Uwaga, utwór może zawierać treści przeznaczone tylko dla osób pełnoletnich!

KU WOLNOŚCI Rozdział 11 "Zerwane więzy"

Rozdział 11

Zerwane więzy

„Zostawiam za sobą wszystko, co znam, i podążam ku temu, co może mnie zgubić… A jednak tylko tak mogę ocaleć.”

— Czy panna Ashcroft rzeczywiście zachowała dla mnie to, co powinna?

— Tak mój chłopcze. Akuszerka nie pozostawiła żadnych wątpliwości. Dziewczyna jest nietknięta, młoda i zdrowa. Teraz liczę na to, że szybko postarasz się o dziedzica!

— Zapewniam cię, że nie zamierzam próżnować w małżeńskiej alkowie! — William zaśmiał się rubasznie. —Przy tak urodziwej żonie starania o potomka będą wyjątkowo przyjemnym obowiązkiem. Szkoda tylko, że dziewczyna ma tak nieznośny charakterek. Doprawdy, trudno pojąć, jak w tak pięknym ciele może mieścić się tyle przekory!

Mary zmierzała właśnie do sali balowej, gdzie lada chwila miało rozpocząć się przyjęcie, gdy z pobliskiego salonu dobiegły ją znajome głosy. Lekko uchylone drzwi pozwalały wyraźnie słyszeć rozmowę, którą mężczyźni prowadzili bez najmniejszego skrępowania. Dziewczyna przystanęła, uświadomiwszy sobie, że stała się przedmiotem ich dyskusji. Gdy wspomnieli o wczorajszych oględzinach, poczuła, jak gorąco napływa jej do twarzy. Przez moment wahała się, czy powinna odejść, jednak ciekawość okazała się silniejsza. Ostrożnie zbliżyła się do drzwi i zajrzała przez wąską szczelinę.

Przy niewielkim stoliku siedzieli Francis i William, całkowicie pochłonięci partią szachów. Obok szachownicy stała karafka brandy i dwa częściowo opróżnione kielichy. Na czarno-białych polach pozostało już niewiele figur. Młody Harrington przyglądał się ich ustawieniu z namysłem, obracając w palcach jednego ze zbitych pionów.

— Doprawdy, synu? Zaczynasz wybrzydzać — Francis zaśmiał się pod nosem, sięgając po kieliszek. — Masz przed sobą młodą, piękną dziewczynę ze znakomitym posagiem, która niebawem może obdarzyć cię synem. Sam przyznałeś, że nie będziesz stronił od jej wdzięków. A teraz narzekasz, że ma zbyt ostry język? Cóż, jestem pewien, że zdołasz ją odpowiednio utemperować.

— Masz rację, ojcze — przyznał mężczyzna z przekonaniem. — Drugie małżeństwo ma mi przynieść spokój, a nie kolejne utrapienia. Zwłaszcza że tym razem wybraliście mi… znacznie młodszą żonę. Nie sądzę, bym miał większe trudności z poskromieniem jej temperamentu..

Dziewczyna zmarszczyła brwi, zszokowana tym, co właśnie usłyszała. Drugie małżeństwo? A więc jej przyszły narzeczony był wdowcem? Dlaczego ojciec ukrył przed nią tak istotną informację?

W tym czasie William uniósł kielich, spoglądając na ojca.

— A co z wyjazdem Mary do Hampshire? Rozmawiałeś już o tym z Edwardem?

— Oczywiście — odparł Francis, przesuwając jednego z pionów. — Przystał na naszą propozycję. Jutro z samego rana panna Ashcroft wyruszy z nami do Westbrook Hall.

— Znakomicie. — młody Harrington upił kolejny łyk i odstawił szkło na stolik. — Nie chciałbym niepotrzebnie przedłużać pobytu w Plymouth.

— Gubernator również pragnie, abyście jak najszybciej opuścili miasto. Ma poważny zatarg z jednym z kapitanów floty. Nie powiedział mi zbyt wiele, ale wyraźnie obawia się o córkę.

William skinął głową, ponownie taktycznie taksując wzrokiem planszę. Po chwili przesunął skoczka i wygodnie rozparł się w fotelu.

— W takim razie pozostaje nam tylko wyruszyć. Zakładam, że w domu wszystko będzie już na nią czekało?

Francis uśmiechnął się szeroko i znów sięgnął po brandy.

— Znasz przecież swoją matkę! Jeszcze przed wyjazdem dopilnowała urządzenia komnat, zatrudniła dla niej pokojówkę i zamówiła kilka sukien. — Upił niewielki łyk, patrząc na syna z rozbawieniem. — Naturalnie wszystkie zostały dobrane tak, by panna Ashcroft prezentowała się dokładnie wedle twoich oczekiwań.

William roześmiał się z uznaniem.

— Cóż, matka zawsze doskonale wiedziała, co najbardziej trafia w mój gust. — Ponownie pochylił się nad szachownicą, z zadowoleniem przyglądając się swojemu ostatniemu posunięciu.

Mary słuchała tego wszystkiego z rosnącym niedowierzaniem. A więc już jutro miała opuścić rodzinny dom? Ojciec nie wspomniał jej o tym ani słowem… I co z Eleonor? Skoro Harringtonowie zatrudnili dla niej nową pokojówkę, czy to oznaczało, że jej ukochana opiekunka pozostanie w Plymouth?

Poczuła bolesny ucisk w gardle. Kobieta towarzyszyła jej niemal przez całe życie i była dla niej kimś znacznie bliższym niż zwykła służąca. Myśl o rozstaniu z nią wydawała się nie do zniesienia.

W jej piersi wezbrała bezsilna złość. Ci mężczyźni mówili o niej jak o cennym nabytku do swojej posiadłości — zbadanym, opłaconym i z góry przypisanym do nowego miejsca. Wszystko zostało skrojone na miarę potrzeb Williama, a ona miała jedynie zjawić się w Westbrook Hall, cieszyć jego oko i urodzić mu syna.

Tymczasem Francis ponownie skupił uwagę na grze. Przez chwilę analizował ustawienie figur, po czym triumfalnie przesunął gońca.

— Wygląda na to, że znalazłeś się w opałach, synu.

— Pozory bywają mylące, ojcze — odparł mężczyzna, uśmiechając się pod nosem. Chwycił hetmana i zdecydowanym ruchem przesunął go na sąsiednie pole. — Szach i mat!

Hrabia pochylił się nad stolikiem. Przez dłuższą chwilę studiował nową sytuację na planszy, aż w końcu roześmiał się z uznaniem.

— Doprawdy, zupełnie mnie zaskoczyłeś!

William rozparł się wygodnie w fotelu i upił łyk brandy, wyraźnie upojony własnym zwycięstwem.

— To kwestia cierpliwości, ojcze. Bo przecież nawet najbardziej oporna figura ostatecznie musi ustąpić.

Dziewczyna powoli odsunęła się od drzwi. Nie chciała słyszeć ani słowa więcej. Ruszyła korytarzem, a ostatnia uwaga jej przyszłego męża wciąż boleśnie rozbrzmiewała w jej uszach.

Nawet najbardziej oporna figura ostatecznie musi ustąpić.

Ogarnęła ją nowa fala czystego gniewu. Czy właśnie tak ją postrzegał? Jak pionka na szachownicy, którego zamierzał bezwzględnie podporządkować własnej woli? Nie potrafiła znieść myśli, że już za kilka minut będzie musiała stanąć u jego boku i udawać przed zgromadzonymi gośćmi szczęśliwą, zakochaną narzeczoną.

Przyspieszyła kroku, pragnąc znaleźć się jak najdalej od salonu. Nie mogąc dłużej zapanować nad wzburzeniem, niemal biegiem ruszyła w stronę biblioteki. Otworzyła ciężkie drzwi, weszła do środka i zamknęła je za sobą. W pomieszczeniu panowała cisza, przerywana jedynie odległym gwarem przygotowań do balu. Dziewczyna oparła się o ścianę i przymknęła oczy, próbując uspokoić rozbiegane myśli.

