KU WOLNOŚCI Rozdział 10 "Złota klatka"

Rozdział 10

Złota klatka

Czasem cały świat mówi ci, że właśnie dostałaś wszystko, podczas gdy ty czujesz, że tracisz to, co najważniejsze… siebie…

Morze było wzburzone, a wysokie fale piętrzyły się wokół burt, rozbijając się o kadłub z ogłuszającym hukiem. Wiał porywisty, lodowaty wiatr, lecz okręt pozostawał zupełnie nieruchomy. Nie kołysał się ani nie przechylał pod naporem wzburzonej wody, jakby jakaś niewidzialna siła utrzymywała go w miejscu. Żagle zwisały smętnie z masztów, ciężkie i bezwładne. Wszystko wokół zdawało się przeczyć prawom natury. Na statku nie było żywej duszy,  jakby wszyscy marynarze nagle rozpłynęli się w powietrzu. Wśród wycia wichury rozlegało się jedynie przeciągłe, złowrogie skrzypienie drewna. Mary usiłowała się podnieść, lecz ciało odmówiło jej posłuszeństwa. Szarpała związanymi rękami, czując, jak ogarnia ją panika. Miała wrażenie, że jakaś niewidzialna siła przyciska ją do mokrych desek, nie pozwalając się poruszyć. Nagle dostrzegła ojca. Stał przy kabestanie, lecz jego postać miała w sobie coś potwornie niewłaściwego. Ramiona wyrastały wprost z drewnianej konstrukcji, a tułów zdawał się ginąć w jej wnętrzu, jakby okręt w jakiś niewytłumaczalny sposób go wchłonął. Mary nie potrafiła pojąć tego, co widziała. Jej ojciec pozostawał nieruchomy, z głową pochyloną pod dziwnym kątem. Na jego twarzy nie malował się ani ból, ani strach. Jedynie przejmująca bezsilność, znacznie bardziej przerażająca niż jakikolwiek wyraz cierpienia. Krzyknęła, rozpaczliwie próbując przywołać ojca, lecz ku własnemu przerażeniu nie usłyszała nawet najcichszego echa swojego głosu. Jej usta poruszały się w niemym wołaniu, zagłuszonym przez upiorny świst wiatru. Nagle ojciec uniósł na nią wzrok, a w jego spojrzeniu dostrzegła  przejmujący żal. Usilnie próbowała przesunąć się w jego stronę, lecz odległość między nimi zdawała się nieustannie zmieniać. Wszystko wokół rozciągało się i kurczyło w sposób, którego nie potrafiła pojąć. Nagle zapadła głęboka, złowroga cisza. Po chwili przerwał ją odgłos kroków. Powolnych, ciężkich, rozbrzmiewających z niepokojącą regularnością. Początkowo dochodziły z oddali, lecz z każdą chwilą stawały się jednak coraz wyraźniejsze. Zaczęła rozglądać się wokół. W oddali, pośród niespokojnie kłębiącej się mgły, dostrzegła wysoką postać mężczyzny w czarnym płaszczu. Jego sylwetka wydawała się zarazem wyraźna i rozmyta, jakby znajdowała się gdzieś pomiędzy rzeczywistością a cieniem. Stał bez ruchu, zwrócony ku niej, lecz tam, gdzie powinna znajdować się jego twarz, Mary widziała jedynie nieprzeniknioną ciemność. W tej samej chwili rozległo się głuche, przeciągłe dudnienie, przypominające odległe bicie okrętowego dzwonu. Uderzenia  narastały powoli, przechodząc w niski, jednostajny łoskot, który zdawał się dochodzić z głębin morza. Mężczyzna ruszył przed siebie. Poruszał się niespiesznie, z nienaturalnym spokojem, jakby szalejący wokół żywioł w ogóle go nie dotyczył. Mimo porywistego wiatru poły jego płaszcza pozostawały zupełnie nieruchome. Łoskot stawał się coraz donośniejszy. Mary coraz mocniej czuła jego głuche wibracje gdzieś głęboko w piersi. Zbliżająca się ku niej sylwetka mężczyzny zaczęła tracić wyrazistość, jakby rozpływała się w otaczającej mgle. Dziewczyna zamrugała, a kiedy znów skupiła na nim wzrok, nieznajomy stał już znacznie bliżej, choć zdawał się wcale nie poruszyć. Znów zapadła głucha,  złowroga cisza. Mary poczuła, jak lodowaty strach ściska jej gardło. Czując ogarniającą ją coraz większą panikę spojrzała ku ojcu. Edward wpatrywał się w nią szeroko otwartymi oczami usiłując coś powiedzieć. Jego wargi drżały, lecz pozostawały dziwnie nieruchome, jakby zrosły się ze sobą, nie pozwalając wydobyć się choćby najcichszemu słowu. Nagle jego twarz wykrzywił grymas przerażenia. Zaczął gwałtownie potrząsać głową, a jego spojrzenie powędrowało gdzieś ponad jej ramieniem. Usilnie próbował rozchylić usta, zmagając się z czymś niewidzialnym, co zdawało się trzymać je wbrew jego woli. Wreszcie, z nienaturalną gwałtownością, wargi rozwarły się, a złowrogą ciszę rozdarł przeraźliwy krzyk.

— Uciekaj!

Dziewczyna gwałtownie odwróciła głowę i zamarła z przerażenia. mężczyzna był tuż przed nią. Pochylał się nad jej twarzą w upiornym bezruchu, tak blisko, że niemal stykali się czołami. Nie dostrzegła chwili, w której się zbliżył. Po prostu nagle znalazł się tuż obok, jakby wyłonił się z samego mroku. Jego twarz pozostawała dziwnie niewyraźna. Mary rozpoznawała znajome rysy, lecz ilekroć próbowała skupić na nich wzrok, zdawały się nieznacznie zmieniać. Jedynie oczy pozostawały zimne, nieruchome, utkwione w niej z przerażającą intensywnością. Kąciki jego ust powoli uniosły się w złowrogim uśmiechu. 

— Rachunek za pasażerów wciąż czeka na uregulowanie... — wyszeptał.

Koszmar, z którego Mary wyrwała się tamtej nocy z rozpaczliwym krzykiem, nie był odosobniony. Odkąd poznała prawdę o wydarzeniach sprzed lat, Elias Blackthorne coraz częściej odwiedzał ją w snach, w tym samym powracającym, przerażającym  obrazie. Dziewczyna usiadła na łóżku, z trudem łapiąc  oddech.  Wpatrywała się w ciemność, wciąż przekonana, że znajduje się na pokładzie Valianta. Dopiero znajomy zarys mebli i blady blask księżyca wpadający przez okno uświadomiły jej, że jest we własnej sypialni.

Jej krzyk zaalarmował Eleonor, która pośpiesznie wbiegła do pokoju. Zastawszy dziewczynę siedzącą na łóżku, bladą i roztrzęsioną, natychmiast podeszła do niej.

— Panienko! Na miłość boską, co się stało?! — zawołała z niepokojem.

Mary spojrzała na nią szeroko otwartymi oczami. Próbowała coś powiedzieć, lecz głos uwiązł jej w gardle.

— On... on tam był... — wyszeptała wreszcie, wciąż drżąc ze strachu.

— Kto, moje dziecko?

— Blackthorne... Byłam na jego okręcie... Miałam związane ręce... — Urwała, próbując opanować drżenie głosu. — Nie mogłam uciec...

— Cicho, kochanie, już dobrze. — Opiekunka usiadła obok i objęła ją ramieniem. — To był tylko zły sen. Jesteś w domu, nic ci nie grozi.

— Ale to było takie prawdziwe... — dziewczyna spojrzała na nią ze łzami w oczach. — A jeśli on naprawdę kiedyś mnie odnajdzie?

