Stara kamienica cz 13

Starsza kobieta, widząc, że Marian rozmawia z policjantem, wchodzi na piętro. Pani Irena rozgląda się i zauważa drzwi, do których podchodzi. Są zamknięte, więc otwiera je za pomocą wsuwki. Tej sztuczki nauczył ją świętej pamięci mąż, który był ślusarzem.

Metalowymi schodami w kształcie spirali zaczyna schodzić w dół. Po dotarciu na ich koniec otwiera ciężkie, żeliwne drzwi.

Jej oczom ukazuje się ogromny loch. W pewnej chwili zauważa pod ścianą skuloną, brudną, podartą, pobitą ciężarną dziewczynę.

„Ale obskurne miejsce“ — myśli.

Podchodzi do kobiety i kuca obok niej, ale ta zaczyna krzyczeć!

— Nie zbliżaj się do mnie!

— Spokojnie, nie zrobię ci krzywdy.

Po uspokojeniu dziewczyny pomaga jej wstać i wyprowadza ją z lochu. Pani Irena wraca z dziewczyną do kuchni. Marianowi na widok pobitej siostry omal serce nie staje. Podbiega do nich i bierze ją na ręce.

— Co on ci zrobił?

Pani Irena wyciąga telefon i zamawia taksówkę, która po dłuższej chwili przyjeżdża. Marian zanosi ją do auta, po czym wsiada, zajmując miejsce obok siostry, a starsza kobieta siada obok kierowcy.

— Dokąd mam was zawieźć?

Taksówkarz jest to pięćdziesięcioletni mężczyzna, w okularach z grubymi szkłami i czarnym wąsem, przez który przypomina suma.

— Do Centralnego Szpitala Klinicznego Uniwersytetu Medycznego ul. Pomorska 251 — odpowiada Irena.

Kierowca przekręca kluczyk w stacyjce i rusza. Po dotarciu na miejsce zatrzymuje się na parkingu przed szpitalem. Marian wyskakuje z auta i biegnie w stronę głównego wejścia, znikając w środku.

Pięć minut później wraca w towarzystwie pielęgniarki, która ma ze sobą wózek.

Pielęgniarka pomaga ciężarnej dziewczynie usiąść na wózku i rusza powoli w stronę szpitala, znikając za jego drzwiami. Marian razem ze starszą kobietą podążają za nimi. Po chwili znajdują się na korytarzu, a przed nimi są duże drzwi, nad którymi widnieje napis „Sala porodowa