Przed głównym wejściem zatrzymywały się eleganckie powozy. Lokaje w liberiach otwierali drzwiczki, pomagając wysiadać damom w jedwabnych sukniach i dżentelmenom odzianym w bogato haftowane kaftany. W świetle pochodni połyskiwały drogocenna biżuteria, złote guziki i ozdobne rękojeści szpad. Bal właśnie się rozpoczynał. Z wnętrza rezydencji dobiegała muzyka. Skrzypcom wtórowały basowe viole i klawesyn, a dostojna melodia mieszała się z rozmowami i śmiechami gości. Mosiężne żyrandole i ustawione wzdłuż ścian świeczniki rozświetlały przestronną salę balową, odbijając ciepły blask w wypolerowanej posadzce i złoconych ramach obrazów. W sąsiedniej sali przygotowano wystawną ucztę. Stoły nakryte śnieżnobiałymi obrusami uginały się pod ciężarem srebrnych półmisków z pieczonym drobiem, soczystymi mięsami, owocami i najrozmaitszymi słodkościami. Francuskie i portugalskie wina lały się hojnie, a służba sprawnie krążyła między gośćmi, podając kolejne potrawy i napełniając opróżnione kielichy. Zaproszeni goście w większości doskonale się znali, toteż rozmowy toczyły się w swobodnej, serdecznej atmosferze. Panowie wymieniali najnowsze wiadomości z Londynu, dyskutowali o handlu i sytuacji na morzu, podczas gdy damy rozprawiały o wydarzeniach towarzyskich, modzie i sprawach rodzinnych. Edward, jako gospodarz wieczoru, z nieskrywaną satysfakcją przyjmował kolejne wyrazy uznania. Zwracał się do każdego z gości z właściwą sobie uprzejmością, znajdując czas zarówno na krótką wymianę zdań, jak i dłuższą rozmowę. Wszystko przebiegało zgodnie z jego oczekiwaniami, a starania włożone w przygotowanie uroczystości przyniosły zamierzony efekt.

Początkowo nikt nie zwracał większej uwagi na nieobecność Mary. W sali panowała ożywiona atmosfera, a goście z przyjemnością oddawali się rozmowom. Z czasem jednak przedłużające się oczekiwanie zaczęło budzić ciekawość. Coraz częściej padały pytania o pannę Ashcroft, której przybycia spodziewano się już od dłuższej chwili.

Kiedy wreszcie przekroczyła próg sali balowej, natychmiast przyciągnęła uwagę. Uśmiechnęła się łagodnie, zachowując spokój i elegancję, których od niej oczekiwano. W jasno błękitnej sukni, z misternie upiętymi włosami i perłami zdobiącymi szyję, prezentowała się niezwykle wytwornie. Nikt, kto przyglądał się jej w tamtej chwili, nie przypuszczał, ile smutku kryło się za jej spokojnym obliczem. Niebawem wokół niej zgromadziło się liczne towarzystwo. Damy nie szczędziły pochwał pod adresem jej kreacji i urody, a panowie obdarzali ją uprzejmymi uśmiechami i komplementami. Mary przyjmowała wszystkie te wyrazy życzliwości z właściwą sobie grzecznością, starannie dobierając słowa i pilnując, by ani jeden gest nie zdradził targających nią emocji.

— Panno Ashcroft — William rozpromienił się na jej widok. — Już niemal straciłem nadzieję, że doczekamy się pani przybycia.

— Przepraszam za spóźnienie. Źle się poczułam i potrzebowałam chwili odpoczynku.

— Ach, te kobiece niedyspozycje! — odparł z pobłażliwym uśmiechem. — Mam nadzieję, że zdążyła już pani dojść do siebie?

— Tak, dziękuję.

— Tym lepiej, moja droga. Proszę jednak pamiętać, że nawet najmniejsze spóźnienie może wywołać niepotrzebne komentarze. Warto mieć to na uwadze. Liczę, że na przyszłość nie będzie potrzeby o tym przypominać.

Dziewczyna skinęła głową, z trudem powstrzymując się od cierpkiej odpowiedzi.

— Oczywiście, panie Harrington. Postaram się o tym pamiętać — odparła spokojnie.

Jeszcze przed chwilą słyszała, jak rozmawiał z ojcem o jej przyszłości, a teraz pouczał ją z pobłażliwością, jakby była niesfornym dzieckiem. Najchętniej odwróciłaby się na pięcie i zostawiła go samego, lecz wiedziała, że podobne zachowanie natychmiast zwróciłoby uwagę gości.

— Doskonale — Uśmiechnął się z zadowoleniem. — A teraz pozwoli pani, że poproszę ją do tańca? Nie chciałbym dłużej pozbawiać towarzystwa przyjemności podziwiania pani wdzięku.

— Z przyjemnością — skłamała gładko, wyciągając ku niemu dłoń.

Mężczyzna poprowadził ją na środek sali, gdzie zbierały się już pozostałe pary. Mary dostrzegła kilka znajomych twarzy i odpowiedziała na skierowane ku niej uśmiechy. Wśród zgromadzonych zauważyła również ojca, który obserwował ich z wyraźnym zadowoleniem.

Muzykanci rozpoczęli menueta. William skłonił się z elegancją, a ona odpowiedziała mu głębokim ukłonem. Po chwili oboje ruszyli w takt muzyki, wykonując kolejne figury z wprawą nabytą podczas wieloletniej nauki.

— Muszę przyznać, że wygląda pani dziś zachwycająco — odezwał się, gdy kolejne figury tańca ponownie ich do siebie zbliżyły. — Ten odcień błękitu wyjątkowo pani służy.

— Dziękuję, panie Harrington. Jest pan bardzo uprzejmy.

— Doprawdy, nie ma potrzeby dziękować za szczery komplement. — Uśmiechnął się ujmująco. — Przyznam, że już wczoraj zrobiła pani na mnie niemałe wrażenie, choć nasza rozmowa nie przebiegła tak pomyślnie, jakbym sobie tego życzył.

Mary spojrzała na niego z uniesionymi brwiami.

— Ach, więc to była rozmowa? Nie spostrzegłam — wypaliła, nim zdążyła ugryźć się w język.

William nachylił się ku niej, tak aby nikt poza nią nie usłyszał jego słów.

— Radzę pani zapamiętać, że przyszłemu mężowi należy się szacunek, nie zaś podobne impertynencje. Jestem skłonny wybaczyć dziś tę młodzieńczą przekorę, lecz oczekuję, że z czasem nauczy się pani większej powściągliwości.

Poprowadził ją w kolejnym obrocie, a gdy ponownie znalazła się naprzeciw niego, po jego wcześniejszej surowości nie pozostał nawet ślad, jak gdyby przed chwilą wymienili jedynie miłe słowa. — A teraz uśmiech, panno Ashcroft. Wszyscy na nas patrzą.

Mary posłusznie uniosła kąciki ust, choć najchętniej odpowiedziałaby mu kolejną złośliwością. Młody Harrington natomiast zdawał się doskonale bawić. Z niesłabnącą pewnością siebie prowadził ją przez następne figury, raz po raz obdarzając ją czułym spojrzeniem ku zadowoleniu obserwujących ich gości. Dziewczyna odpowiadała na te gesty jedynie tyle, ile wymagała przyzwoitość, a w myślach odliczała kolejne takty muzyki, z niecierpliwością wyczekując końca tego nieznośnego obowiązku.

Po kilku tańcach Edward dał dyskretny znak muzykom, by przerwali grę. Gdy ostatnie dźwięki ucichły, wystąpił na środek sali z kielichem w dłoni. Rozmowy stopniowo zamierały, a zgromadzeni goście zwrócili ku niemu spojrzenia.

— Szanowni przyjaciele! — rozpoczął, unosząc nieco kielich. — Dzisiejszy wieczór jest dla mnie okazją do szczególnej radości. Od wielu lat mam przyjemność cieszyć się przyjaźnią lorda Francisa Harringtona i jego szanownej rodziny. Tym bardziej raduje mnie myśl, że nasze wieloletnie więzi zostaną wkrótce umocnione przez małżeństwo naszych dzieci. Z ojcowską dumą pragnę zatem ogłosić zaręczyny mojej ukochanej Mary z Williamem Harringtonem.

W sali rozległy się radosne okrzyki i gromkie oklaski. Mary poczuła jak ściska ją w gardle. Choć wiedziała, że ta chwila nadejdzie, nie spodziewała się, jak boleśnie odczuje jej ostateczność. Zaręczyny zostały oficjalnie ogłoszone, a wraz z nimi przypieczętowano jej przyszłość.

