zwróciła się w jej kierunku.

– Dziękujemy panu – odezwał się ponownie Gyles, tym samym kończąc rozmowę.

Lara odetchnęła, ale zaraz potem z niechęcią spojrzała na wymuszonego towarzysza wieczoru, zauważając, że nie pozwolił jej dotąd o niczym zadecydować. Koniecznie chciał, żeby wszystko przebiegało wedle jego myśli. Jakież to było frustrujące.

Nie zamierzała jednak podejmować tematu. Ukradkiem za to podpatrywała uwijający się przy pracy personel. Bo oto właśnie ktoś zabrał ich miseczki do mycia rąk, a w ich miejsce ustawił kryształowe lampki na wino. Ktoś inny podszedł i zapalił świece w ozdobnej latarence ustawionej pośrodku stołu. Przyniesiono więcej sztućców, dodatkowe literatki, kolejne sztućce, dodatkowe talerzyki, koszyczek z pieczywem i kubełek z lodem, wytworzonym zapewne przez miejscowe wróżki. Krzątało się wokół nich naprawdę sporo osób, a każda z nich odnosiła się do niej z szacunkiem i uprzejmością.

Przypatrywała się, jak w sąsiednim rzędzie podpalają coś, co wyglądało jak piramida z gałek lodów, kiedy widok ów przesłonił jej czyjś wielki bebech. Odchyliła się lekko przez oparcie, chcąc poznać finał tychże pirotechnicznych praktyk, ale bebech wcale nie kończył się tam, gdzie powinien. Zajmował coraz większą część pola widzenia, aż w końcu zasłonił jej niemal połowę sali.

Zachmurzona usiadła normalnie, czekając, aż przeszkoda usunie się z jej przestrzeni. Zamiast tego przesunęła się jeszcze bliżej i przemówiła tubalnym, męskim głosem:

– Proszę, proszę! Kogoż me oczy widzą?! Toż to Gyles Castone, przyszły kapitan oddziałów Attbury i Okręgu Zachodniego!

– Ach… Hektorze! – Gyles wstał i uścisnął dłoń masywnego mężczyzny. Obaj szczerzyli się do siebie, udając wielce uradowanych przypadkowym spotkaniem.

Lara patrzyła na znajomego Castona, coraz wyżej unosząc brwi. Facet był ogromny. Niekoniecznie wysoki, ale opasły w stopniu wręcz wynaturzonym. Brzuch rozlewał mu się na boki, a z przodu, pod własnym ciężarem, zwisał niemal do połowy szerokich ud. Trudno było stwierdzić, czy mężczyzna miał pod nim jakiś pasek, a jeśli tak, to gdzie właściwie go ukrył i jakim cudem cienki kawałek wyprawionej skóry wytrzymywał napór takiej tuszy. Pod ledwo dopinającym się granatowym garniturem zaobserwowała białą, pasiastą koszulę, której materiału starczyłoby chyba na prześcieradło do królewskiego łoża. Jej dolną część wcisnął sobie pod okalającą go fałdę, choć i tak spory fragment brzucha nie mieścił się pod marynarką. Wystawał spod niej niczym napompowane, biało-pasiaste koło zadzierzgnięte w pasie. Z okrągłej, świńskiej twarzy, zaczerwienionej od wysiłku związanego z samym przemieszczaniem tych wszystkich kilogramów, spoglądały na nią małe, paciorkowate oczka.

– Widzę, że ładnie się ustawiłeś, odkąd ostatnio się widzieliśmy – powiedział Hektor, przenosząc wzrok z niej na przyjaciela i z powrotem. – Piękną masz małżonkę.

– Przyszłą małżonkę – poprawił go Gyles, a w Larze aż się zagotowało.

– W takim razie gratuluję narzeczeństwa. Liczę, że nie zapomnisz o miejscu dla starego, dobrego przyjaciela przy weselnym stole.

– Naturalnie, Hektorze. O ile nie wezwą mnie wrota Labiryntu, możesz czuć się moim honorowym gościem.