Eleonor pogładziła ją po włosach.

— Twój ojciec zrobi wszystko, żeby do tego nie dopuścić. Nie pozwoli, by stała ci się krzywda.

Mary wtuliła się w jej ramię stopniowo odzyskując spokój.

— Zostaniesz ze mną jeszcze trochę? — poprosiła w końcu cicho.

— Oczywiście, moje dziecko. Zostanę, dopóki nie zaśniesz.

Pomogła jej ponownie się położyć, poprawiła kołdrę i usiadła przy łóżku, trzymając ją za rękę. Dziewczyna długo jeszcze wpatrywała się w półmrok sypialni, lecz w końcu zmęczenie wzięło górę nad strachem. Dopiero gdy jej oddech stał się spokojny i miarowy, opiekunka ostrożnie uwolniła dłoń z jej uścisku i po cichu opuściła pokój. 

Tymczasem za dnia posiadłość Ashcroftów tętniła życiem jak nigdy dotąd. Zbliżający się przyjazd rodziny Harringtonów postawił całą służbę na nogi, a przygotowania do ich wizyty pochłaniały niemal wszystkich domowników. Edward pragnął, aby przyszli powinowaci zostali przyjęci z należnymi im honorami.  Doskonale zdawał sobie sprawę, jak wielkie znaczenie miało to spotkanie dla przyszłości jego córki, dlatego dokładał wszelkich starań, aby wszystko zostało przygotowane z należytą starannością i przebiegło bez najmniejszych uchybień.

W całej rezydencji trwały gorączkowe porządki. Pokojówki zdejmowały ciężkie, aksamitne kotary, trzepały dywany i polerowały drewniane posadzki, aż te odzyskiwały dawny blask. W reprezentacyjnych salonach lokaje starannie oczyszczali z kurzu obrazy, lustra i srebrne lichtarze. Żaden szczegół nie mógł zostać przeoczony, cały dom miał lśnić nieskazitelną czystością.

Szczególną uwagę poświęcono pokojom przeznaczonym dla Harringtonów. Przygotowano świeżą pościel, wyłożono najlepsze tkaniny i zadbano o to, by w każdym pomieszczeniu znalazły się odpowiednie wygody.  W kuchni również nie brakowało zajęć. Kucharz układał jadłospis uroczystej kolacji, starannie rozważając dobór poszczególnych dań. Sporządzano listy potrzebnych produktów i sprawdzano zapasy, aby zawczasu zaopatrzyć spiżarnię we wszystko, co niezbędne.

Nie mniejsze poruszenie panowało w ogrodach otaczających pałac. Od świtu uwijali się tam ogrodnicy, nadając ozdobnym krzewom starannie wymierzone kształty, pielęgnując kwiatowe rabaty i doprowadzając żwirowe alejki do nieskazitelnego porządku. Niczego nie pozostawiano przypadkowi, a każdy szczegół musiał świadczyć o należytej dbałości o posiadłość. Edward osobiście doglądał postępów prac, niejednokrotnie zmieniając wcześniejsze polecenia i doprowadzając tym samym zarządcę domu do niemałej rozpaczy. Choć planowany bal miał odbyć się w stosunkowo wąskim gronie najbliższych przyjaciół rodziny, gubernator pragnął, aby pod każdym względem dorównywał balom organizowanym w najznamienitszych angielskich pałacach.

W całym tym zamieszaniu Mary z trudem znajdowała choćby chwilę dla siebie. Po powrocie z rejsu szybko odzyskała siły, do czego w znacznej mierze przyczyniła się troskliwa opieka Eleonor. Kilka dni odpoczynku, regularne posiłki  sprawiły, że wkrótce nie pozostał niemal żaden ślad po trudach morskiej wyprawy. Nawet dłonie, jeszcze niedawno pokryte otarciami i pęcherzami, niemal zdążyły się zagoić.

Dziewczyna nie znajdowała jednak powodów do radości. Od chwili, gdy ojciec oznajmił jej swoją decyzję, coś w niej wyraźnie przygasło. Z jej twarzy niemal zupełnie zniknął uśmiech, a dawną pogodę ducha zastąpiły smutek i przygnębienie. Stała się mniej rozmowna i częściej pogrążała się w zadumie.  Początkowy bunt stopniowo ustępował miejsca rezygnacji, a wiara, że zdoła jeszcze jakkolwiek wpłynąć na własną przyszłość, słabła z każdym kolejnym dniem.

Edward z niepokojem obserwował zmianę, jaka zaszła w zachowaniu córki. Gdy Eleonor opowiedziała mu o dręczących ją koszmarach, uświadomił sobie, jak głębokie piętno odcisnęła na niej wyjawiona prawda. Bolała go świadomość, że nie zdołał uchronić jej przed lękiem, z którym sam zmagał się od tak dawna. Tym bardziej utwierdzał się w przekonaniu, że małżeństwo z Williamem i wyjazd z Plymouth są konieczne. Chcąc choć na chwilę uwolnić ją od myśli o człowieku, którego zemsta nieustannie nad nią wisiała, starał się poświęcać jej więcej czasu. Każdego dnia zapraszał ją do swojego gabinetu lub zatrzymywał na dłuższą rozmowę po wspólnym posiłku. Opowiadał wówczas o rodzinie Harringtonów, o ich pochodzeniu, majątkach, a także o Westbrook Hall, rozległej posiadłości położonej niedaleko Kingsclere w hrabstwie Hampshire,gdzie miała zamieszkać po ślubie. 

Lord Harrington nosił tytuł hrabiego i wywodził się z jednego ze znaczniejszych rodów angielskiej arystokracji. Jego rodzina od pokoleń cieszyła się poważaniem, a rozległe posiadłości zapewniały jej dostatek i wysoką pozycję społeczną.  Edward znał Francisa od wielu lat i darzył go szczerym szacunkiem, niejednokrotnie wspominając jego uczciwość i  rozsądek. Opowiadał również o jego małżonce, hrabinie Henrietcie, kobiecie przywiązanej do rodzinnych tradycji, doskonale obeznanej z zasadami dworskiej etykiety i obowiązkami wynikającymi z arystokratycznego pochodzenia.

Najwięcej jednak mówił o Williamie. Przedstawiał go jako mężczyznę rozsądnego, dobrze wykształconego i przygotowanego do przejęcia rodzinnych obowiązków. Opowiadał o jego zamiłowaniu do łowów, biegłości w szermierce oraz upodobaniu do gry w szachy, w której podobno rzadko znajdował sobie równych. Podkreślał również jego nienaganne maniery, obycie towarzyskie i powagę, z jaką podchodził do obowiązków przyszłego dziedzica.

Wszystko to miało przekonać Mary, że trudno byłoby znaleźć dla niej odpowiedniejszego kandydata na męża. Edward pragnął, by córka dostrzegła w tym małżeństwie szansę na spokojne, bezpieczne życie. Dziewczyna słuchała cierpliwie, niekiedy zadając pytania, częściej jednak ograniczając się do uprzejmego potakiwania. Jednak każda rozmowa o Hampshire przypominała jej, jak wiele będzie musiała pozostawić za sobą. Myśl o opuszczeniu Plymouth, rodzinnego domu i ukochanego morza napawała ją głębokim smutkiem. Najtrudniej było jej wyobrazić sobie życie z dala od portu, znajomego widoku żagli i bezkresnego horyzontu, ku któremu od dzieciństwa kierowała swoje marzenia.

Niekiedy, wyglądając przez okno swojego pokoju  zatrzymywała wzrok na odległych masztach statków stojących w porcie. W takich chwilach wspomnieniami powracała na pokład Sea Swallow, do znajomego skrzypienia lin, nawoływań marynarzy i wiatru napełniającego żagle. Jakże dalekie wydawały jej się teraz tamte dni, choć przecież minęło od nich tak niewiele czasu. 

