Kama -cena życia 15

Podczas wspólnego pobytu w Sopocie wybrali się autem do Szymbarka, wsi na Kaszubach. Kupili bilety wstępu na teren, gdzie znajdował się słynny Dom do Góry Nogami.

Czekali w kolejce, by wejść do środka. Kamie szybko zakręciło się w głowie i nie chciała już wchodzić na piętro, dlatego Michał zwiedził je sam.

Po opuszczeniu budynku spacerowali po okolicy, która kryła wiele pięknych zakątków. Kama była pod urokiem małego stawu – wśród szuwarów stał tam niedźwiedź. Choć sztuczny, sprawiał wrażenie żywego.

Bardzo przypadła jej do gustu również zabytkowa lokomotywa. Przez chwilę posiedzieli też na najdłuższej desce świata.

Na koniec zjedli obiad w drewnianej karczmie i wyruszyli w drogę powrotną do Sopotu.

Ostatni dzień pobytu spędzili nad morzem, spacerując i wylegując się na gorącym piasku.

W drogę powrotną wyruszyli bardzo wcześnie rano następnego dnia. Kama pozwoliła, żeby to Michał prowadził. Jechali bez pośpiechu, często się zatrzymując i podziwiając mijane wsie oraz miasteczka.

W Warszawie byli tuż po dziewiętnastej.

– Co teraz? – zapytał Michał.

– Teraz jedziemy do ciebie, a jak już cię odstawię, wracam do siebie – roześmiała się.

– Co z nami będzie, Kama?

– A to nie jesteśmy już parą?

– Jesteśmy – kiwnął głową. – Wiesz, że cię kocham.

– Bardzo? – droczyła się z nim.

– Bardzo, bardzo.-Michał zatrzymał auto pod swoim blokiem.

Oboje wysiedli, pożegnali się, po czym Kama zajęła miejsce za kierownicą, pomachała mu ręką i odjechała.

Po powrocie do domu wyjęła ze skrzynki korespondencję. Nic ciekawego – same ulotki i gazetki reklamowe, ale nie chciała zostawiać tam śmieci.

Weszła do mieszkania, otworzyła okno i poszła wstawić wodę na herbatę.

Z Michałem spotykali się prawie każdego dnia, oboje wrócili już do pracy po urlopach. Ich związek cieszył Renię i Bartosza, którzy życzyli im, aby byli ze sobą na zawsze.

Choć bardzo się kochali, w ich relacji pojawiały się spięcia – głównie o drobiazgi, ale jednak. Michał pragnął, żeby zamieszkali razem u niego.

Miał spore, dwupokojowe i wygodnie urządzone mieszkanie, ale Kama się wahała.

– Tak jest dobrze – tłumaczyła. – Ja zaraz zacznę studia, będę musiała dużo się uczyć, a najlepiej skupiam się u siebie. Przede mną jeszcze cztery lata nauki. Chcę skończyć te studia, zdobyć dyplom i napisać dobrą pracę magisterską.

Zrozum mnie, proszę. Chcę, żebyś był ze mnie dumny.

– Ale ja chciałbym mieć cię blisko – upierał się.

– Jestem blisko. Nie ucieknę ci.-

Michał nie miał innego wyjścia, jak tylko pogodzić się z tą sytuacją. Z jednej strony podobała mu się stanowczość Kamy, z drugiej jednak bał się, że ją straci. Stawał się też o nią zazdrosny, co bardzo jej przeszkadzało.Od tamtego czasu minęły cztery lata.

Kama ukończyła studia z wyróżnieniem. Po obronie pracy magisterskiej uzyskała upragniony tytuł i stała się magistrem psychologii, Kamilą Marecką.

Szybko otrzymała propozycję pracy w Specjalistycznym Ośrodku Psychoterapii. Przyjęła ją bez wahania – wiedziała, że musi zdobyć doświadczenie, bo samo ukończenie studiów to za mało.

W tym samym okresie drogi jej i Michała ostatecznie się rozeszły. Mimo że wciąż byli w sobie zakochani i spędzili ze sobą kilka lat, uznali, że do siebie nie pasują.

Kama miała dwadzieścia osiem lat, a Michał był o dwadzieścia lat starszy. Sam doszedł do wniosku, że to zbyt duża różnica wieku. Rozstali się jednak w zgodzie i pozostali przyjaciółmi.

Wtedy też Kama zwolniła się z pracy w sklepie.W dwa tysiące osiemnastym roku podjęła nową pracę jako psycholog.

Zaczęła m.in. brać udział w grupowych zajęciach psychoterapeutycznych dla dorosłych. Była to grupa mieszana, zrzeszająca ludzi z różnymi życiowymi powikłaniami. Kama czuła się tam potrzebna i była bardzo lubiana przez swoich podopiecznych.

W pewnym sensie czuła się jedną z nich.Siedzieli w sali, w kręgu ułożonym z krzeseł. Tego dnia do grupy dołączyła młoda kobieta. Kama poprosiła ją, żeby się przedstawiła i powiedziała kilka słów o sobie.

Dziewczyna wstała i rozejrzała się niepewnie. Była wysoka, bardzo szczupła, a jej jasne włosy były ściągnięte gumką na czubku głowy.

– Jestem Michalina, mam trzydzieści lat – zaczęła cicho.

– Choruję na depresję i mam zaburzenia lękowe.

– Z czego one wynikły? – zapytał ktoś z grupy.

– Mój ojciec mnie bił. Zawsze. Bił też moją mamę i młodszą siostrę...

- Przepraszam, ale czy mogę przestać? – poprosiła, łamiącym się głosem.

– Tak, oczywiście – skinęła głową Kama, domyślając się, jak trudny i bolesny jest to dla niej temat.

Gdy skończyli terapię, Michalina podeszła bezpośrednio do niej.

– Czy mogłabym z panią porozmawiać sam na sam? – zapytała.

-Kama spojrzała na zegarek.

– Tak, mam wolną godzinę. Zapraszam do gabinetu.

– Otworzyła przed nią drzwi i poprosiła, by usiadła wygodnie.

– Opowiedz mi o wszystkim.

– Bo widzi pani... ja nie jestem chora psychicznie. Mam po prostu stwierdzone zaburzenia lękowe i stany depresyjne...

– Chwileczkę – przerwała jej łagodnie Kama. – Umówmy się, że nie jestem „panią”. Jestem Kamila, ale wszyscy mówią mi Kama. Mów mi po imieniu, tak będzie nam łatwiej. --Rozumiem, że te stany lękowe powstały na skutek sytuacji w domu?

– Tak. Mój ojciec bił mnie od dziecka, wyżywał się też na mamie i mojej młodszej siostrze. A przecież to wykształcony, inteligentny człowiek... ale przy tym niezwykle brutalny.

Do tej pory zdradza mamę i niszczy ją psychicznie.

– A ty? Założyłaś własną rodzinę? Masz męża, dzieci?–

Nie. Mieszkam z rodzicami, bo boję się zostawić mamę. Boję się też związać z jakimkolwiek mężczyzną. Chciałabym, ale strach całkowicie mnie obezwładnia. Zresztą... nigdy nie byłam z żadnym mężczyzną.

Rozmawiały jeszcze przez chwilę, ale musiały skończyć ponieważ Kamę czekało spotkanie z innym pacjentem . Umówiły się za dwa dni na terapię indywidualną. Kama doskonale rozumiała, przez co przechodzi Michalina, i obiecała sobie, że zrobi wszystko, by jej pomóc