William wystąpił naprzód i z ujmującym uśmiechem podał jej ramię. Mary przyjęła je z należytą uprzejmością i pozwoliła poprowadzić się na środek sali, gdzie czekali już Edward, lord Francis Harrington i lady Henrietta. Czuła na sobie spojrzenia zgromadzonych, doskonale świadoma, że już za chwilę wszyscy będą oczekiwać od niej odpowiedzi na najważniejsze pytanie tego wieczoru.

A tymczasem młody Harrington stanął naprzeciw niej i skłonił się z należną elegancją. Następnie ujął delikatnie jej dłoń, nie spuszczając z niej pełnego oczekiwania spojrzenia.

— Panno Mary Ashcroft... — rozpoczął, patrząc jej prosto w oczy. — Czy zechce pani przyjąć ten pierścień jako znak naszych zaręczyn i obietnicę przyszłego małżeństwa?

Mary spojrzała na niego, a następnie na ojca, wciąż żywiąc nikłą nadzieję, że ten w ostatniej chwili zechce odmienić jej los. Edward jednak zdawał się nie dostrzegać błagania w jej oczach. Uśmiechnął się jedynie i dyskretnym ruchem głowy dał jej znak, by odpowiedziała.

William wciąż stał przed nią, cierpliwie wyczekując jej słów. Wśród zgromadzonych zapadła uroczysta cisza. Mary jednak milczała, podczas gdy goście z coraz większą niecierpliwością oczekiwali jej deklaracji. Każda kolejna chwila zdawała się przeciągać w nieskończoność.

— Mary? — odezwał się łagodnie, delikatnie ściskając jej dłoń.

Dziewczyna drgnęła, wyrwana z zamyślenia. Serce waliło jej w piersi, a w głowie panował zamęt.

— Ja... — zaczęła niepewnie, lecz głos uwiązł jej w gardle.

Spojrzała na ojca, pragnąc choć jeszcze na chwilę odwlec tę decyzję. Wiedziała jednak, że wobec tylu świadków i oczekiwań obu rodzin nie znajdzie w sobie odwagi, by zaprotestować.

Przełknęła ślinę i zmusiła się do uśmiechu.

— Tak, Williamie... — odpowiedziała wreszcie cicho. — Przyjmuję.

Słowa te z trudem przeszły jej przez gardło. Mężczyzna uśmiechnął się szerzej, wyraźnie uszczęśliwiony jej odpowiedzią.

— Wspaniale, moja droga! Niech ten wieczór będzie początkiem naszej wspólnej, szczęśliwej przyszłości.

Otworzył niewielkie puzderko, ukazując spoczywający na aksamicie złoty pierścień. Osadzony w nim klejnot rozbłysnął w świetle świec.

Mary wyciągnęła dłoń. William ostrożnie wsunął pierścień na jej palec, po czym, delikatnie uniósł jej podbródek i z pewnym siebie uśmiechem pocałował ją w policzek. Dziewczyna drgnęła nieznacznie, zaskoczona jego śmiałością. On tymczasem wyprostował się dumnie i powiódł wzrokiem po sali, wyraźnie delektując się tą chwilą.

Rozległy się gromkie oklaski, a muzycy podjęli radosną melodię. Goście zaczęli podchodzić do przyszłych małżonków, składając im gratulacje. Harrington przyjmował je z właściwą sobie swobodą, podczas gdy Mary odpowiadała na życzenia uprzejmym uśmiechem.

W pewnej chwili Edward podszedł do nich i położył Williamowi dłoń na ramieniu.

— Kapitan Wetherby chciałby zamienić z tobą kilka słów. Jest bardzo ciekaw, komu przypadł zaszczyt poślubienia mojej córki.

— Doprawdy? — mężczyzna uśmiechnął się z satysfakcją. — W takim razie wypada mi jak najszybciej złożyć mu uszanowanie!

Odwrócił się ku Mary.

— Wrócę za chwilę, moja droga. Proszę mi zachować jeszcze choć jeden taniec.

— Oczywiście, Williamie — odparła cicho. Mężczyzna skłonił się z właściwą sobie elegancją i ruszył za Edwardem. Mary pozostała na środku sali, z ulgą przyjmując jego chwilową nieobecność.

Jednak z każdą chwilą coraz trudniej przychodziło jej zachowanie spokoju. Głosy otaczających ją ludzi stopniowo zlewały się w niezrozumiały gwar, a śmiech i muzyka zdawały się dobiegać z oddali. Stała nieruchomo, pogrążona we własnych myślach, niemal nieświadoma tego, co działo się wokół. Czuła narastający ucisk w gardle i wiedziała, że jeśli wkrótce nie opuści sali, nie zdoła dłużej powstrzymywać łez.

Dopiero delikatny dotyk na ramieniu wyrwał ją z odrętwienia. Odwróciła głowę i ujrzała stojącą tuż obok Eleonor. Opiekunka obserwowała ją uważnie, nie kryjąc niepokoju.

— Mary, kochanie... — odezwała się cicho patrząc na nią z troską — Jak się czujesz?

— Eleonor, ja... muszę wyjść. Muszę stąd wyjść... Choć na chwilę... — wydusiła z siebie, z trudem panując nad głosem. — Potrzebuję świeżego powietrza, muszę zebrać myśli... Nie wytrzymam tu ani chwili dłużej.

Kobieta spojrzała dziewczynie w oczy. Jej nieobecne spojrzenie wzbudziło w niej nagły, niewytłumaczalny niepokój. Przez krótką chwilę miała ochotę zatrzymać ją przy sobie, choć sama nie wiedziała dlaczego. Ostatecznie jednak skinęła głową.

— Idź, kochanie. Tylko wróć prędko, dobrze?

Mary ujęła jej dłoń i zatrzymała ją w swoim uścisku nieco dłużej niż zwykle. Przez chwilę patrzyła na opiekunkę, jakby pragnęła coś powiedzieć, lecz ostatecznie jedynie delikatnie ścisnęła jej palce. Następnie odwróciła się i spokojnym krokiem ruszyła ku wyjściu.

Bal trwał w najlepsze. Muzyka wypełniała salę, goście oddawali się rozmowom, a służba nieustannie krążyła z winem. Eleonor tymczasem podeszła do jednego z wysokich okien i odprowadziła dziewczynę wzrokiem. Obserwowała, jak schodzi po kamiennych stopniach i znika wśród ogrodowych alejek. Choć nie potrafiła wyjaśnić dlaczego, cały czas czuła dławiący, trudny do wyjaśnienia lęk.

Gdy tylko wysokie krzewy przesłoniły rezydencję, Mary przestała iść. Zaczęła biec. Najpierw gnała przez ogród, potem dopadła bocznej furty, by wreszcie wpaść w ciemne, chłodne ulice Plymouth. Jedwabna suknia plątała się wokół nóg, sznur pereł uderzał o szyję przy każdym szarpnięciu, a z fryzury wysuwały się misternie upięte kosmyki. Nie zwalniała. Odgłosy pałacowego balu błyskawicznie utonęły w mroku nocy, a gdy tylko skręciła w stronę nabrzeża, miarowy stukot jej własnych butów o bruk zagłuszył upragniony, potężny szum morza. Po raz pierwszy tego wieczoru mogła swobodnie odetchnąć. Pobiegła jeszcze szybciej tam, gdzie zawsze odnajdywała schronienie. Do portu. Kamienie wybrukowanych ulic uderzały o cienkie podeszwy jej pantofli, lecz niemal tego nie czuła. Elegancka suknia przeszkadzała z każdym krokiem, zmuszając ją do ciągłego unoszenia ciężkich brzegów. Jeszcze kilka tygodni temu przemierzała te same zaułki razem z Thomasem. Tamte poranki miały swój własny rytm, wypełniony ciężką pracą pod okiem Flinta, wspólnymi przekomarzaniami i krótkimi chwilami beztroski, kiedy wspinali się po wantach albo próbowali kolejnych marynarskich sztuczek. To właśnie Thomas nauczył ją zjazdu po brasie. Początkowo pozwalał jej próbować jedynie z niewielkiej wysokości, lecz Mary szybko nabrała wprawy. Wkrótce wspinali się już wysoko ku rei, skąd urządzali szaleńcze wyścigi, zsuwając się po linach wprost na pokład. Wiatr uderzał im w twarze, a ich śmiech mieszał się z gniewnymi nawoływaniami Flinta.