Tęskniła za Flintem, za jego lekcjami i surowością, pod którą zawsze kryła się szczera troska. Brakowało jej również Thomasa, jego żartów, nieustannych przekomarzań i długich rozmów, podczas których czas zdawał się płynąć zupełnie inaczej. Łączyła ich przyjaźń, jakiej nigdy wcześniej nie zaznała. W jego towarzystwie odnajdywała swobodę i beztroskę, których tak bardzo brakowało jej w codziennym życiu.

Od powrotu z rejsu nie widziała jednak żadnego z nich. Przygotowania pochłaniały niemal cały jej czas. Ojciec oczekiwał, że córka weźmie czynny udział w organizacji przyjęcia, a Eleonor pilnowała, aby niczego nie zaniedbała. Musiała więc pomagać w wyborze dekoracji, doborze menu, zapoznać się z listą zaproszonych gości, a także poświęcać wiele godzin na doskonalenie tańca i gry na klawesynie, by odpowiednio przygotować się do nadchodzącego balu.

Szczególną uwagę poświęcono jej garderobie. Z okazji przyjazdu Harringtonów zamówiono aż dwie nowe suknie. Pierwszą, przeznaczoną na oficjalne powitanie gości i kolację, uszyto z jedwabiu o głębokim, bordowym odcieniu, którego szlachetną barwę podkreślały delikatne złociste hafty i koronkowe wykończenia. Druga, znacznie subtelniejsza, miała zostać założona następnego dnia  podczas balu. Wykonano ją z jasnobłękitnego jedwabiu, zdobionego delikatnymi haftami i delikatną koronką, nadającymi kreacji lekkości i wdzięku. Edward nie szczędził wydatków, pragnąc, by jego córka wywarła na przyszłej rodzinie jak najlepsze wrażenie. 

Nad  kreacjami pracowały dwie doświadczone krawcowe, które niemal nie opuszczały rezydencji. Tego popołudnia w pokoju Mary trwały właśnie kolejne przymiarki. Na łóżku i pobliskich fotelach rozłożono wstążki, koronki i jedwabne dodatki, a na niewielkim stoliku piętrzyły się szpulki nici, igły i kawałki materiału. Błękitna suknia czekała na swoją kolej, starannie rozłożona na łóżku, podczas gdy krawcowe zajmowały się wykończeniem bordowej kreacji.

Mary stała przed wysokim zwierciadłem, starając się nie poruszać. Jedna z kobiet klęczała u jej stóp, poprawiając długość spódnicy, podczas gdy druga ostrożnie upinała materiał przy talii. Eleonor przyglądała się wszystkiemu z uwagą, co jakiś czas podchodząc bliżej, aby ocenić ułożenie koronki lub wskazać miejsce wymagające drobnej poprawki.

— Proszę wyprostować plecy, panienko — upomniała ją łagodnie. — I unieść nieco głowę. Chciałabym zobaczyć, jak suknia układa się na ramionach.

Dziewczyna posłusznie poprawiła postawę, przyglądając się swojemu odbiciu w lustrze.

— Czy nie wystarczy już tych przymiarek? — zapytała z wyraźnym znużeniem.

— Jeszcze odrobina cierpliwości, moje dziecko. Przyjęcie zbliża się wielkimi krokami, a wszystko musi być dopięte na ostatni guzik.

— Czy naprawdę sądzisz, że ta suknia ma aż takie znaczenie?

— Sama suknia z pewnością nie przesądzi o niczym — odparła opiekunka z łagodnym uśmiechem. — Ale odpowiedni strój, nienaganne maniery i odrobina uroku z pewnością pomogą ci zrobić dobre wrażenie.

Mary spojrzała na swoje odbicie i westchnęła cicho.

— Oby tylko William był zadowolony. Przecież o to w tym wszystkim chodzi, prawda? — zauważyła z goryczą.

Kobieta zerknęła na nią z lekkim wyrzutem, lecz zaraz jej spojrzenie złagodniało.

— Och, panienko... — westchnęła. — Wiem, że nie tak wyobrażałaś sobie swoją przyszłość. Ale panicz Harrington nie jest przecież niczemu winien. Spróbuj dać mu szansę, moje dziecko. Być może okaże się kimś, kogo polubisz, a z czasem i pokochasz.

— Postaram się — odpowiedziała dziewczyna cicho.

Eleonor skinęła głową z zadowoleniem i ponownie skupiła uwagę na przygotowywanej kreacji. Poprawiła delikatną koronkę zdobiącą dekolt i  wygładziła materiał na ramionach.

— Pięknie wyglądasz, kochanie — powiedziała z uznaniem. — Jestem pewna, że William będzie zachwycony.

Mary raz jeszcze spojrzała w lustro. Nie potrafiła podzielić entuzjazmu opiekunki, nie chciała jednak sprawiać jej przykrości. Zdobyła się więc na blady uśmiech, mając nadzieję, że  nie dostrzeże ona kryjącego się za nim smutku.

Nadszedł w końcu dzień, na który gubernator czekał z tak wielką niecierpliwością.  Z kuchni dobiegały już smakowite zapachy pieczonych mięs, świeżego pieczywa i korzennych przypraw, rozchodząc się po korytarzach i sąsiednich pomieszczeniach. Kucharze uwijali się przy przygotowywaniu powitalnej kolacji, a służba nieustannie krążyła między kuchnią, jadalnią i salonami, dopilnowując ostatnich szczegółów. W reprezentacyjnych komnatach ustawiono świeże bukiety kwiatów, których delikatna woń wypełniała wnętrza. Stoły nakryto z niezwykłą starannością, ustawiając na nich srebrne świeczniki i kosztowną porcelanę z Chin, zachwycającą delikatnością błękitnych zdobień. 

Podczas gdy reszta pałacu tętniła radosnym wyczekiwaniem, na piętrze rezydencji panowała zupełnie inna atmosfera. W pokoju Mary próżno było szukać ekscytacji związanej z nadchodzącym świętem. Unosiło się w nim jedynie ciężkie, przytłaczające napięcie.

Dziewczyna siedziała przed toaletką, a Eleonor starannie układała jej włosy. W milczeniu wpatrywała się w swoje odbicie, pogrążona w myślach, które nie miały nic wspólnego ze zbliżającym się przyjęciem. Opiekunka wygładziła ostatnie kosmyki, wpięła między nie delikatną ozdobę, po czym cofnęła się o krok, by ocenić efekt swoich starań.

— No, moja panienko, gotowe. Ach, gdyby twoja matka mogła cię teraz zobaczyć…

Mary przez dłuższą chwilę wpatrywała się w swoje odbicie, po czym westchnęła cicho.

— Tak bardzo mi jej dzisiaj brakuje… Czuję, że przy niej łatwiej byłoby mi przetrwać ten dzień. 

Eleonor westchnęła ze współczuciem. Stanęła za dziewczyną i łagodnie ujęła jej ramiona, spoglądając w lustro. 

— Moja droga Mary… — powiedziała cicho. — Może nie jestem twoją matką, ale kocham cię równie mocno, jak byś była moją własną córką. I zawsze będę przy tobie, kiedy tylko będziesz mnie potrzebować. 

Mary uniosła rękę,  ujęła dłoń opiekunki i ścisnęła ją lekko, w milczącym podziękowaniu za jej słowa. Po chwili jej spojrzenie posmutniało jeszcze bardziej.

— Tak bardzo brakuje mi Flinta… A Thomasa chyba jeszcze bardziej… — wyznała, nie odrywając wzroku od lustra.