– Tak, jak sądziłem. – Hektor musiał zaczerpnąć kilka głębszych oddechów, zanim podjął wątek. Wyglądało na to, że nawet stanie w miejscu stanowiło dla niego niemały wysiłek. – Zauważyłem cię w restauracji i od razu wiedziałem, po coś tu przyjechał. Co innego miałbyś robić w Pograniczu, jeśli nie próbować swych sił w selekcji. Jak nikt inny się do tego nadajesz. Ja i moja Alanja – dodał, obracając się pokracznie i wysuwając zza szerokiego boku drobną blondynkę, której obecności Lara wcześniej nawet nie zauważyła – przyszliśmy pokosztować nowych dań – mówił poweselały samą myślą o jedzeniu. – Podobno szef kuchni przygotował je specjalnie na tę okazję. Żona co prawda niewiele zje, bo ostatnio mało co jej smakuje... Ale nic to. Przynajmniej więcej zostanie dla mnie. – Zaśmiał się, po czym wskazał na zaokrąglony brzuszek kobiety. – Wiesz... Spodziewamy się dziecka, a sam rozumiesz, jakie to kobiety miewają humory w ciąży. To nie, tamto nie. Wiecznie tylko się mazgają. Ale co mi tam. Pocieszę ją w łóżku. Jak ją dobrze wymęczę, to przestanie grymasić. – Mrugnął do żony sugestywnie.

Alanja poczerwieniała. Zawstydzona spuściła głowę i zacisnęła usta. Ścisnęła w garści pochwycony w nerwach materiał delikatnej, brzoskwiniowej kreacji. Stała nieco z tyłu, próbując schować się za mężem, i wyraźnie się zmieszała, kiedy napotkała wzrok Lary.

Laryiena nie wiedziała nic o Alanji ani o okolicznościach jej małżeństwa, ale nietrudno było zauważyć, jak Hektor ją traktował. Wypowiadał się za nią, komentował jej stan. Mówił o rzeczach intymnych i zasadniczo sprowadzał ją do roli dodatku do własnej osoby. Kobieta nie wyglądała na szczęśliwą. Pod maską ponurej rezygnacji skrywała przerażoną, zażenowaną kobietę.

Chcąc nie chcąc, patrząc na Alanję i Hektora, wyobraziła sobie, jak trudne dla tak młodej, drobnej kobiety musiało być poczęcie z nim wspomnianego, nienarodzonego jeszcze dziecka. Co takiego musiała przechodzić co noc, wchodząc z nim pod wspólną kołdrę. Zrobiło jej się niemal niedobrze na to wyobrażenie, ale też tak bardzo szkoda Alanji, że przez jeden krótki moment miała ochotę wykrzyczeć spaślakowi, co o nim sądzi. Tyle że tego konkretnego wieczoru, nie potrafiła tego zrobić.

Była bezradna, bo znała ten rodzaj bezsilności. Sama nie miała przecież wiele do powiedzenia w sprawie swojej przyszłości. Może Alanja również została wciągnięta w małżeństwo, które miało przynieść korzyści przede wszystkim jej rodzinie. Nie mogła tego wiedzieć. Ale sama myśl wystarczyła, by poczuła kolejny, nieprzyjemny ucisk w gardle.

Kiedy teraz spojrzała na własną sytuację, jej przyszłe małżeństwo nie wydawało się aż tak tragiczne. W pakiecie z bogatym domem, ogromem ziemi, górą pieniędzy i szurniętą rodziną miała dostać jeszcze pięknisia na białym rumaku.

Tudzież jego starszego brata…

Serce załomotało jej na samą myśl o Bredzie. Kompletnie nie spodziewała się takiej reakcji, toteż oparła dłoń na mostku, próbując się uspokoić. Znowu zabrakło jej powietrza, więc czym prędzej odepchnęła od siebie niedorzeczną refleksję.

