Laurembar - wiersze - Życzenie

Ziemio przedwieczna, co w swej dobroci

Tysiące ludzi na świat wydałaś,

I Ty, Powietrze, co w swej głupocie

Oddychać karzesz, żyć nie pozwalasz,

 

Wodo, tyś życiem, tyś jest mym rajem,

Który na błękit złoto przekształcił,

Ogniu przedwieczny, potężnym żarem

Oczyszczasz dusze - klnę Was! Przestańcie!

 

Krew Wam pokażę, płacz, zawodzenie,

Ból i strach istot, drzew; głos kamieni...

 

Odpuście sobie nasze karanie.

Dajcie nam wieczne odpoczywanie.

Średnia ocena: 4.5  Głosów: 4

Zaloguj się, aby ocenić

Komentarze (3)

  • Maurycy Lesniewski 9 miesięcy temu
    Coś jest w tym wierszu, trąca struny, które do mnie przemawiają.
  • piszęwięcjestem 9 miesięcy temu
    Jak biblijny Armagedon. Czas kopać ziemiankę ;)
  • DiPoint Ragoon 9 miesięcy temu
    Dziękuję bardzo za Wasze myśli!
    Listopad czasem kładzie się za mocno na człowieku. Wtedy do głowy wpadają takie właśnie wersy...

Napisz komentarz

Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania