Krótko o sklepie z płytkami.

Wszedłem do sklepu z płytkami ceramicznymi. Z nudów, bo akurat szedłem nieopodal.

-Dzień dobry. - Zaczynam z grubej rury do pierwszego-lepszego faceta.

-Dzień dobry. - Odpowiada znudzony facet.

Zacząłem się błąkać po sklepie. Milion rodzajów płytek w milionie dostępnych kolorów i drugim milionie dostępnym na zamówienie. Gresy, płytki strukturalne, siatki mozaikowe, zwykła taniocha, niezwykła taniocha, a na to wszystko listwy dopasowane idealnie, żeby wprowadzić dysonans w Twoim kiblu.

Perfekcja chaosu w najczystszej postaci. Stałem i chłonąłem Zen i Czi, patrzyłem jak dymią w mojej głowie idealne płonące zgliszcza Feng Szui.

-Mogę w czymś pomóc? - Zagaduje mnie dziewczyna w korpo dreskodzie, marynareczka, but na niskim, spodnie... Prawdziwe CND, czyli słowem: Chuj Nie Dreskod (i ubierzta się elegancko i arbajt macht fraj antil frajdej, samtajms saterdej biczys).

Ładna taka, nawet. Z buzi - takim trochę nerdem pachnie, włosy w mój ulubiony kok z kredkami, kilka kosmyków usiłuje zakryć odstające uszy. No, całkiem przyjemna dziewczyna. Zaburzyła moje idealnie płonące Feng Szui.

-Szuka pan czegoś konkretnego? - pyta. Widzi, że myślami jestem gdzieś indziej, nie wie tylko, że siedzę na kiblu w fioletowe kafelki, z pionowym przełamaniem w fale, a pośrodku przez całą szerokość idzie listwa w kolorze rozjechanej przez chiński czołg tybetańskiej pomarańczy.

Patrzę na babkę.

-Szukam... - zaczynam, żeby wiedziała, że tu jestem a nie, dajmy na to, walę kloca w pampersa dla dorosłych.

-Szukam czegoś konkretnego... Bardzo konkretnego. Bo widzi pani, jestem kościelnym. I wie pani, jaki to jest kolor, ten taki niebieski jak szata... No, jak Maryja?

-Mhm, mhm. - Odpowiada chętnie ona, rozumiejącym mnie tonem. Jej oczy są poważne, nie wie, że jestem zdruzgotany jej podejściem, ani że ciężko mi teraz na nowo rozhajcować pod Feng Szui.

-I takich kafelków, najlepiej glazury takiej, w takim kolorze, tak, noo, ze dwadzieścia metrów. Tak co najmniej. I żeby i na podłogę, i na ścianę.

-Mhm, mhm. - Odpowiada ona, wskazując mi, żebym szedł za nią w piekło i oglądał płytki. Szlag mnie trafiał. I takie, i siakie, i białawe, i granat, i błękit paryski, i błękit zwykły. I gres, glazura, płytek szał.

-Pani wybaczy, ale szukam, takiego, no... Większe nasycenie, cieplejsze, albo zimnejsze, takie, no... - Męczę babkę. Widać, że jest zmęczona. Pewnie ma nadgodziny, albo dziecko małe, albo chciała pociupciać, a chłopak ma opryszczkę lub stulejkę i niepotrzebnie goliła nogi, chyba.

-W którym kościele jest pan kościelnym? - Zagaduje mnie ona, gdy szuka czegoś na komputerze.

-Kto jest kościelnym? - Pytam.

- No kurde! - Powiedziała i poszła. Normalnie, wyszła ze sklepu.

-Jest pan obsługiwany? - spytała mnie po chwili grubsza babeczka z irokezem i motylem na tłustym przedramieniu.

-Taka laska w okularach mnie obsługiwała, ale chyba sobie poszła. - Wskazałem ręką.

-Taka w okularach? Z odstającymi uszami?

-No.

-Aaa, tam. Co trzeba? Płytki? Gres?

-Niech mi pani powie, po chuj te listwy są, te takie te wąskie? Bo mnie to nurtuje, po co to w ogóle?

-To urozmaicenie takie jest.

-Aha.

-Mogę w czymś jeszcze pomóc? - spytała.

-Nie, dziękuję.

I wyszedłem. I tak nie chciałem nic kupować.