Zły duch, cz.10

Strach zmroził Isabel do szpiku kości. Była w ramionach potwora, który w przeciągu kilku sekund mógłby ją zabić.

Lucas przekrzywił głowę w bok, świdrując ją intensywnym spojrzeniem dwukolorowych oczu i uśmiechnął się jak kot, który obserwuje mysz. Jego blond włosy, gładko zebrane w kitkę tuż nad karkiem, zalśniły.

W następnej chwili drzwi sypialni rozwarły się z hukiem i „dobry” wampir wpadł do środka. Reakcja Lucasa była natychmiastowa. Nie minęła sekunda, nim znalazł się za plecami kobiety i odchylając włosy z jej karku, pochylił się nad jej szyją z odsłoniętymi kłami.

Isabel zadrżała, kiedy poczuła jego oddech na swojej skórze i błagalnym wzrokiem popatrzyła w stronę drugiego krwiopijcy, który z cichym warknięciem odsłonił wydłużone kły. Jego spojrzenie było dzikie, zwierzęce.

- Nie mieszaj jej do tego, Lucas – odezwał się Duncan mocnym, pewnym siebie głosem.

Tamten w odpowiedzi zaśmiał się cicho i pochylił się jeszcze bardziej, tak że jego kły musnęły lekko jej szyję. Z trudem powstrzymała okrzyk przerażenia.

- Ta sprawa dotyczy tylko ciebie i mnie – mówił dalej brunet, a Isabel w jego oczach dostrzegła panikę i zrozumiała, że on starał się jak najdłużej odwlec ich pojedynek w czasie; zwyczajnie grał na zwłokę.

Coś zimnego opadło na dno jej żołądka. Była zawiedziona. Nie tak wyobrażała sobie spotkanie Duncana z jego oprawcą.

- Może i tak – powiedział w końcu Lucas. - Ale musisz przyznać, że Isabel jest bardzo podobna do twojej Julii.

Kobieta spuściła głowę, kiedy poczuła napływające do oczu łzy. Wcześniej zdawało się jej, że w pewnym sensie nawiązała relację z tym „dobrym” wampirem, lecz teraz zrozumiała, że to wszystko opierało się głównie na jej podobieństwie do jego tragicznie zmarłej żony.

Potężny ból eksplodował w jej piersi i rozlał się po całym ciele.

- Tylko tym dla ciebie byłam? - zapytała rozpaczliwym tonem w przypływie odwagi. - Marnym substytutem? Dlatego mnie ugryzłeś?

Lucas za jej plecami zarechotał złośliwie. Isabel uniosła wzrok i spojrzała w oczy Duncana, w których widniało nieme „przepraszam”.

Słone potoki zaczęły cieknąć po jej policzkach i znaczyć suknię.

- Masz ochotę na powtórkę z rozrywki? - zapytał Lucas znacząco.

Nim Duncan zdążył odpowiedzieć, do sypialni wszedł Paul, i ogarniając całą trójkę zdezorientowanym spojrzeniem, zapytał:

- Co tu się dzieje, Isabel? Kim oni są?

W ciągu kilku sekund Lucas znalazł się za jego plecami i chwycił go za głowę. Głuchy trzask łamanego kręgosłupa przeszył powietrze. Oczy mężczyzny zaszły mgłą, a pozbawione ducha ciało osunęło się z cichym łoskotem na podłogę.

Z piersi kobiety wydarł się przeraźliwy, pełen żalu krzyk. Chciała ruszyć w stronę zwłok męża, ale Duncan ją powstrzymał przed zrobieniem tego.

- Zobacz, do czego doprowadziłeś – rzuciła oskarżycielsko i poczęła drapać jego twarz paznokciami.

Chciała zrobić mu krzywdę, sprawić, by cierpiał, tak jak ona w tej chwili. Uważała, że to on był winny wszystkiemu temu, co się stało.

Jednym ruchem unieruchomił jej ręce. Splunęła mu w twarz ze złością.

- To mu nie zwróci życia – powiedział do niej, niewzruszony.

Dokładnie w tym momencie Lucas z szerokim uśmiechem na ustach, doskoczył do podwójnych drzwi i otworzył je na oścież, by móc umknąć przez balkon wprost do ogrodu. Duncan puścił ją i podążył za uciekającym mordercą. Isabel opadła na kolana. Jej donośne zawodzenie rozeszło się tej nocy echem po całej posiadłości.