— Widzę, że bardzo przywiązałaś się do tego chłopca... — zauważyła łagodnie kobieta.  Dziewczyna skinęła głową, a na jej twarzy pojawił się smutny, ledwie dostrzegalny uśmiech.

— Thomas jest pierwszą osobą, w której odnalazłam prawdziwie bratnią duszę — przyznała cicho. — Przy nim mogę po prostu być sobą…

Westchnęła ciężko. Po jej  policzku  spłynęła pojedyncza łza, której nawet nie próbowała otrzeć.

— Oddałabym wszystko, żeby choć na jeden dzień znów znaleźć się na pokładzie Sea Swallow…  Tak bardzo chciałabym jeszcze raz ich zobaczyć. Porozmawiać z nimi, pożegnać się, zanim wyjadę… — powiedziała smutno, nie umiejąc  ukryć żalu. Urwała. Spuściła wzrok i zaczęła bezwiednie miąć materiał sukni. 

— Przecież oni nawet nie wiedzą, że wkrótce opuszczę Plymouth… 

— Może jeszcze nadarzy się ku temu sposobność, Mary. Nie trać nadziei — odparła kobieta, usiłując nadać swoim słowom przekonujący ton.

— Chciałabym w to wierzyć... — odpowiedziała cicho dziewczyna. — Ale boję się, że kiedy opuszczę Plymouth, już nigdy ich nie zobaczę.

Pierwsze powozy pojawiły się wczesnym popołudniem. Najpierw usłyszano tętent koni, a chwilę później chrzęst kół na żwirowym podjeździe. Edward, który od kilku minut czekał już w holu, natychmiast się wyprostował. Przed rezydencją zatrzymały się trzy eleganckie karety. Ciemne, lakierowane drewno lśniło w słońcu, a herb Harringtonów na drzwiach dobitnie przypominał o potędze rodu. Gdy służba otworzyła drzwiczki, jako pierwszy wysiadł Lord Francis Harrington, za nim jego małżonka Lady Henrietta,  a na końcu William. Z pozostałych karet wysiadła  towarzysząca rodzinie służba, która dyskretnie zajęła się wyładunkiem bagaży. Mary obserwowała wszystko z góry, stojąc na galerii schodów. Spodziewała się iż William będzie dużo młodszy, bliżej jej wieku, toteż była nieco zaskoczona, gdy stanął przed nią mężczyzna, wyglądający na kogoś, kto zbliżał się już do trzydziestki. Był niewątpliwie przystojny, miał starannie zaczesane jasne włosy i ujmujący uśmiech, który dodawał mu uroku. Poruszał się z naturalną swobodą, a jego postawa i sposób bycia zdradzały pewność siebie właściwą człowiekowi, który od najmłodszych lat przywykł do życia w wyższych sferach.  Kiedy zeszła na dół i ich spojrzenia się spotkały, na jego twarzy odmalował się szczery zachwyt.

— Panno Ashcroft — powiedział, kłaniając się z uprzejmym uśmiechem. — Słyszałem o pani wiele dobrego, ale muszę przyznać, że rzeczywistość znacznie przewyższa moje oczekiwania.

— To niezwykle uprzejme z pana strony, panie Harrington — odpowiedziała Mary, przywołując na twarz wyuczony, nienaganny uśmiech.

— Bynajmniej nie jest to czcza kurtuazja, panno Ashcroft. Ojciec nie szczędził pochwał pani urodzie, lecz przekonuję się, że jego słowa były nader powściągliwe. 

Mary skłoniła lekko głowę.

— Jest pan bardzo łaskawy.

— Przeciwnie, panno Ashcroft. Mówię jedynie to, co widzę. — mężczyzna przyjrzał się jej z wyraźnym uznaniem. — Muszę przyznać, że nasza znajomość rozpoczyna się niezwykle obiecująco.

Na jego twarzy pojawił się wyraźny uśmiech zadowolenia. Następnie zerknął dyskretnie w stronę ojca, jakby dając mu do zrozumienia, że jest w pełni usatysfakcjonowany dokonanym wyborem. Lord Harrington odpowiedział niemal niedostrzegalnym skinieniem głowy. Mary zauważyła tę wymianę spojrzeń. Zachowała uprzejmy uśmiech, choć w głębi duszy poczuła narastającą niechęć. Miała wrażenie, że jest niczym klacz wystawiona na sprzedaż, którą William oglądał z uwagą, oceniając, czy odpowiada jego oczekiwaniom.

— Mam nadzieję, że podróż nie była dla państwa zbyt męcząca — odezwała się, chcąc skierować rozmowę na bardziej neutralny temat.

— Ani trochę, panno Ashcroft — odparł William. — Zwłaszcza że, jak się właśnie przekonałem, cel podróży wart był wszelkich niedogodności.

Dziewczyna skłoniła lekko głowę, starając się zachować uprzejmy wyraz twarzy. A więc była “celem podróży”? Jakże miło wiedzieć, że jej osoba stanowiła dostateczne wynagrodzenie za niewygody przebytej drogi. 

Rozmowa przy herbacie przeciągała się, ku wyraźnemu zadowoleniu Edwarda. William z łatwością odnalazł wspólny język z gospodarzami, swobodnie wypowiadając się na tematy polityczne i sprawy dotyczące okolicznych majątków. Eleonor przez cały ten czas dyskretnie usługiwała gościom, dbając o to, by nikomu nie zabrakło herbaty. Po pewnym czasie gubernator zaproponował Francisowi przejście do gabinetu, gdzie mogliby spokojnie omówić kilka spraw. Obaj panowie opuścili salon, pozostawiając Mary i Williama w towarzystwie lady Henrietty.

— Jestem niezmiernie ciekaw, co najbardziej urzeknie panią w Westbrook Hall.

Mary zastanowiła się chwilę.

— Trudno mi powiedzieć. Nigdy jeszcze nie byłam w tamtych stronach.

— W takim razie przywilej pokazania pani wszystkiego przypadnie mnie. — uśmiechnął się, pochylając lekko w jej stronę. — Nasze ogrody są zjawiskowe, zwłaszcza wiosną. Jestem pewien, że pokocha pani spacery tamtejszymi alejami.

— Lubię spacery, ale muszę przyznać, że bardziej interesuje mnie…

— Mamy też w pobliżu świetne stadniny. — wszedł jej w słowo z entuzjazmem. 

— Jazda konna z pewnością przypadnie pani do gustu.

Dziewczyna mrugnęła, zaskoczona jego pośpiechem.

— Właściwie wolałabym…

— Oczywiście jeśli ceni pani sobie spokojniejsze rozrywki, moja matka z radością wprowadzi panią w życie towarzyskie okolicy — kontynuował gładko, nie zauważając jej miny.

— To bardzo miłe, ale…

— Bez obaw, szybko się pani odnajdzie w naszym kręgu.

Mary zamilkła. Nie dlatego, że zabrakło jej argumentów. Po prostu za każdym razem, gdy otwierała usta, William miał już dla niej gotową odpowiedź.

— A pani ojciec? — zapytał po chwili.

— Będzie mi go bardzo brakowało. Mam jednak nadzieję, że będę mogła...

— Zapewne na początku będzie pani tęsknić za Plymouth — przerwał jej William — ale obiecuję, że to uczucie szybko minie.

Zrezygnowana Mary jedynie skinęła głową, choć utrzymanie spokojnego wyrazu twarzy kosztowało ją coraz więcej wysiłku. Od samego początku ich rozmowy próbowała dojść do słowa. Za każdym razem trafiała jednak na ścianę jego uprzejmej, potoczystej przemowy.

— Początki bywają trudne, to zupełnie naturalne — ciągnął dalej, wyraźnie zadowolony z roztaczanej przed nią wizji. — Nowe otoczenie, odmienne zwyczaje, nieznani ludzie… Wszystko to może początkowo wydawać się pani obce. Jestem jednak przekonany, że z czasem przywyknie pani do nowego życia i odnajdzie w nim swoje miejsce. Po kilku miesiącach Plymouth stanie się jedynie miłym wspomnieniem, a Westbrook Hall  prawdziwym domem. Proszę mi wierzyć, wszyscy panią pokochają. 

Dziewczyna nerwowo przesunęła palcami po gładkiej powierzchni porcelanowej czarki. Przywyknąć. Dopasować się. Te słowa rozbrzmiewały w jej myślach niczym natrętne echo. Wszyscy wokół zdawali się doskonale wiedzieć, czego potrzebuje. Każdy miał własne wyobrażenie o tym, co będzie dla niej najlepsze, gdzie powinna zamieszkać i jaką przyszłość przyjąć z wdzięcznością. Mówili o jej życiu z taką pewnością, jakby chodziło o sprawę dawno rozstrzygniętą, niewymagającą dalszej dyskusji. Tylko nikt, absolutnie nikt, nie uznał za stosowne zapytać, czego pragnie ona sama. 

— Będzie pani szczęśliwa. — podsumował William z głębokim przekonaniem. — Jestem tego pewien. Nasz dom, moja rodzina, A Londyn…

I wtedy coś w niej pękło. To uczucie pęczniało w niej od pierwszych minut ich rozmowy, podsycane każdym zdaniem, w którym mężczyzna planował jej życie. Chciała odpowiedzieć spokojnie i zachować nienaganne maniery, lecz gwałtownie odstawiona czarka ześlizgnęła się ze spodka i rozbiła na posadzce.

W pomieszczeniu zapadła śmiertelna cisza. Lady Harrington uniosła brwi, wyraźnie zaskoczona nagłym zachowaniem dziewczyny. William zmarszczył czoło, spoglądając na Mary z mieszaniną zdziwienia i dezaprobaty. Ona tymczasem wpatrywała się w odłamki porcelany i rozlaną herbatę, jakby dopiero teraz zaczynała pojmować, co się wydarzyło. Po chwili podniosła głowę i zrozumiała, że oboje przyglądają jej się w milczeniu. 

— Przepraszam — powiedziała cicho, wyraźnie zawstydzona. 

W jej głosie, prócz szczerej skruchy, pobrzmiewało głębokie zmęczenie. Wzięła powolny oddech, po czym, wyraźnie zakłopotana, pochyliła się, by pozbierać rozsypane na podłodze skorupy. W tej samej chwili podeszła do niej Eleonor.

— Proszę zostawić, panienko. Ja się tym zajmę — powiedziała pośpiesznie, powstrzymując dziewczynę przed sięgnięciem po odłamki.

— A pani gdzie była do tej pory? — odezwał się ostro William, zwracając się do służącej — Czy nie należy do pani obowiązków dopilnowanie, by panna Ashcroft nie musiała sama zajmować się podobnymi rzeczami?

Kobieta spojrzała na niego z wyraźnym zaskoczeniem.

— Proszę wybaczyć, sir. Chciałam jedynie…

— W takim razie radzę na przyszłość wykazać się większą uwagą — przerwał jej chłodno. — Doprawdy, nie powinienem chyba przypominać pani o tak oczywistych powinnościach.

Mary patrzyła na Williama z niedowierzaniem. Nie spodziewała się po nim tak nieuprzejmego zachowania, zwłaszcza wobec Eleonor. Już otworzyła usta, by zaprotestować, lecz mężczyzna odwrócił się ku niej z ujmującym uśmiechem, jak gdyby przed chwilą nie wydarzyło się nic nadzwyczajnego.

— Proszę wybaczyć to nieprzyjemne zajście, panno Ashcroft. Niektórzy ludzie rozumieją swoje obowiązki dopiero wtedy, gdy przemówi się do nich odpowiednim tonem.

Mary przeniosła wzrok z wyraźnie dotkniętej tymi słowami Eleonor na Williama, nie mogąc uwierzyć, że ośmielił się potraktować jej opiekunkę w tak lekceważący sposób.

Jego zachowanie pozostawiło w niej głęboki niesmak. Nie chodziło już nawet o niesprawiedliwość samej nagany, lecz o chłodną pewność, z jaką ją wymierzył.  Coraz trudniej było jej ukrywać narastające oburzenie. Przez całe popołudnie znosiła jego protekcjonalne uwagi, pozwalając mu narzucać ton rozmowy i nieustannie przerywać jej wypowiedzi. Teraz jednak cierpliwość zaczynała ją opuszczać. Spojrzała na niego, usiłując zebrać myśli.

— Ale przecież Eleonor nie zawiniła...

 — Ależ panno Ashcroft, nie ma potrzeby jej bronić — przerwał William z ujmującym uśmiechem.  — Pani wyrozumiałość jest godna podziwu, jednak służba musi wiedzieć, czego się od niej oczekuje. W przeciwnym razie szybko zaczyna zaniedbywać swoje obowiązki.

Dziewczyna zamilkła, lecz nie dlatego, że zabrakło jej słów. Przeciwnie, miała ich aż nazbyt wiele. William ponownie uznał, że nie musi jej wysłuchiwać, by wiedzieć, co myśli. Ta nieznośna pewność siebie ostatecznie wyprowadziła ją z równowagi. 

— Próbuję dojść do słowa od kilku minut — odezwała się, a jej dotychczas łagodny ton ustąpił miejsca wyraźnemu rozdrażnieniu. — Jednak za każdym razem, kiedy zaczynam mówić, pan odpowiada za mnie. 

Mężczyzna poruszył się niespokojnie, a w jego oczach błysnęło autentyczne zaskoczenie. Jakby nagle dostrzegł coś, na co wcześniej był zupełnie ślepy.

— Nie wątpię, że pańskie intencje są szczere — dodała odrobinę łagodniej. — Ale odnoszę wrażenie, że wie pan już o mnie wszystko. Wie pan, co mi się spodoba, czego będę pragnąć i jakie życie będzie dla mnie najlepsze. A ja nie miałam nawet okazji wspomnieć, co sama o tym myślę.

William powoli odstawił czarkę i spojrzał na Mary z wyraźnym niezadowoleniem. Przez krótką chwilę mierzył ją wzrokiem, jakby zastanawiał się, czy powinien natychmiast przywołać ją do porządku. Lady Harrington wyczuwając narastające napięcie, postanowiła włączyć się do rozmowy.

— Och, Williamie, nie bądź taki surowy — odezwała się do niego z lekką przyganą  — Panna Ashcroft ma przecież prawo do własnych przekonań.

Mężczyzna westchnął niemal niedostrzegalnie, lecz po chwili jego spojrzenie złagodniało. Uśmiechnął się do Mary z właściwą sobie uprzejmością.

— Ależ naturalnie, panno Mary. Nie miałem zamiaru sprawić pani przykrości. Skoro jednak przywiązuje pani do tej kwestii tak wielką wagę, proszę zdradzić, jakie zajęcia uważa pani za szczególnie godne swojej uwagi. Chętnie posłucham. 

Dziewczyna przez chwilę milczała, rozważając, jak szczerze powinna odpowiedzieć. Jej fascynacja morzem z pewnością odbiegała od tego, czego William mógł oczekiwać po przyszłej małżonce. Nie zamierzała jednak przedstawiać się jako osoba pozbawiona własnych pasji tylko po to, by zyskać jego aprobatę. 

— Od dziecka fascynują mnie podróże — odpowiedziała z lekkim uśmiechem. — Zawsze ciągnęło mnie do nieznanych miejsc, obcych krajów i wszystkiego, czego jeszcze nie miałam okazji zobaczyć. Jest coś niezwykłego w świadomości, że gdzieś za horyzontem rozciąga się świat, o którym tak niewiele wiemy. Chciałabym kiedyś poznać choć niewielką jego część.