— I tobie sól dziś słodzi Mary! Znów byłaś szybsza! — wołał chłopak, gdy po raz kolejny przegrał z nią wyścig.

— Do stu piorunów!!! Wy się kiedyś pozabijacie, a mnie przyjdzie was potem z pokładu zbierać!! — pomstował Flint. — Koniec tych przeklętych wyścigów!

Choć kapitan nie szczędził im surowych upomnień, skrycie był dumny z odwagi i postępów Mary. Ona zaś właśnie tam, wysoko na rei, z wiatrem szarpiącym ubranie, czuła się naprawdę wolna.

Teraz przemierzała te same uliczki sama. Wiatr szarpał jedwabną suknią, wyciągał kolejne pasma z misternie ułożonej fryzury i osuszał łzy spływające po policzkach. Był ten sam co wtedy: porywisty, słony i pachnący morzem. Tylko teraz czuła go zupełnie inaczej. Teraz przypominał jedynie o tym, jak wiele właśnie jej odebrano.

Zapach morza poczuła, zanim jeszcze zobaczyła strzeliste maszty. Słona bryza uderzyła ją w twarz. Zwolniła. Serce wciąż tłukło się w piersi, ale oddech wreszcie wracał do normy. Port żył własnym, surowym rytmem. Przy nabrzeżu, w blasku migoczących pochodni, marynarze kończyli właśnie nocny załadunek potężnego trójmasztowca handlowego, który szykował się do dalekiego rejsu. Z okolicznych tawern dochodziły pijackie śpiewy, a liny skrzypiały cicho, gdy kadłuby unosiły się na falach. Tutaj nikt nie wiedział o wielkim balu zaręczynowym w pałacu gubernatora. Nikogo to nie obchodziło. I właśnie za tę surową obojętność kochała to miejsce. Przyśpieszyła kroku i skierowała się prosto na pokład Sea Swallow.

Na keczu paliła się tylko jedna, smagana wiatrem latarnia. Jej światło kołysało się wraz z podmuchami, przesuwając po pokładzie niespokojne cienie.

Flint siedział na rufie, wsparty plecami o burtę. Naprzeciwko niego siedział Thomas. Rozmawiali przyciszonymi głosami, pochyleni lekko ku sobie. Chłopak mówił właśnie coś z wyraźnym przejęciem, kiedy nagle urwał w pół zdania.

— Mary?

Stary żeglarz uniósł głowę. Przez chwilę obaj w milczeniu wpatrywali się w idącą ku nim dziewczynę w błękitnej sukni. Zanim zdążyli rzucić choćby jedno pytanie, wbiegła po trapie i stanęła przed nimi. Patrzyła to na jednego, to na drugiego, bezskutecznie próbując wydusić z siebie słowo. Jej dolna warga drżała, a po policzku spłynęła paląca łza. Za nią natychmiast ruszyły kolejne.

Thomas zerwał się na równe nogi i zrobił krok w jej stronę.

— Mary... na Boga, co się stało?

Nie odpowiedziała. Postąpiła krok naprzód i nagle cała siła, którą z takim trudem krzesała w sobie przez ostatnie godziny, po prostu zgasła. Ukryła twarz w jego ramieniu i wybuchnęła gwałtownym, rozpaczliwym płaczem. Jej ramiona drżały od głośnego szlochu. Chłopak spojrzał bezradnie na Flinta. Nigdy dotąd nie widzieli jej w takim stanie.

Kapitan powoli podszedł bliżej. Nie poganiał jej, nie zadawał pytań. Po prostu trwał obok. Dopiero po długiej chwili Mary odsunęła się lekko od Thomasa, wycierając mokre policzki wierzchem dłoni. Spojrzała na nich zaczerwienionymi oczami.

— Ojciec... — zaczęła, ale głos uwiązł jej w gardle. Wzięła głęboki oddech i spróbowała ponownie: — Ojciec ogłosił dziś moje zaręczyny….Z Williamem Harringtonem.

Wokół nich zapadła głucha cisza, przerywana jedynie cichym pluskiem fal o burtę. Dziewczyna mówiła dalej, urywanymi zdaniami. Opowiedziała im o pierwszym spotkaniu z Williamem, do którego od samego początku poczuła głęboką niechęć, o nieugiętości ojca, który nie chciał dostrzec jego prawdziwej natury, i o przypadkowo podsłuchanej rozmowie, która odsłoniła przed nią przyszłość czekającą ją w Westbrook Hall.

— Jest stary, zadufany w sobie i nieznośnie pewny swego. — Dziewczyna z trudem przełknęła łzy. — Brzydzę się nim. Nie potrafię znieść jego obecności, a co dopiero myśli, że miałby mnie dotykać... A jaki był zadowolony, kiedy dowiedział się, że jestem... no, wiecie...

Rzuciła im pełne goryczy spojrzenie, w którym wstyd mieszał się z czystą złością.

— Czuję się jak jakiś towar, który najpierw poddano dokładnym oględzinom... — Urwała, dostrzegając zaskoczenie w ich oczach. — Tak, dobrze zrozumieliście! Sprawdzili nawet i to! I wyobraźcie sobie, jaka ulga! Okazało się, że towar spełnia wszystkie wymagania! — Uśmiechnęła się cierpko. — Choć mój charakter pozostawia mu wiele do życzenia, to przynajmniej w alkowie nie powinnam go rozczarować! Cóż za szczęście, że znalazł we mnie choć jedną zaletę!

Na moment odwróciła wzrok, próbując powstrzymać łzy.

— A jutro, skoro już uznano mnie za odpowiednią, wywiozą mnie do Hampshire, gdzie mam spędzić resztę życia, spełniając jego oczekiwania, a przy tym jeszcze udawać, że jestem najszczęśliwszą kobietą w całej Anglii!

Spojrzała na swoją dłoń i drżącymi palcami spróbowała ściągnąć pierścień. Złota obrączka stawiała opór, boleśnie wrzynając się w skórę. Dopiero po kilku rozpaczliwych szarpnięciach zdołała wreszcie zsunąć ją z palca.

— Posłuszna żona, ozdoba domu, godna przedstawicielka rodu... — prychnęła z goryczą. — Cóż za zaszczyt mnie spotkał! Będę mogła całymi dniami stroić się dla przyjemności tego despoty, przytakiwać każdemu słowu i dziękować za łaskę, że zechciał uczynić mnie swoją żoną! A wszystko, co kocham? Cóż go to obchodzi! Przyszła pani Harrington ma przecież znać swoje miejsce!

Przez chwilę wpatrywała się w pierścień spoczywający na jej dłoni, po czym z całej siły cisnęła go w morską toń.

Flint milczał, uparcie wpatrując się w ciemną, spokojną taflę zatoki. Kilka dni wcześniej otrzymał od Edwarda zaproszenie na zaręczyny, lecz zabrakło mu odwagi, by pojawić się na uroczystości. Doskonale rozumiał, co ten wieczór dla niej oznaczał. Wiedział, że właśnie dobiegł końca pewien rozdział jej życia, a marzenia, które dotąd wydawały się tak bliskie, musiały ustąpić miejsca przyszłości, której nigdy dla siebie nie pragnęła.

Thomas tymczasem siedział nieruchomo, z dłońmi zaciśniętymi w pięści. Unikał wzroku przyjaciółki, a jego twarz przybrała wyraz, którego Mary nigdy wcześniej u niego nie widziała. To właśnie jego milczenie poruszyło ją najbardziej. Chłopak zawsze miał coś do powiedzenia. Nawet w najtrudniejszych chwilach potrafił znaleźć odpowiedni żart, rzucić ciętą ripostę lub obdarzyć ją swoim zawadiackim uśmiechem. Wiedział też, kiedy odłożyć żarty na bok, by dodać jej otuchy, pocieszyć dobrym słowem lub zwyczajnie zapewnić, że nie jest sama. Teraz jednak wpatrywał się ponuro przed siebie, jakby za wszelką cenę próbował powstrzymać coś, czego nie odważył się wypowiedzieć na głos.

— Thomas? — Mary pierwsza przerwała milczenie, wyczuwając jego nagłe odrętwienie.

Młodzieniec powoli podniósł na nią wzrok.

— Mary... — Urwał, gwałtownie przełykając ślinę, jakby walczył z własnymi myślami. — Jest coś, o czym powinnaś wiedzieć.

