Śladami 4.

Więc to tak. Przed zarazą byłam arką, ale wpłynęłam na bagna (na szczęście to jeszcze nie dno). Człowiek połamał deski, podarł żagle, choć one już od dawna ledwo się trzymały. Zaczepiły bowiem o gałęzie, na których siedziały wrony. Nie umiałam krakać tak jak one.

Przyszedł rybak i zabrał parę desek. Chciał zrobić kołyskę dla swojego dziecka dziewczynki. Później dziecko tylko płakało, może słyszało szum morza podczas sztormu, a może słyszało jeszcze więcej, nie wiem.

Jeszcze słyszę ten szum fal, gdzie jako arka płynęłam raz w górę raz w dół. Po bagnie pojawił się człowiek w rękawicach i masce, bezsilny. W tej bezsilności pozbierał resztę rozsypanych desek. Rozpalił ognisko.

Tamta dziewczynka od kołyski powraca w snach. Wiem, że ma wszystko podane na tacy, zapewniony dobry start. Jej mama nie pozwala na kontakty z tatą.

Mój syn jest bardzo empatyczny, oprócz nauki, sprząta, czyści sam piec co tydzień, a nawet jak mu się zachce to upiecze ciasto, bez moich próśb i pomocy. Gdy miał dziesięć lat pod okiem taty przecinał rury w piwnicy. Jestem z niego dumna.

Kwiecień 04, 2020 11:36

Po arce została kołyska. Może ukołyszę swoje lęki i ból. O! Albo poszukam tamtego rybaka. Odnajdziemy się w milczeniu, bo między słowami jest podobno walka o ciszę.

Nie wiem czemu taka jestem, jaka jestem. Podaję ludziom dłoń, wyciągam z największych dołów. Gdy są na powierzchni, odwracają się. Nie chcą znać. Ale cieszy fakt, że wlałam w ich życie kilka kropli światła. Znajomy powiedział:

– Jesteś jak Vivien Leigh z „Tramwaju zwanym pożądaniem”, światełkiem w tunelu dla prymitywnych ludzi.

Trochę to pisanie pomaga, a czasem boli. Katharsis musi boleć. Trudno.

Kwiecień 04, 2020 20:31

Dziś przez szybę w akwarium zobaczyłam rybę piłę, samca. Sama ją w ostatnich miesiącach karmiłam. Zrobiło mi się żal, bo żona ją opuściła. Przestał być potrzebny. Spełnił rolę. Zapłodnił i tyle. Biedna ta jego żona, chociaż nie wiem do końca, jak to między takimi piłami jest. Dziś ryba zaczęła szczerzyć ząbki. Z piły sypały się iskry.

Piorunujące to zjawisko! Byłam zaskoczona i nagle usłyszałam drwiący śmiech i krzyk. To piła krzyczała:

MY MAMY ŁADNIEJSZE UBRANKA! MY JESTEŚMY LEPSI! MY JESTEŚMY WYBITNI! MAMY LEPSZE UBRANKA! MAMY LEPSZE UBRANKA! MAMY LEPSZE UBRANKA! MAMY LEPSZĄ BIŻUTERIĘ! LEPSZE UBRANKA!

Wyjęłam ścierwo i wrzuciłam do sedesu

Kwiecień 04, 2020 20:45

- Mama, chodź, poćwiczymy – powiedział mój syn. – Zaraz humor ci się poprawi. O... widzisz, już się uśmiechasz.

Kwiecień 05, 2020 11:53

Mówię „dobremu” koledze, że przez koronawirusa ludziom fiksuje się w głowach. On odpowiada: to nie przez korona, trochę mnie zna, wie, na co cierpię, i ta przypadłość jest ciężka do zniesienia zarówno dla mnie, jak i bliskich. Ale wielu ludzi to nie obchodzi i bywają bezlitośni. To egoizm, chęć poczucia się lepszym.

A może moja choroba polega na tym, że karmię własnego potwora w innych. Gdy potwór się rozrasta, wyskakuje ukradkiem, wchodzi w mroczne zakamarki ulicy.

To jak w filmie Pogorzelisko.

Urodziłam potwora i zerżnął mnie.

Tak. To jest moja choroba. Moja walka ze światem. Problem leży w moim potworze. A kim jest potwór? Brakiem asertywności, kompleksami, może niezbyt wysokim IQ? Nie wiem... Może dowiem się jeszcze dziś, może jutro? Kiedyś?