Na chwilę odpłynęła myślami. Przed oczami stanął jej widok białych żagli naprężonych na tle bezkresnego, błękitnego nieba. 

— Kocham wiatr… — zawiesiła głos, a jej szept przeciął salonową ciszę. — Ten gwałtowny, którego nie da się okiełznać ani przewidzieć. Lubię uczucie, gdy smaga twarz i przypomina, że świat nie kończy się na kilku ulicach, jednym domu i jednym, z góry narzuconym miejscu.

Przez chwilę milczała, zatopiona w pamiątce wolności.

— Czasami chciałabym po prostu wzbić się wysoko, niczym ptak. Zostawić w dole wszystko, co znane  i spojrzeć na ziemię z zupełnie innej perspektywy.

Nagle jednak oprzytomniała. Zdała sobie sprawę, że odsłoniła zbyt wiele.

— Oczywiście rozumiem, że życie niesie ze sobą obowiązki. — dodała pospiesznie. — Nie oczekuję, że każdy dzień będzie przygodą. Chciałabym tylko... żeby moje życie choć trochę należało  do mnie.

William wysłuchał jej w milczeniu, po czym na jego twarzy pojawił się lekki uśmiech.

— Ach, panno Mary, młodość ma przecież swoje prawa — odparł serdecznie. — Któż z nas nie marzył kiedyś o dalekich podróżach i wielkich przygodach? Choć mnie z pewnością nikt nie zdołałby namówić do wejścia na pokład rozkołysanego statku! — Roześmiał się szczerze, wyraźnie rozbawiony samą myślą o podobnej wyprawie. Po chwili jednak spoważniał i podjął łagodniejszym tonem — Nie widzę powodu, by miała się pani wstydzić podobnych pragnień. Z czasem jednak przekona się pani, że szczęście można odnaleźć również w spokojnym, uporządkowanym życiu. A ja dołożę wszelkich starań, by niczego pani w nim nie brakowało.

Henrietta upiła łyk herbaty z czarki i spojrzała na syna z ciepłym uśmiechem, po czym odezwała się łagodnym tonem. 

— Williamie, mój drogi, czy zechciałbyś pozostawić nas na chwilę same? Sądzę, że dobrze nam zrobi krótka rozmowa w cztery oczy.

Mężczyzna spojrzał na matkę z lekkim zaskoczeniem, lecz natychmiast skinął głową.

— Ależ oczywiście— odpowiedział z lekkim rozbawieniem. — Widzę, że nadeszła pora na rozmowy, do których mężczyźni nie są dopuszczani. — ukłonił się z uśmiechem. — Nie będę więc przeszkadzał. 

Kiedy zostały same,  Lady Harrington przyjrzała się dziewczynie z życzliwym zainteresowaniem. Na jej ustach pojawił się delikatny uśmiech, jakby chciała dodać jej otuchy. 

— Kochanie, nie musisz się niczego obawiać — powiedziała czule. — Doskonale rozumiem, jak wiele zmian cię czeka. Opuszczenie rodzinnego domu i rozpoczęcie nowego życia u boku męża to niemałe wyzwanie, zwłaszcza dla tak młodziutkiej panienki. Ale wierz mi, kochanie, dołożymy wszelkich starań, abyś od pierwszych dni czuła się w Westbrook Hall  jak u siebie. 

W słowach kobiety było tyle szczerego ciepła, że Mary mimowolnie się uśmiechnęła.

— To bardzo miłe z pani strony, milady. Przyznam, że myśl o tak wielkiej zmianie nie jest dla mnie łatwa.

— Doskonale rozumiem twoje obawy. Sama przeżywałam podobne rozterki, kiedy miałam poślubić Francisa. — rzekła Henrietta, a na jej ustach pojawił się ciepły uśmiech, na wspomnienie własnej młodości. — Opuszczenie rodzinnego domu nie było łatwe, lecz z czasem przywykłam do nowego życia. W rodzinie Harringtonów od pokoleń przywiązuje się wielką wagę do tradycji. Od kobiet oczekuje się przede wszystkim skromności, oddania mężowi oraz troski o dom i dobre imię rodu. — Zawiesiła na chwilę głos. Spojrzała na nią czule i poprawiła niesforny kosmyk włosów przy jej skroni. Po czym ciągnęła dalej.  — William jest dobrym człowiekiem, kochanie, choć bywa nieco stanowczy. Od najmłodszych lat wychowywano go w przekonaniu, że pewnego dnia stanie na czele naszego rodu. Przywykł więc do odpowiedzialności i podejmowania decyzji. Wierzę jednak, że przy twojej łagodności i odrobinie wyrozumiałości stworzycie zgodne małżeństwo. 

Ujęła dłonie dziewczyny, a jej twarz przybrała wyraz matczynej serdeczności, jakby zamierzała udzielić jej szczególnie cennej rady.

— Pamiętaj jednak moja droga, że to mąż jest głową rodziny, a żona powinna podporządkować się jego woli. Nie zawsze będzie ci to odpowiadało, lecz z czasem przywykniesz i nauczysz się ustępować.

Przywykniesz. To jedno słowo zabrzmiało w myślach Mary wyjątkowo gorzko. Jeszcze kilka dni temu próbowała dostrzec w przyszłym małżeństwie szansę na szczęście, lecz słowa Henrietty pozbawiły ją wszelkich złudzeń. Miała spędzić resztę życia u boku człowieka, którego stanowczość i potrzeba dominacji nie pozostawiały wiele miejsca na sprzeciw. Od niej zaś oczekiwano przede wszystkim uległości i bezwarunkowego posłuszeństwa. Zacisnęła usta, powstrzymując cisnące się do oczu łzy. Pozostawało jej jedynie przybrać wyuczony uśmiech i z wdzięcznością przyjąć ofiarowaną jej złotą klatkę. 

Mary przygotowywała się właśnie do kolacji, gdy rozległo się ciche pukanie. Odłożyła szczotkę do włosów i otworzyła drzwi. W progu ujrzała Eleonor w towarzystwie nieznajomej kobiety. W głębi korytarza dostrzegła również ojca i Francisa Harringtona, pogrążonych w rozmowie.

— Czy możemy wejść panienko? — odezwała się opiekunka. 

Dziewczyna spojrzała na nią pytająco, po czym odsunęła się, robiąc im miejsce.

— Kim jest ta pani? — zapytała, zerkając na nieznajomą, która właśnie odstawiła skórzaną torbę na krzesło. — I dlaczego ojciec stoi na korytarzu z lordem Harringtonem?

Opiekunka zawahała się. Wyraźnie nie wiedziała, od czego zacząć.

— To pani Hadley — powiedziała w końcu. — Akuszerka. 

— Akuszerka? — Mary zmarszczyła brwi. — Ale po co ją sprowadzono? Przecież nic mi nie dolega.

— Wiem, kochanie... Nie chodzi o twoje zdrowie.

— Więc o co?

Eleonor spuściła wzrok, wyraźnie zmieszana. Po chwili zrobiła krok w stronę Mary i spojrzała na nią uważnie. 

— To dość delikatna sprawa panienko... Harringtonowie zażądali potwierdzenia twojej... niewinności.

Dziewczyna znieruchomiała. Słowa opiekunki brzmiały dla niej niezrozumiale, lecz ich powaga budziła coraz większy niepokój.

— Mojej... niewinności? — powtórzyła z wahaniem. — Eleonor, co to właściwie oznacza? Co oni zamierzają zrobić?

