Drabble – Kiedy jeszcze byłem człowiekiem
„Patrzę” na swoje dawne życie. Wspominam niemal zamierzchłe czasy. Co czuję? Żal, gniew, smutek, rozgoryczenie. Dlaczego do tego wszystkiego doszło? Jak do tego doszło? Widzę kraty, za nimi mój dawny świat, moje dawne ja. Teraz pozostało przyzwyczaić się do nowej kraciastej rzeczywistości. Ona zasłużyła na to. Zasłużyła. Sam siebie próbuję przekonać. Nie! Nie zasłużyła. Powinienem tutaj zgnić! Jestem zerem! Jestem śmieciem! Miałem kiedyś wszystko. Teraz nie mam nic.
– Ty, kozak, kopsnij szluga! – mówi łysy „współlokator”
– Spierdalaj, bo urządzę cię tak samo, jak swoją byłą! – odwarkuję.
Spoglądam na obecny świat i wspominam czasy, kiedy jeszcze byłem człowiekiem.
Komentarze (14)
Świetny tekst. Mocny, bardzo dobrze napisany. 5 ode mnie.
Ja tam się uśmiechnąłem. 5
Genialne podejście do tematu, podoba mi się :)
Tylko chyba "urządzę", o ile się nie mylę.
5
Bardzo dziękuję :) Oczywiście, że masz rację, już poprawiłem :)
Bardzo Dobry tekst; prawdziwy więzienny dialog ; 5 :)
Dzięki ;)
Mocny, smutny, ale bardzo dobry tekścik : ) 5
Świadomość, że przestajemy być człowiekiem musi być druzgocąca. :) 5
Bardzo emocjonalny tekst, taki zastanawiający, zmuszający do refleksji. Nie wiem dlaczego ale w większości wyczuwam jakąś grozę w Twoich utworach. 5
Ciekawe podejście do tematu, zasługuje na 5 :)
Człowiekiem się urodzić i nim pozostać do starości. 5
Tylko nie idź na serio do kicia, bo będzie mi brakować Twoich drabble. Piątkę już wstawiłam.
"tak samo, jak swoją byłą!" - bez przecinka, porównanie proste z jednym orzeczeniem
W sumie całkiem fajne ujęcie więziennej rzeczywistości, a przynajmniej mnie się to od razu nasunęło. Przykre, że większość z odsiadujących wyrok jednak zupełnie tej granicy między człowiekiem a niebyciem nim nie dostrzega różnicy. W sumie samo to jest wystarczającym dowodem tego, gdzie taki ktoś powinien się znaleźć. Ode mnie 5 :)
Zgadzam się i dziękuję za opinię i ocenę :)
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania