PoG2ds 3→Lepkanitka – 2

Skołowana mucha, aż chce nurkować – niczym szkocki pilot arabski na pegazie, w otchłań zdziwienia – że taki wypoczęty, wilgotny od miłosnego potu, przystojny na sześć zgrabnych odnóży pająk, chce ją zaprosić na obiad, a nie atakować oraz niszczyć żuwaczkami, w celu spożycia.

Już samo to, że w jakiś niepojęty sposób, zły sen – w sensie dolegliwości – minął i opuściła ów całkiem zdrowa–(pełna namiętnej buzującej krwi)–a tym samym Polarny Szpital, pozwala jej psychicznie odjeżdżać w domniemanie i łączyć fakty, że widocznie tak chciało przeznaczenie. Malować w wyobraźni na skrzydełkach słowo: kochać i mieć nadzieję, że ów pająk, odpowiednio to zrozumie i będą żyć jak bajce. Długo i szczęśliwie.

***

Lepkanitka jest bardzo wzruszony. Aż zaczyna liczyć pieniądze. Chce pospiesznie kupować, specjalne zmutowane rozkoszą, pajęcze nitki, by swoją wybrankę otulić srebrzystym łóżeczkiem.