W jego głosie nie było śladu dawnej, zawadiackiej pewności. Zastąpiły ją chorobliwa ostrożność i głęboki smutek. Poczuła, jak jej serce zaciska się w złowrogim przeczuciu.

— Co się stało?

Thomas odwrócił głowę w stronę czarnej, rozmytej linii horyzontu.

— Jutro wypływam.

Przez chwilę patrzyła na niego bez słowa, jakby sens tych dwóch prostych słów nie do końca do niej dotarł. Jej spojrzenie powędrowało ku Flintowi. Stary kapitan nie wyglądał na zaskoczonego. Siedział nieruchomo, z ponurą miną, unikając jej wzroku.

— Dokąd? — zapytała cicho, ponownie spoglądając na przyjaciela.

— Na Jamajkę, zaciągnąłem się na Sea Venture.

Chłopak wskazał majaczący w mroku potężny trójmasztowiec, przy którym w pośpiechu kończono nocny załadunek.

Mary podążyła wzrokiem za jego dłonią. Przez kilka sekund wpatrywała się w statek, jakby dopiero teraz ten obcy kadłub nabrał dla niej znaczenia.

— Jamajkę... — powtórzyła bezwiednie.

Młody żeglarz skinął głową.

— Wychodzimy w morze o świcie.

Dziewczyna spróbowała unieść kąciki ust. Rozpaczliwie chciała skrzesać z siebie choć odrobinę radości, powinna przecież gratulować mu tak wielkiej szansy. Szybko jednak zrozumiała bezwzględną prawdę. Wraz z odejściem przyjaciela i jej własnym ślubem, ten mały, bezpieczny świat na Sea Swallow przestanie istnieć. Straci bliskich dwóch ludzi, którzy znali jej prawdziwą naturę i przy których nie musiała udawać nikogo innego.

— Na jak długo? — wykrztusiła.

Thomas zawahał się, a jego głos zauważalnie spoważniał.

— Dziewięć miesięcy.... Może rok…

Dziewięć miesięcy. Wystarczająco długo, by świat bezpowrotnie obrócił się wniwecz. Kiedy on wróci do Plymouth, po dawnej Mary Ashcroft nie będzie już śladu. Zostanie tylko pani Harrington, zamknięta w złotej klatce rodowej posiadłości w Hampshire, daleko od morza i daleko od Flinta.

— Rozumiem… — wyszeptała, choć cała jej istota buntowała się przeciwko tej niesprawiedliwości.

Świat z przerażającą łatwością odbierał jej wszystko, przy czym czuła się bezpieczna. Najpierw odebrał jej wolność, teraz rozdzielał ją z przyjaciółmi. I wtedy, w głuchej ciszy portowej nocy, zakiełkowała w niej myśl. Cicha, szaleńcza, a zarazem niosąca dziwny, kojący spokój. Jeśli i tak miała stracić to wszystko, to właśnie teraz nadszedł ostateczny moment, by sama chwyciła za ster. Spojrzała prosto w oczy przyjaciela.

— Pomożesz mi, Thomas.

Zmarszczył brwi, zaskoczony lodowatym tonem jej głosu.

— W czym Mary?

Zacisnęła dłonie w pięści. Wypowiedzenie tych słów oznaczało przekroczenie granicy, zza której nie było już powrotu.

— Pomóż mi dostać się na ten statek.

Chłopak zamarł, wpatrując się w nią jak w szaloną.

— Mary, czy ty słyszysz samą siebie...?

— Jako Martin Gray — odpowiedziała niemal natychmiast. — Zetnę włosy i zrobię wszystko, co konieczne. Musisz mi pomóc Thomas. Jeśli wyjadę do Westbrook Hall, moje życie będzie skończone.

Wokół nich zapadła głęboka, bezwzględna cisza. Dopiero po długiej chwili z mroku wyłonił się niski, chropowaty głos Flinta:

— Wybij to sobie z głowy, dziewczyno.

Słowa kapitana były spokojne, lecz twarde jak skała. Mary zacisnęła zęby. Wiedziała, że z nim czeka ją najtrudniejsza przeprawa.

— Flint, błagam cię...

— Powiedziałem, nie! — uciął stanowczo, stając tuż przed nią. W jego pooranej zmarszczkami twarzy nie było jednak złości. Pojawił się tam autentyczny, głęboki strach. Doskonale wiedział, co ona zamierza zrobić.

— Nie masz pojęcia, o co prosisz!

— Wiem doskonale!

— Nic nie wiesz! — potrząsnął głową, a w jego oczach błysnął gniew. — Traktujesz ocean jak ucieczkę przed problemami! Na Sea Venture nie będzie jak na moim starym, poczciwym keczu, gdzie byłaś pod moją ochroną! Czeka cię katorżnicza praca od świtu do nocy, sztormy, tyfus i szkorbut! A do tego miesiące pod jednym pokładem z obcymi mężczyznami! Naprawdę sądzisz, że ich oszukasz? Że wystarczą krótkie włosy, portki i imię Martin? Zorientują się, Mary. Szybciej, niż ci się wydaje!

Urwał nagle, gdy wyobraził sobie najgorszy z możliwych scenariuszy. Jego twarz stężała, a gniew w oczach ustąpił miejsca ponurej powadze. Przez chwilę patrzył na dziewczynę w milczeniu, wahając się, czy powinien wypowiedzieć na głos swoje najgorsze obawy. W końcu uznał jednak, że nie pora na delikatność. Jeśli chciał odwieść ją od tego szaleńczego pomysłu, musiał postawić sprawę jasno. Pochylił się nieco w jej stronę i odezwał się ponownie. W jego głosie nie było już gniewu, lecz coś znacznie bardziej niepokojącego.

— Nie wiesz, na jakich ludzi trafisz. Na statkach pływają zarówno porządni marynarze, jak i najgorsze szumowiny.

A jeśli znajdziesz się wśród wygłodniałych, zdziczałych drani, którzy od miesięcy nie mieli kobiety, a oni odkryją, kim naprawdę jesteś, możesz tylko wyobrazić sobie, co cię czeka! I nie łudź się, że Thomas cię obroni! Choćby stanął przed tobą z nożem w ręku, choćby gotów był oddać za ciebie życie, nie powstrzyma kilkunastu mężczyzn, którzy postanowią wziąć cię siłą! Rozumiesz?! Na środku oceanu nie będzie dokąd uciec ani kogo wezwać na pomoc!

Mary postąpiła krok naprzód, nie spuszczając z kapitana hardego spojrzenia. Nawet tak brutalne słowa nie zdołały zachwiać jej determinacją.

— A czego mam oczekiwać tutaj Flint? Mam zostać żoną człowieka, którego się brzydzę? Dzielić z nim łoże, spełniać jego zachcianki i rodzić mu dzieci? Żyć według planu, w którym każdy mój dzień zostanie z góry ustalony, a na własne pragnienia nie będzie już miejsca? I przy tym wszystkim uśmiechać się i udawać, że nie mogłam wymarzyć sobie lepszego losu?

— Twój ojciec cię kocha! — Krzyk Flinta przetoczył się po pokładzie, odbijając się od burt. — I wierz mi, Mary, są powody, dla których gotów jest narazić się nawet na twoją nienawiść, byle tylko wiedzieć, że nic ci nie grozi!

Dziewczyna spojrzała na niego, a jej twarz stopniowo przybrała wyraz głębokiego przygnębienia. Wiedziała, że stary żeglarz ma rację. I właśnie ta świadomość sprawiała jej największy ból.

— Wiem o tym! — odpowiedziała, a jej głos załamał się boleśnie. — Wiem to najlepiej na świecie Flint! I właśnie dlatego to wszystko tak potwornie boli! Gdyby mnie nie kochał, gdyby był potworem, mogłabym go po prostu znienawidzić i odejść bez żalu…. - Pokręciła głową, uśmiechając się przez łzy z gorzkim niedowierzaniem. Jakże okrutne wydawało jej się to, że człowiek, którego kochała najbardziej na świecie, stał się przyczyną jej największego cierpienia. — I znam całą prawdę... — dodała po chwili znacznie ciszej. — Wiem, dlaczego to robi i przed czym próbuje mnie uchronić… Ale ja nie mogę... Nie umiem tak żyć… Wolę zaryzykować, wsiąść na ten statek, choćby przyszło mi za to zapłacić najwyższą cenę…

— Dziewczyno, na miłość boską, przemyśl to jeszcze... — mężczyzna pokręcił głową. — Nie pozwól, żeby rozpacz odebrała ci rozsądek.

