Miniaturki

we wnętrzu styropianowej duszy

sklejona wspólna lekkość

ogrzewa dom złudnym ciepłem

no chyba że fundament

postawi kropkę

nad zmotywowanym i

***

do igły wróciła nadzieja wyratowania

stłumiony głos słyszy poprzez zwały siana

może pomyśleć wreszcie

odnalazł mój stóg

wie gdzie jestem

***

ścieżki kręte niesłychanie

splątane na amen

po czasie tak gęste

że tworzą ażurową powierzchnię

może wyjść na półprostą

wreszcie

***

pudło i struny były pomocne

pokonał fałszywy dźwięk zwycięskim akordem

lecz okupił walkę

gryf odgryzł mu palce

***

wchodzi na wieżę wierząc że pofrunie

czuje że rosną mu skrzydła

wie to na pewno

owszem rosną

do wewnątrz

***

saper miał fajną minę

lecz tylko na chwilę

***

ech...

motorniczy nie ten

w kółko źle

trakcja też przeciwko mnie

ech...

smutna jazda

na pętli tramwajowej zawisnął tramwaj

***

na tarczy zegara klucz nakręca

w proch obraca a gong uśpiony

śni pierwszą godzinę

by szare figurki zbudzić za chwilę

***

dylemat dla ciebie

drogowskaz wyznacza dróg rozwidlenie

spieszę wybraną

ech... spoko będzie

widzę drogowskaz wskazuje kolejne...

***

swoim brzmieniem raniła fatalnie

teraz nie słucha piosenki żadnej

***

ten grób nie taki straszny

w nim tylko spoczywa

rozkład jazdy

***

uwierz w odpływ na plaży koniecznie

może morze zabierze

co było przedtem

***

tańczyła na łące w kwiatowej sukience

a kiedy zwiędły

to jeszcze piękniej