— Kochanie — kobieta ujęła ją delikatnie za rękę. — Lord Harrington i William chcą mieć pewność, że nigdy wcześniej nie zaznałaś bliskości z mężczyzną.

Mary spojrzała na nią z niedowierzaniem, czując, jak policzki oblewa jej rumieniec.

— A nie mogli mnie po prostu zapytać?! — wykrztusiła, wyraźnie zakłopotana. — Eleonor, przecież ja nigdy... — Urwała, nie potrafiąc dokończyć zdania. — Dobry Boże, czy oni naprawdę sądzą, że mogłabym ich w takiej sprawie okłamać?!

— Wiem, Mary. — opiekunka ścisnęła jej dłoń. — Zapewniam cię, że nikt tutaj nie posądza cię o nieuczciwość. Harringtonowie traktują to tylko jako formalność. 

— Cóż za przezorność z ich strony! — dziewczyna roześmiała się gorzko. — Skoro już ojciec postanowił oddać mnie Williamowi, wypada przecież upewnić się, że przyszły małżonek otrzyma towar bez skazy! Doprawdy, brakuje tylko, żeby zajrzeli mi w zęby, jak klaczy na targu! 

— Mary, opamiętaj się, proszę — kobieta ściszyła głos, spoglądając nerwowo na akuszerkę oraz na drzwi — Rozumiem twoje rozżalenie, ale pamiętaj, że nie jesteśmy tutaj same. 

Pani Hadley,  która dotąd zachowywała milczenie, odezwała się opanowanym głosem:

— Rozumiem panienki obawy, jednak zapewniam, że dołożę wszelkich starań, by oględziny przebiegły szybko i dyskretnie. Nim się panienka obejrzy, będzie już po wszystkim.

Mary zacisnęła usta, tłumiąc narastający sprzeciw. Chciała jeszcze zaprotestować, lecz jedno spojrzenie na Eleonor wystarczyło, by zrozumiała, że niczego tym nie osiągnie.

— Co mam zrobić? — zapytała, godząc się niechętnie z tym, co miało nastąpić.

— Proszę się położyć i spróbować rozluźnić. To nie potrwa długo — powiedziała akuszerka, wskazując łóżko.

Dziewczyna przez chwilę jeszcze się wahała, lecz resztki sprzeciwu stopniowo ustępowały miejsca gorzkiej rezygnacji. W końcu, z trudem opanowując targające nią emocje, położyła się i odwróciła twarz ku oknu. 

— Dobrze... — odezwała się cicho, nie patrząc na żadną z kobiet. — Skoro tak bardzo im na tym zależy, niech mają to swoje „potwierdzenie”.

Pani Hadley podeszła do łóżka i bez zbędnej zwłoki zajęła się Mary. Każdy kolejny jej gest pogłębiał w dziewczynie poczucie upokorzenia, którego nie łagodziły ani delikatność kobiety, ani jej uspokajające słowa. Eleonor siedziała obok, trzymając podopieczną za rękę i od czasu do czasu ściskając jej dłoń w milczącym geście wsparcia.

— I już po wszystkim panienko — oznajmiła akuszerka z pełnym życzliwości uśmiechem. — Spisała się panienka bardzo dzielnie. — Następnie odwróciła się do Eleonor. — Można już poprosić obu panów.

Dziewczyna natychmiast podniosła się z łóżka i  pośpiesznie poprawiła spódnicę. Spojrzała na akuszerkę, a początkowe zaskoczenie szybko ustąpiło miejsca oburzeniu. 

— Tutaj?!

— Och, proszę się nie martwić, panienko — uspokoiła ją kobieta   — Przekażę im co należy, i zaraz będzie mogła panienka odpocząć. 

Mary wyprostowała się gwałtownie, a jej policzki zapłonęły.

— Czy nie zostałam już wystarczająco upokorzona? Czy nie wystarczy, że kazano mi dowodzić własnej czystości?Mam teraz jeszcze pokornie siedzieć i słuchać, jak panowie omawiają wynik?

Eleonor spojrzała na nią ze współczuciem i delikatnie ujęła jej dłoń.

— Cicho, kochanie... Wiem, że masz już dość. Ale  proszę, wytrzymaj jeszcze tę jedną chwilę…

Po tych słowach ścisnęła lekko jej rękę, po czym wstała i skierowała się ku drzwiom. Otworzyła je i zaprosiła do środka oczekujących na korytarzu Edwarda  i Francisa. Mężczyźni weszli do pokoju, a Mary spuściła wzrok, nie chcąc spojrzeć żadnemu z nich w oczy.

— I cóż, pani Hadley? — zapytał Francis, spoglądając wyczekująco na akuszerkę.

Kobieta wyprostowała się.

—  Dziewczyna jest nienaruszona milordzie - odparła rzeczowo.

Hrabia uśmiechnął się z satysfakcją.

— Wyśmienicie. William od początku chciał mieć pewność w tej delikatnej sprawie. Teraz może bez obaw myśleć o przyszłym małżeństwie, a my możemy zająć się dalszymi przygotowaniami.

Mary zacisnęła usta i odwróciła spojrzenie. Słowa hrabiego tylko spotęgowały jej rozgoryczenie. Mówił o całej sprawie tak lekko, jakby nie dostrzegał wyrządzonej jej krzywdy. 

— Mam nadzieję, gubernatorze, że nie żywi pan do Williama urazy — mówił dalej Francis, całkowicie ignorując milczącą dziewczynę.  — Pewność w tak istotnej sprawie jest przecież podstawą pomyślnego małżeństwa.

Edward przez chwilę stał w milczeniu, obserwując córkę, która ani razu nie podniosła głowy. Jej przygnębienie budziło w nim bolesne poczucie winy. Westchnął cicho, po czym wyprostował się, usiłując odzyskać spokój. 

— Wasze żądanie zostało  spełnione, Francisie. Choć muszę przyznać, że przez całe życie nie słyszałem, by ktokolwiek żądał czegoś podobnego przed ślubem. Proszę, oszczędźmy już mojej córce dalszych upokorzeń. 

Hrabia spojrzał na Edwarda z lekkim zaskoczeniem, po czym skinął głową.

 — Oczywiście, gubernatorze. Nie będziemy już jej dłużej niepokoić. — Dopiero wtedy przeniósł wzrok na Mary i obdarzył ją uprzejmym uśmiechem.

— Do zobaczenia przy kolacji, panno Ashcroft.

Skinął głową i razem z akuszerką opuścił komnatę. 

Gubernator przez chwilę stał nieruchomo, wpatrując się w zamknięte drzwi. Wreszcie odwrócił się do Eleonor.

— Zostaw mnie z córką na chwilę.

Kobieta spojrzała z niepokojem na swoją podopieczną, która wciąż siedziała ze spuszczoną głową. Zawahała się, po czym delikatnie ścisnęła jej ramię, jakby chciała dodać jej otuchy. Następnie bez słowa wyszła z pokoju.

— Mary… - rzekł łagodnie Edward siadając obok niej na łóżku. 

Dziewczyna nie odpowiedziała, dalej uparcie wpatrując się w podłogę.

— Córeczko, proszę cię. Spójrz na mnie.

Dziewczyna niechętnie uniosła głowę i spojrzała na ojca. W jej oczach malowały się żal i rozgoryczenie, których nie próbowała już nawet ukrywać. Edward poczuł się nieswojo pod ciężarem tego spojrzenia.

— Wiem, że było to dla ciebie przykre — zaczął ostrożnie. — Musisz jednak zrozumieć, że nie miałem wyboru. Francis postawił sprawę jasno. Musiałem zgodzić się na jego niedorzeczne żądanie.

— Musiałeś? — powtórzyła cicho. — Dlaczego?

— Gdybym odmówił, hrabia mógłby wycofać się z naszego porozumienia. Dla Harringtonów honor rodziny jest sprawą najwyższej wagi. 