— Doskonale wiem, co mi grozi! — odpowiedziała gwałtownie. — Nie jestem aż tak naiwna, za jaką mnie uważacie! Wiem, co robię, i nie zmienię zdania! Dostanę się na ten statek, czy wam się to podoba, czy nie!

— O ile w ogóle cię przyjmą Mary — wtrącił Thomas. — Dziś po załadunku mają jeszcze dobierać ludzi, ale kapitan szuka najlepszych. I wiem, co mówię. Sam ledwie zdołałem go przekonać, że warto dać mi szansę.

— Uda mi się! — wyrzuciła z siebie. — Nie wiem jeszcze jak, ale przekonam go! Musi mi się udać! Nie mam innego wyjścia!

Flint pokręcił głową i westchnął ciężko. Próbował wszystkiego, by odwieść ją od tego szaleństwa, lecz każde jego ostrzeżenie zdawało się jedynie utwierdzać ją w podjętej decyzji.

— Niech cię diabli, dziewczyno... Gubernator mnie za to powiesi… — mruknął cicho.

Podszedł bliżej i położył ciężkie dłonie na jej ramionach, spoglądając jej prosto w oczy.

— Musimy się pospieszyć. — oznajmił stanowczo. — Twój ojciec zapewne już postawił cały dom na nogi. Jeśli już rozpoczął poszukiwania, wpierw skieruje swoich ludzi do mnie. Nie możesz tu zostać. Ja zaprzeczę, jakobym cię dzisiaj widział.

Thomas bez wahania chwycił ją za rękę.

— Pójdzie ze mną! U mnie będzie bezpieczna. Ale nie mamy czasu do stracenia! Musimy jeszcze zrobić z niej majtka, zanim skończy się nabór na statek!

Mary już miała ruszyć za przyjacielem, kiedy nagle jej wzrok padł na suknię. Z jej ust wyrwał się gorzki śmiech. Dopiero teraz dotarło do niej, jak bardzo była nieprzygotowana do ucieczki.

— Jestem skończoną idiotką! Przecież całe ubranie Martina zostało w domu! W czym mam się teraz dostać na ten cholerny statek?!

— Na Boga, Mary, coś przecież wymyślimy! — odparł chłopak. — Tylko rusz się wreszcie, bo zaraz naprawdę będzie za późno!

— No, zmykajcie już, oboje! — ponaglił ich kapitan. — Unikajcie głównych ulic i trzymajcie się ciemnych zaułków. Im mniej ludzi was zobaczy, tym lepiej!

Thomas pociągnął ją w stronę trapu, lecz Mary niespodziewanie wyswobodziła dłoń z jego uścisku. Odwróciła się gwałtownie i bez chwili wahania rzuciła się w ramiona starego kapitana. Wtuliła twarz w jego pierś, a Flint objął ją gwałtownie, niemal rozpaczliwie. Przycisnął ją do siebie z całą siłą, jakby samym uściskiem chciał zatrzymać czas i ocalić przed niepewnym losem, w który miała się rzucić. Dziewczyna zacisnęła palce na jego szorstkim płaszczu. Wtedy poczuła, że ten twardy człowiek drży. Z jego piersi wyrwał się urwany, chropowaty oddech, dowód strachu, którego nie potrafił już ukryć. Przywarła do niego jeszcze mocniej i zacisnęła powieki, spod których spłynęły łzy. Nie powiedziała „dziękuję”. Nie powiedziała „żegnaj”. Żadne z tych słów nie mieściło w sobie tego, czym przez ostatnie lata stał się dla niej ten człowiek. Flint pierwszy rozluźnił uścisk. Odsunął ją na długość ramion i przez moment patrzył jej prosto w oczy, jakby chciał zapamiętać tę twarz dokładnie taką, jaka była dzisiejszej nocy. W końcu skinął głową.

— Idź.

— Flint...

— Uciekaj dziewczyno!

Rzuciła mu ostatnie spojrzenie, chwyciła Thomasa za rękę i zbiegła po trapie. Ruszyli szybkim krokiem wzdłuż nabrzeża. Młodzieniec bez wahania poprowadził ją w stronę ciemnych zaułków, a Mary robiła wszystko, by dotrzymać mu kroku. Nie zdążyli jednak odejść daleko, gdy odruchowo obejrzała się przez ramię.

W oddali majaczyła sylwetka kecza. Dziewczyna zamarła na ułamek sekundy. Flint wciąż stał na pokładzie, ale nie był już sam. W słabym świetle latarni dostrzegła kilku żołnierzy w czerwonych kurtkach, wchodzących po trapie. Na ich ramionach połyskiwały lufy muszkietów.

— Thomas... — wykrztusiła cicho.

Chłopak mocniej ścisnął jej dłoń i gwałtownie przyspieszył. Mary bez słowa ruszyła za nim. Po kilku krokach szybki marsz przeszedł w bieg. Biegli między ciemnymi zabudowaniami, skręcając w kolejne wąskie przejścia i zostawiając nabrzeże coraz dalej za sobą. Nie oglądali się już więcej. Pędzili przed siebie, dopóki światło portowych latarni nie zostało daleko w tyle, a oni sami nie zniknęli w mroku portowych uliczek.

Do domu Reedów wpadli resztkami sił, dysząc ciężko. Thomas przepuścił Mary w drzwiach, zatrzasnął je za sobą i natychmiast zasunął żelazny rygiel.

Dziewczyna oparła się ciężko o stół. Próbowała złapać oddech, podczas gdy chłopak, nie marnując ani chwili, dopadł do swojej skrzyni i zaczął gorączkowo przetrząsać jej zawartość. Na podłogę poleciała jedna koszula, zaraz za nią druga, potem para pludrów i kamizelka.

— To musi wystarczyć. Nic więcej nie mam co będzie pasować. — rzucił, podając jej rzeczy.

Mary ledwie na nie spojrzała. Gorączkowo zaczęła rozpinać suknię, szarpiąc za haftki i tasiemki, które znalazły się w zasięgu jej palców. Szybko jednak natrafiła na opór. Szarpnęła materiał raz i drugi, lecz bezskutecznie.

— Thomas, pomóż mi... — wyrzuciła z siebie, a w jej głosie bezradność mieszała się z rosnącą frustracją. — Sama tego nie zdejmę!

Chłopak stanął za nią , lecz gdy zobaczył rząd ciasno zawiązanych tasiemek, stracił całą pewność siebie. Świadomość, że musi rozwiązać sznurowania jej sukni, wprawiła go w nieoczekiwane skrępowanie. Przez chwilę bezradnie przyglądał się wiązaniom, nim wreszcie odważył się sięgnąć po tasiemki. Starał się zachować spokój, jednak drżące palce co rusz wymykały mu się z kolejnych węzłów.

— Na miłość boską, Thomas, ile jeszcze?! — ponagliła go Mary.

— Już, już… — mruknął, czując, jak płoną mu policzki.

Wreszcie uporał się z ostatnią tasiemką i pospiesznie cofnął dłonie. Dziewczyna nie zwróciła najmniejszej uwagi na jego zmieszanie. Jednym ruchem zsunęła suknię z ramion, a następnie rozwiązała mocowania spódnicy i pozbyła się halki. Kosztowne tkaniny wylądowały u jej stóp, odsłaniając lnianą koszulę, sztywny gorset i pończochy przytrzymywane podwiązkami.

— Teraz gorset, szybko — rzuciła, nie tracąc ani chwili na zastanawianie się nad niezręcznością sytuacji.

Chłopak poczuł, że robi mu się gorąco aż po same uszy. Cała ta sytuacja stawała się dla niego coraz bardziej krępująca. Nerwowo przełknął ślinę, usiłując nie patrzeć na przyjaciółkę.

— Mary, ja... Nigdy jeszcze... — Urwał, wyraźnie zawstydzony. — Nie wiem, czy to właściwe…

Dziewczyna prychnęła zniecierpliwiona. Nie zamierzała tracić kolejnych cennych minut na roztrząsanie z nim tego, co wypada, a czego nie.

— Thomas… błagam cię! Nie mamy teraz czasu na takie rozterki! Przetnij te przeklęte wiązania i miejmy to za sobą!