***

– Kim był ten wieprz? – zapytała nieco już uspokojona, gdy Hektor wreszcie oddalił się wraz z żoną.

Gyles spojrzał na nią z dezaprobatą.

– Uważaj na słowa, Laryieno.

– Dlaczego? Przecież już sobie poszedł.

– Hektor Valholm, to syn właściciela największego banku w państwie. – W jego głosie zadźwięczała nuta samozadowolenia, jakby samo wymienienie nazwiska spaślaka miało wystarczyć, by Lara spojrzała na niego z większym szacunkiem. – Znamy się od dawna. Jeszcze zanim postanowił przejąć interes ojca, chciał służyć w wojsku. Ostatecznie uznał, że bank przyniesie mu więcej pożytku aniżeli mundur.

– Rozumiem, że nie jesteś zaskoczony zmianą jego... zainteresowań. Ani jak mniemam aparycji.

Gyles rzucił jej krótkie karcące spojrzenie.

– Hektor doskonale wie, gdzie leżą jego obowiązki. A jego rodzina prowadzi interesy, wymagające odpowiedniego następcy. Jego małżeństwo również było korzystne dla obu stron. Alanja pochodzi z jednej z najzamożniejszych rodzin kupieckich w regionie. Jej rodzina handluje na dużą skalę, a takie przedsięwzięcia wymagają solidnego zaplecza finansowego. – Rozsiadł się wygodniej, wyraźnie zadowolony z własnej wiedzy. – Ich rodziny od dawna miały ze sobą powiązania.

Nie powiedział tego wprost, ale odniosła wrażenie, że Gyles uważał tę znajomość za kolejny dowód na to, jak dobrze osadzony jest w świecie, do którego ona dopiero miała wejść. Nie widziała mimo to powodów, by dalej kontynuować wątek Valholmów.

Miała czas, aby spokojniej przyjrzeć się sali. Zauważyła, że Hektor wcale nie był tak wyjątkowym widokiem, jak początkowo sądziła. Uderzyło ją, jak wielu z gości miało pokaźne brzuchy, szerokie biodra i podbródki, które nie mieściły się w starannie zawiązanych kołnierzykach. Może nie dorównywali masą młodemu bankierowi, który wyglądał, jakby połknął co najmniej trzech takich bogaczy, ale widać było, że głodem nie przymierali. Niektórzy mieli na sobie ubrania tak bogate, że aż trudno było oderwać od nich wzrok. Inni wyglądali, jakby jedynym wysiłkiem, jaki podejmowali na co dzień, było podnoszenie kielicha do ust. W eleganckich ubraniach, przy zastawionych stołach, otoczeni obsługą wyglądali, jakby dostatek zdążył odcisnąć się na nich równie wyraźnie jak na wystroju restauracji. Bo może tak wyglądał dostatek w tych kręgach? Uwidaczniał się nie tylko w wystroju sal, zastawie i potrawach, ale też w ciałach ludzi, którzy mogli pozwolić sobie na to, by nie odmawiać sobie niczego.

Myśl ta nie zdążyła rozwinąć się dalej. Kelnerzy pojawili się przy ich stoliku, niosąc pierwsze dania.

Jako przystawki podano im szarpane płatki z dziczyzny z dodatkiem leśnych owoców, chrupiącym topinamburem oraz wiórkami długodojrzewającego, pleśniowego sera. Na drugim talerzu wyłożono szparagi z białą truflą w jasnym chrzanowym sosie, a zaraz po nich wniesiono przegrzebki okraszone kawałkami boczku, ułożone na musie z zielonego groszku.

W normalnych okolicznościach nie miałaby pojęcia, co w zasadzie stoi przed jej oczami, ale kelnerzy dokładnie opisywali każde kolejne danie z wyuczoną cierpliwością i dokładnością. Najgorsze było to, że nawet te wodne ślimory wyglądały smacznie. Nigdy nie pomyślałaby, żeby zjeść ślimaka, nieważne czy pełzającego po lądzie, czy morskim dnie, ale tym razem nie potrafiła powstrzymać się, aby choć jednego nie spróbować. Odruchowo wyciągnęła dłoń, aby zgarnąć wypełnioną białym mięskiem muszlę wprost z półmiska.