— A mój honor, ojcze? — zapytała z goryczą. — Czy on nie ma dla ciebie żadnego znaczenia?

Edward wyraźnie się zmieszał. Przez chwilę milczał, nie potrafiąc znaleźć odpowiedzi, która nie zabrzmiałaby jak kolejne usprawiedliwienie. Wreszcie westchnął ciężko.

— Oczywiście, że ma, moja droga. Musisz jednak zrozumieć, że dla zapewnienia ci bezpiecznej przyszłości byłem zmuszony zgodzić się na coś, czemu w innych okolicznościach stanowczo bym się sprzeciwił. 

— I nazywasz to troską o moją przyszłość?  Czy choć przez chwilę zastanowiłeś się, jakim człowiekiem jest William i jakie życie mnie przy nim czeka? 

Mężczyzna zmarszczył brwi, lecz zanim zdążył odpowiedzieć, Mary mówiła już dalej.

— Ten człowiek jest zarozumiały, nieznośnie pewny siebie i traktuje wszystkich z wyższością! Cokolwiek powiem, on i tak wie swoje! Nawet przez myśl mu nie przejdzie, że mogłabym mieć inne zdanie! Wszystko już sobie zaplanował, jakbym nie miała własnego rozumu ani woli! 

Edward uśmiechnął się pobłażliwie.

— William jest od ciebie znacznie starszy i bardziej doświadczony. Ma ustalone poglądy i doskonale wie, czego oczekuje od życia. Nie widzę w tym niczego złego.

— Ty niczego nie rozumiesz! — odparła z wyrzutem, patrząc na ojca z coraz większym rozczarowaniem. — On nawet nie próbuje mnie poznać! Chce jedynie, żebym robiła wszystko, czego ode mnie zażąda! 

— Cóż, Mary, małżeństwo wiąże się z pewnymi obowiązkami. Z czasem sama to zrozumiesz.

— I ty naprawdę uważasz, że to wszystko jest w porządku?! — wykrzyknęła Mary, nie potrafiąc ukryć rosnącego rozżalenia.

Edward zmarszczył brwi, wyraźnie zniecierpliwiony jej kolejnym wybuchem.

— Uważam, że pochopnie go oceniasz. Poznaliście się zaledwie kilka godzin temu, a ty już doszukujesz się w nim samych wad.

— Łatwo ci tak mówić! Nie słyszałeś przecież naszej rozmowy! — zaprotestowała dziewczyna —  Gdybyś tylko wiedział, z jaką wyniosłością się do mnie odnosił, nie broniłbyś go tak zawzięcie! 

— Mary, dosyć! — przerwał jej stanowczo. — Nie pozwolę, żebyś na podstawie jednej  rozmowy wydawała tak krzywdzące sądy! 

Dziewczyna urwała, wpatrując się w ojca z mieszaniną żalu i nadziei. Pragnęła, by choć raz spróbował spojrzeć na wszystko jej oczami. Edward jednak milczał, a każda kolejna chwila ciszy odbierała jej resztki złudzeń. 

— Nawet nie chcesz mnie wysłuchać... — wyszeptała w końcu. — Tak bardzo boisz się Blackthorne’a, że nie dostrzegasz, na jaki los mnie skazujesz. Zaczynam myśleć, że życie, które dla mnie wybrałeś, będzie gorsze od tego, co mogłoby mnie spotkać z jego rąk.

Edward spojrzał na córkę z nieukrywanym wstrząsem.

— Mary... Nie wierzę, że mogłaś powiedzieć coś takiego.

Dziewczyna tylko spuściła wzrok, zaciskając usta, by powstrzymać cisnące się na nie słowa. Nie miała już siły się tłumaczyć ani po raz kolejny przekonywać go, że popełnia błąd. Przez chwilę milczała, usiłując zapanować nad narastającą rozpaczą. W końcu otarła wilgotne policzki i odwróciła głowę, unikając spojrzenia ojca.

— Nie przejmuj się. Nie zepsuję dzisiejszej kolacji ani jutrzejszego balu. Zachowam się tak, jak ode mnie oczekujesz — powiedziała cicho, z trudem zachowując spokój. — A teraz proszę, zostaw mnie samą.

Edward spojrzał na córkę z wyraźnym zakłopotaniem.

— Mary, chciałbym, żebyś zrozumiała...

— Nie, ojcze — przerwała mu stanowczo, zwracając ku niemu twarz. — To ty nie chcesz niczego zrozumieć. Podjąłeś już decyzję i nie zamierzasz jej zmienić. Czego jeszcze ode mnie oczekujesz?

Mężczyzna tylko  westchnął ciężko, spoglądając na nią z troską.

— Kochanie...  Nie chcę twojej krzywdy. Musisz mi...

— Proszę wyjdź... — przerwała mu cicho, ponownie odwracając od niego wzrok.

Mężczyzna jednak nie ruszył się z miejsca. Przez chwilę przyglądał się córce z wyraźnym zakłopotaniem, jakby wciąż szukał słów, które mogłyby ją uspokoić.

— Dziecko, posłuchaj...

— Wyjdź! — krzyknęła rozpaczliwie. Łzy, które dotąd z trudem powstrzymywała, popłynęły jej po policzkach. — Zostaw mnie wreszcie samą!

Edward zamarł, wyraźnie wstrząśnięty jej reakcją. Otworzył usta, lecz tym razem nie odważył się nic powiedzieć. Przez moment patrzył na jej zapłakaną twarz, po czym bezradnie opuścił ramiona. Wolnym krokiem skierował ku drzwiom. Zatrzymał się jeszcze na progu, jakby chciał coś dodać, lecz ostatecznie wyszedł bez słowa.

Gdy dziewczyna została sama, ukryła zapłakaną twarz w dłoniach.  Przez dłuższą chwilę siedziała na brzegu łóżka, przytłoczona żalem, gniewem i bezsilnością. Wreszcie zerwała się na nogi i zaczęła nerwowo przemierzać pokój, nie potrafiąc znaleźć sobie miejsca. W pewnej chwili jej spojrzenie padło na lustro stojące na toaletce. Dostrzegła w nim własną pobladłą twarz i zaczerwienione od płaczu oczy. Wpatrywała się w swoje odbicie, powracając myślami do wydarzeń tego dnia. Stopniowo smutek ustępował miejsca coraz silniejszemu gniewowi. Nie mogąc dłużej tego wszystkiego znieść chwyciła stojący na pobliskiej komodzie porcelanowy wazon z kwiatami i z całej siły cisnęła nim w lustro. 

Rozległ się ogłuszający trzask. Taflę przecięła gęsta sieć pęknięć, a odłamki szkła i porcelany posypały się na blat toaletki i podłogę. Woda rozlała się pośród rozsypanych kwiatów.

Mary znieruchomiała, zaskoczona własnym wybuchem. Przez chwilę wpatrywała się w rozbite zwierciadło, w którym jej odbicie rozpadało się na dziesiątki zniekształconych fragmentów.

Powoli opuściła ręce. Gniew, który jeszcze przed chwilą niemal ją dławił, ustąpił miejsca przytłaczającej pustce. Nie poczuła ulgi. Nic się przecież nie zmieniło. Despotyczny William wciąż miał zostać jej mężem, ojciec nie zamierzał cofnąć podjętej decyzji, a ona sama nie miała już żadnego wpływu na swoje życie. 

Opadła ciężko na łóżko, jakby nagle opuściły ją wszystkie siły i rozpłakała się na dobre, niezdolna dłużej zapanować nad rozpaczą.

________________

Książka pisana ze wsparciem AI. Pomysł na fabułę, bohaterów i dialogi jest pomysłem autorki.