Chłopak usiłował nie myśleć o tym, co właśnie robi, i potraktować sznurowanie jak każdą inną linę, którą przyszło mu przeciąć. Sięgnął po nóż i ostrożnie wsunął ostrze pod tasiemki. Kilka sprawnych cięć wystarczyło, by gorset stracił swoje ciasne dopasowanie. Mary ściągnęła go bez zwłoki i rzuciła na stertę ubrań. Odetchnęła pełną piersią i wyprostowała plecy. Nie tracąc ani chwili, odwróciła się do niego zupełnie nie przejmując się tym, że pozostała jedynie w cienkiej koszuli. Delikatny len swobodnie opadał wzdłuż jej ciała, zaznaczając zarys piersi i wcięcie w talii.

Zapadła cisza. Thomas nie spuszczał z Mary wzroku, wyraźnie urzeczony tym, co zobaczył.

Przez kilka tygodni wspólnej pracy na pokładzie Sea Swallow ani razu nie pomyślał o niej jak o kobiecie, której mógłby zapragnąć. Była jego przyjaciółką, kimś, przy kim czuł się zupełnie swobodnie. Teraz jednak, widząc ją w samej cienkiej koszuli, po raz pierwszy spojrzał na nią inaczej. Nagle dostrzegł piękną, młodą kobietę, której widok sprawił, że zwykła przyjacielska bliskość przestała mu wystarczać.

Nieśmiało zbliżył się do niej i delikatnie ją objął. Mary uniosła na niego zdumione spojrzenie, wyraźnie zaskoczona jego gestem. Przez chwilę stała nieruchomo, nie wiedząc, jak powinna zareagować. Na jej policzkach pojawił się lekki rumieniec.

— Thomas...? — wyszeptała, wstrzymując na moment oddech. — Co ty...?

Nie pozwolił jej dokończyć. Ostrożnie przyciągnął ją bliżej, a następnie pochylił głowę, zatrzymując się na moment tuż przed jej twarzą. Mary nie odsunęła się, choć wyraźnie speszona spuściła na chwilę wzrok. Młodzieniec delikatnie uniósł dłonią jej podbródek i złożył na jej ustach niepewny pocałunek.

Dziewczyna początkowo znieruchomiała, zaskoczona niespodziewaną czułością, lecz po chwili przymknęła oczy i z równą nieśmiałością odpowiedziała na jego bliskość. Ośmielony jej reakcją, objął ją mocniej, a jego usta ponownie odnalazły jej wargi, tym razem ze znacznie większą śmiałością. Mary zarzuciła mu ramiona na szyję, zanurzając palce w jego włosach. Początkowa niepewność szybko ustąpiła miejsca narastającej namiętności, a ich pocałunki stawały się coraz dłuższe i bardziej zachłanne. Oboje zatracili się w tej wyjątkowej chwili, zupełnie zapominając o pośpiechu i wszystkim, co działo się poza tym pokojem.

Thomas przesunął dłonie po jej talii, po czym z pewnym wahaniem pozwolił im powędrować wyżej, ku piersiom. Delikatnie dotknął ich przez cienkie płótno koszuli. Kiedy ich usta rozdzieliły się na krótką chwilę, spojrzał jej w oczy, jakby szukał potwierdzenia, że może posunąć się dalej. Dziewczyna wyraźnie się speszyła, lecz nie odwróciła wzroku. Przez moment wahała się, po czym odpowiedziała mu cichym, niemal niesłyszalnym:

— Tak...

Ostrożnie sięgnął do kołnierza jej koszuli, odnajdując palcami pierwsze wiązanie. Z początku nieporadnie, wciąż nieprzyzwyczajony do takiej bliskości, zaczął rozluźniać tasiemki. Pierwszy węzeł ustąpił, a po chwili również drugi. Mary zarumieniła się jeszcze mocniej, lecz nie odsunęła się. Stała tak blisko, że czuł na twarzy ciepło jej oddechu. Ośmielony jej przyzwoleniem, powoli rozchylił brzegi koszuli. Przez dłuższą chwilę nie potrafił oderwać wzroku od jej odsłoniętych piersi. Serce biło mu coraz szybciej. Poczuł, jak przez jego ciało rozchodzi się przyjemne ciepło, budząc pragnienie, którego dotąd nie znał. Jej bliskość działała na niego z niezwykłą siłą, budząc w nim nieodpartą chęć, by posiąść ją właśnie w tej chwili. Wyciągnął rękę i łapczywie objął dłonią jej pierś.

…

…

…

— Thomas! Na miłość boską, słuchasz mnie w ogóle?!

Chłopak gwałtownie drgnął. Mary stała kilka kroków dalej, wspierając dłonie na biodrach i mierząc go poirytowanym spojrzeniem. Jej koszula pozostawała na swoim miejscu, a on sam nawet się do niej nie zbliżył.

Przez krótką chwilę patrzył na przyjaciółkę, zupełnie oszołomiony. Dopiero teraz dotarło do niego, że wszystko wydarzyło się wyłącznie w jego młodzieńczej głowie. Poczuł, jak twarz oblewa mu gwałtowny rumieniec.

— Do diabła Thomas, … To jest przecież Mary… Nigdy nie myślałeś o niej w ten sposób…. Co cię nagle opętało?— skarcił się w duchu. — Dziewczyna prosi cię o pomoc, a ty już zdążyłeś ją wycałować i rozebrać! Może jeszcze zapomniałeś, że oboje macie zaraz dostać się na statek? Doprawdy, rozum pracuje ci dziś znakomicie…Idiota…

Chłopak potrząsnął lekko głową, jakby chciał ostatecznie pozbyć się niedorzecznych wyobrażeń. Przez moment patrzył na Mary z nieco nieprzytomnym wyrazem twarzy, gorączkowo próbując przypomnieć sobie jej ostatnie słowa.

— Ja...ja.. tak… oczywiście… — wyjąkał, choć nie miał najmniejszego pojęcia, co przed chwilą do niego powiedziała.

Mary westchnęła, widząc jego zdezorientowaną minę. Było aż nazbyt oczywiste, że nie miał pojęcia, o co go przed chwilą poprosiła.

— Znajdź jakieś płótno, żebym mogła się nim owinąć — powtórzyła z wyraźnym zniecierpliwieniem.

— Płótno... Tak, tak… Już szukam…

Pospiesznie odwrócił się i zaczął rozglądać po pomieszczeniu, wdzięczny, że wreszcie ma czym zająć ręce i myśli. Nagle zamarł. Mary spojrzała w tę samą stronę i dostrzegła jego matkę. Margaret stała nieruchomo na schodach, mocno ściskając drewnianą poręcz. Powoli powiodła wzrokiem po izbie, usiłując zrozumieć, co właściwie się wydarzyło. Spojrzała najpierw na skąpo odzianą dziewczynę, potem na stertę jedwabnych ubrań leżących na podłodze, by w końcu zatrzymać wzrok na synu.

—Mamo, wiem, jak to wygląda, ale uwierz mi, nie ma czasu na tłumaczenia! Potrzebujemy płótna. Mary musi się ciasno owinąć. Szybko!

— Thomas, na Boga! — zawołała przerażona, po czym pospiesznie zeszła ze schodów. Zatrzymała się przed nim, szukając na jego twarzy jakiegokolwiek wyjaśnienia. — Przecież to córka naszego gubernatora! Coś ty najlepszego narobił, synku?!

Mary podeszła do niej pragnąc jak najszybciej wyjaśnić to nieporozumienie.

— Pani Reed, to ja... Mary. Ta dziewczyna z kecza.

Margaret zamarła. Przez chwilę wpatrywała się w nią szeroko otwartymi oczami, jakby nie potrafiła uwierzyć w to, co właśnie usłyszała.

— Chryste, dziecko...

— Błagam, proszę nam pomóc… Nie mamy wiele czasu…

Kobieta przez moment spoglądała na Mary z niedowierzaniem, po czym wzięła głęboki oddech. Choć w głowie kłębiło jej się mnóstwo pytań, szybko zapanowała nad emocjami, odzyskując właściwą sobie stanowczość.

— Chodź na górę, dziecko! — zarządziła. — Dalej już sobie poradzimy we dwie. Mój syn już chyba dość się napatrzył. A ty przy okazji opowiesz mi, co się tutaj wyprawia.

Thomas natychmiast chwycił przygotowane dla niej ubrania i podał je matce.