– Laro.

– Laryieno… Czego chcesz? – wyszeptała z ręką zawieszoną nad talerzem.

– Widelec.

Obruszona wydęła policzki, ale sięgnęła po sztuciec.

– Nie ten. To jest widelec deserowy.

Podniosła kolejny, jednak Gyles pokręcił głową. Dotknęła trzeciego, który wreszcie okazał się tym prawidłowym. Co prawda ona nie widziała większej różnicy pomiędzy nimi, bo każdy miał przecież taki sam zestaw zębów do nadziewania żarcia, ale dla własnego dobra, wolała zrobić po gylesowemu. Jego świat, jego zasady. Zamierzała grać według nich, aby dzięki temu być może szybciej wydostać się z paśnika dla snobów.

Przystawki okazały się smaczne. Mimo iż relatywnie niewielkie, zdążyli nabrudzić sporo żelastwa, żeby wszystkiego skosztować. Bo przecież każdą potrawę jadło się czym innym. Lara zdążyła też wydudnić przy okazji dwie lampki wina. Pierwszą z nich prawie jednym haustem, drugą natomiast ostrożniej, skarcona wzrokiem Gylesa, wciąż jeszcze sączącego powolutku pierwszy kieliszek. Wino było faktycznie dobre. Lekko cierpkie, ale również wyjątkowo słodkie i do tego cholernie mocne. Podejrzewała, że jak tylko skończą całą butlę, chuch będzie miała jak stąd aż do drzwi.

Wszystko szło dotąd całkiem dobrze, do momentu, aż podali pierwsze danie główne. Wraz z trzecim kieliszkiem opróżnionym przez Larę wniesiono wielki, bogato udekorowany zielskiem półmisek z rybią przynętą zgrabnie ułożoną w równym okręgu.

– Gyles – wyszeptała, a że zajęty był upychaniem sobie pod kołnierz białej chusty, powtórzyła raz jeszcze – Gyles. – I tym razem nie zareagował, bo akurat wyrównywał materiał okrywający teraz jego klatkę piersiową. – Gyles! – powiedziała o ton głośniej, trącając go czubkiem buta w łydkę.

– Co? – zapytał trochę chyba zirytowany jej impulsywnym kopniakiem.

– Co to za pędraki? – Skinęła na półmisek.

Gyles uniósł brwi.

– Nie jadłaś nigdy krewetek?

– Nie mam w zwyczaju jadać robactwa.

Pomasował się po czole jak ktoś, kto ma do czynienia z intelektualnym bałwanem.

– To nie robaki, tylko owoce morza. I mów trochę ciszej.

– Przecież to koło owoca nawet nie stało. – Bezceremonialnie chwyciła między palce jedną krewetkę i wytknęła ją przed oczy zdziwionego jej poczynaniami mężczyzny. – Patrz. To ma czułki, oczka, nóżki i wszystko inne, co posiada każdy szanujący się robal. – Zamajtała całym wymienionym zestawem.

Gyles położył dłoń na nadgarstku Lary, by delikatnie acz stanowczo opuścić jej rękę.

– Laro. Przecież mówiłem ci jeszcze w pensjonacie, że nie jesteśmy już w Attbury. Postaraj się więc zachowywać stosowniej – mówiąc to, rozejrzał się dyskretnie wokół.

– Laryieno – burknęła, bezrefleksyjnie rzucając krewetką z powrotem na półmisek. Chwyciła za leżącą w kuble z lodem butelkę i ponownie napełniła swój kieliszek, wytrząsając z butelki ostatnie krople alkoholu. Pociągnęła solidnego łyka. – Zamów jeszcze jedno wino, Gyles, bo nie wystarczy nam do końca kolacji. Jeśli mam jeść przerośnięty kryl, to wolałabym mieć go czym popić.