— To dla niej... I znajdź coś mocnego do owinięcia...

— Wiem, synku, słyszałam! — odparła rzeczowo. — Resztą zajmiemy się same!

Chłopak cofnął się posłusznie, z wyraźną ulgą przyjmując fakt, że Mary znalazła się w bardziej odpowiednich rękach.

Po kilku minutach, które zdawały się trwać całą wieczność, dziewczyna zeszła z poddasza. Odzienie, które Thomas dla niej przyszykował, okazało się zdecydowanie za duże. Lniana koszula, skrojona na jego szerokie ramiona, była tak obszerna, że nawet wpuszczona w spodnie pozostawała wyraźnie za luźna, a workowata kamizelka tylko potęgowała ten efekt. Równie nieporadnie prezentowały się ciężkie, męskie pludry, które mimo prób dopasowania wciąż zsuwały się z jej szczupłych bioder. Mary zatrzymała się u stóp schodów i odruchowo podciągnęła opadające spodnie. Thomas przyjrzał się jej przez chwilę, po czym bez słowa odpiął skórzany pas.

— Przewiąż się nim mocno w talii, inaczej zgubisz je po kilku krokach — mruknął, pomagając jej ułożyć fałdy materiału. — Wytrzymaj tak do portu. Na statku znajdę ci coś lepszego.

Dopiero wtedy zwrócił uwagę na jej bose stopy. Zmarszczył brwi. Nie wyobrażał sobie, jak miałaby w takim stanie przemierzać brukowane ulice, a tym bardziej pracować na pokładzie. Zaklął cicho pod nosem.

— A niech to szlag… Przepraszam... Nie mam dla ciebie żadnych butów…

— Cóż, najwyraźniej Martin Gray będzie musiał rozpocząć swoją marynarską karierę na bosaka — rzuciła żartobliwie, poprawiając pas na biodrach.

Chłopak nie wyglądał na przekonanego, lecz nie miał innego wyjścia, jak pogodzić się z sytuacją. Sięgnął do własnej szyi i ściągnął znoszoną, brunatną chustę. Postąpił krok naprzód i ostrożnie zawiązał ją dziewczynie, przez krótką chwilę zatrzymując palce przy jej karku.

— Oby to wystarczyło… — mruknął, poprawiając ostatnią fałdę.

Potem znowu podszedł do skrzyni. Wyciągnął z niej wysłużony worek z grubego płótna, po czym sięgnął głębiej po parę swoich najcieplejszych rzeczy dla niej i szybko upchnął je do worka. Wrzucił tam grubą, zapasową koszulę oraz mięsisty, wełniany kaftan.

Mary powolnym krokiem podeszła do niewielkiego, pękniętego lustra. Patrzyła na swoją twarz długo, badawczo. Na rysy, które znało całe miasto i na włosy, które przez lata stanowiły nieodłączny element jej tożsamości. Długie, gęste, ciemnokasztanowe, sięgające aż do pasa, codziennie starannie układane przez Eleonor. Drżącymi ruchami zaczęła wyciągać z nich ostatnie szpilki, pozwalając pasmom opaść swobodnie na plecy.

Thomas podszedł do niej i bez słowa podał jej ciężkie, krawieckie nożyce. Mary zacisnęła na nich palce. Chłód metalu sparaliżował jej dłoń. Uniosła ostrza do wysokości ucha, chwyciła pierwsze gęste pasmo i… zamarła. Nie była w stanie wykonać żadnego ruchu. Jej dłoń zaczęła drżeć tak mocno, że nożyce zatańczyły w powietrzu. Chłopak widząc jej wahanie i świadomy, że czas nieubłaganie ucieka, sięgnął po stojący pod ścianą stołek. Ustawił go przed lustrem, po czym stanowczym gestem nakazał jej usiąść. Dziewczyna ciężko opadła na siedzisko, jakby w jednej chwili opuściły ją wszystkie siły. Thomas stanął za nią i położył dłoń na jej ramieniu.

— Mary, może lepiej będzie, jeśli ja to zrobię? — zaproponował ostrożnie.

Dziewczyna zacisnęła powieki, po czym skinęła głową. Chłopak bez słowa wyjął nożyce z jej drżących palców. Nie tracąc ani chwili, chwycił pierwsze gęste pasmo i zdecydowanym ruchem przeciął je tuż przy karku. Długie, ciemnokasztanowe kosmyki opadły na deski podłogi. Zaraz potem posypały się kolejne. Thomas ciął szybko, niemal gorączkowo, skracając kolejne pasma możliwie najkrócej. Mary zacisnęła dłonie na kolanach, usiłując zachować spokój. Nie odrywała wzroku od opadających kosmyków, lecz z każdym kolejnym cięciem coraz trudniej było jej panować nad emocjami. W końcu łzy popłynęły jej po policzkach. Żal ściskał jej serce na myśl o wszystkim, co musiała pozostawić za sobą, jednak ani przez chwilę nie zamierzała prosić przyjaciela, by przestał. Wiedziała, że jeśli naprawdę chce stać się Martinem Grayem, musi doprowadzić tę przemianę do końca.

Gdy chłopak skończył powoli uniosła podbródek i przyjrzała się swojemu odbiciu. Zmierzwione, krótkie włosy zupełnie odmieniły jej wygląd, nadając twarzy niemal chłopięce rysy. Przez chwilę wpatrywała się w lustro, po czym sięgnęła po czapkę i naciągnęła ją na głowę.

— Martin Gray… — wypowiedziała cicho, pozwalając, by to znane już jej imię nasyciło mrok izby i stało się od teraz jej jedyną prawdą.

Thomas podszedł do matki, położył jej dłonie na ramionach i spojrzał jej prosto w oczy z absolutną, twardą stanowczością.

— Mary Ashcroft nigdy tu nie było. Spal suknię. Nic nie wiesz, mamo! — rzekł ostro. Widząc lęk w jej oczach, pogładził ją po policzku, po czym dodał łagodniej: — Wrócimy za kilka miesięcy. Obiecuję.

Margaret zamarła, jakby słowa syna odebrały jej resztki tchu. Nazwisko Mary Ashcroft uderzyło w nią z siłą gromu, sprawiając, że cały ten surowy pancerz, który trzymał ją dotąd w ryzach, nagle pękł w ułamku sekundy. Porażona szokiem i ogromem niebezpieczeństwa, w jakie wpakował się jej syn, postąpiła krok w przód. Przytuliła go tak mocno, jakby bała się, że gdy tylko rozluźni ramiona, straci go na zawsze. Po chwili wyciągnęła rękę ku Mary i przyciągnęła ją do siebie, tuląc ich oboje z całych sił. Nie potrafiła wydobyć z siebie ani słowa. W tym długim, pełnym emocji uścisku zawarła cały swój lęk, troskę i milczące przyzwolenie na ich odejście.

Kiedy wreszcie rozluźniła uścisk, ujęła twarz Thomasa w obie dłonie, spoglądając mu głęboko w oczy. Przez moment przyglądała mu się uważnie, jakby chciała na zawsze zachować w pamięci każdy rys jego twarzy. Delikatnie pogładziła go po policzkach, a w jej oczach zaszkliły się łzy.

— Wróć do mnie cały i zdrowy, synku... — wyszeptała błagalnie, nie odsuwając dłoni od jego twarzy.

— Wrócę, mamo. Daję ci słowo — odpowiedział, starając się nadać głosowi pewność. Nie chcąc przedłużać bolesnego pożegnania, sięgnął po przygotowany wcześniej płócienny worek i podał go Mary, która mocno zacisnęła palce na jego szorstkim materiale. Następnie podszedł do kąta izby, podniósł własny, znacznie cięższy tobołek z marynarskim dobytkiem i zarzucił go sobie na plecy.

Wyszli na ciemną, chłodną ulicę i ruszyli przed siebie. Po kilku krokach Thomas przystanął i spojrzał w stronę domu. W oknie stała Margaret, odprowadzając ich wzrokiem. Chłopak posłał matce ostatni, pokrzepiający uśmiech, po czym odwrócił się i wraz z Mary ruszył w stronę portu, znikając w nocnym mroku.

________________

Książka pisana ze wsparciem AI. Pomysł na fabułę, bohaterów i dialogi jest pomysłem autorki.

Średnia ocena: 5.0  Głosów: 1

Zaloguj się, aby ocenić

    Napisz komentarz

    Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania