Rozdział 11 Imago "Stray Dog"

Silnik radiowozu zgasł z cichym syknięciem, a w kabinie zapadła gęsta, naładowana napięciem cisza. Przez chwilę słyszałem tylko, jak Perry łapczywie chwyta powietrze, próbując uspokoić drżące na kierownicy dłonie.

– Zgaś światła pozycyjne – mruknąłem, nie spuszczając wzroku z wylotu szutrowej drogi. – Jeszcze nas zauważy w lusterku, zanim w ogóle wyjedziemy na asfalt.Młody bez słowa przekręcił włącznik. Czekaliśmy w absolutnych ciemnościach, otoczeni przez ponury, ogołocony z igliwia las. Minęło może dziesięć minut, kiedy usłyszałem niski pomruk silnika Dodge'a, a potem snop świateł przeszył korony drzew.

Cole wyjechał ze żwirowni i skręcił w lewo, w stronę starej drogi prowadzącej na tyły dawnych magazynów.

– Teraz – powiedziałem, klepiąc Perry'ego w ramię. – Ruszaj. Trzymaj się daleko za nim. Jeśli zobaczysz na prostej jego światła stopu, zwalniasz. W lusterkach ma widzieć tylko pustą drogę.

Wóz ruszył miękko po żwirze. Jechaliśmy spory kawałek za nim. Czarny, potężny pick-up drwala snuł się po asfalcie z prędkością kogoś, kto wciąż waży w głowie każdą opcję, nie potrafiąc podjąć decyzji. Po dwóch milach Cole zjechał nagle w wąski, zapomniany przez boga trakt, który niknął między rzędami rozpadających się, blaszanych budynków dawnej stacji przeładunkowej.

– Stawaj tutaj – skomenderowałem półgłosem.

Perry wcisnął hamulec tuż za krawędzią lasu, chowając wóz za zwałem kruszywa. Wysiedliśmy bezszelestnie. Powietrze cięło płuca chłodem. Ruszyliśmy pieszo w stronę metalowych szkieletów magazynów, trzymając się w cieniu ścian, aż dotarliśmy do krawędzi wyłamanego ogrodzenia.

Dodge Cole'a stał na środku pękniętego, betonowego placu. Silnik wciąż warczał na wolnych obrotach, wypluwając w zimne powietrze kłęby siwego dymu. Drwal wysiadł z kabiny. Nerwowo krążył wokół wozu, zaciskając potężne pięści i co chwilę spoglądając w głąb drogi, jakby panicznie bał się, że nikt się nie pojawi.

Nie minęły trzy minuty, kiedy zza magazynów wyłonił się drugi samochód. To nie był radiowóz szeryfa, jakiego pewnie podświadomie spodziewał się Perry. To był czysty, lśniący, nieoznakowany czarny SUV z mocno przyciemnionymi szybami. Kontrastował z każdym innym usmarowanym błotem wozem w tym przeklętym hrabstwie.

– Kto to jest? – szepnął Perry, kuląc się za stertą zwalonych pni.

– Nie wiem, ale jego anioł stróż gra ostrożnie – mruknąłem, obserwując, jak SUV zatrzymuje się kilka metrów od drwala. – Ktokolwiek pociąga tu za sznurki, nie zamierza brudzić sobie rąk osobistymi spotkaniami w środku lasu. Zobacz.

Szyba od strony kierowcy opuściła się zaledwie na dłoń. Cole podszedł, rzucił niedopałek pod but i zaczął agresywnie machać rękami, wykrzykując coś w stronę wąskiej szczeliny. Jego panika przeradzała się we wściekłość kogoś, kto czuje, że zostaje wystawiony na pożarcie.

Nie słyszeliśmy słów, ale odpowiedź z czarnego SUV-a musiała być bardzo krótka i cholernie stanowcza. Z mroku kabiny wysunęła się dłoń w skórzanej rękawiczce i podała Cole'owi grubą, brązową kopertę. Drwal chwycił ją, spojrzał z ciężką nienawiścią w stronę kierowcy i odwrócił się na pięcie. Wsiadł do pick-upa, zatrzasnął drzwi i ruszył z piskiem opon, zostawiając za sobą chmurę kurzu. Czarny SUV spokojnie podniósł szybę, zawrócił z gracją i zniknął za rzędem magazynów.

Perry wypuścił z płuc uwięzione powietrze i opadł na kolana, zjeżdżając po zardzewiałej blasze. Przejechał dłońmi po bladej twarzy. – Mieliśmy go, Adam. Mogliśmy zablokować drogę, mogliśmy sprawdzić blachy, dowiedzieć się, kto tam siedzi...

– Mogliśmy dostać kulkę od Cole'a z desperacji, albo wdepnąć w bagno bez żadnych uprawnień, na co tamten w SUV-ie tylko czekał – uciąłem stanowczo, patrząc z góry na młodego. – Spójrz na to chłodno, Perry. Właśnie dostaliśmy twardy dowód. Garrett Cole kogoś chroni, a ten ktoś właśnie zapłacił mu za zniknięcie. Blackwood ma swój brudny układ.

Wróciliśmy do wozu w milczeniu. Atmosfera zgęstniała. Perry powoli uświadamiał sobie, że zło w tym lesie to nie są tylko odosobnione przypadki, ale świetnie naoliwiona maszyna. To było dla młodego idealisty twarde lądowanie.

Kiedy podjechaliśmy z powrotem na ranczo, słońce chyliło się już ku zachodowi, oblewając szczyty Flathead krwawą czerwienią. Podjazd był pusty, rdzawego vana ekipy kominiarskiej już nie było.

Znalazłem Paula na werandzie. Siedział na starym, drewnianym krześle, w wyblakłej flaneli. Na udach opierał ciężką, skórzaną uprząż, którą wcierał smarem z taką siłą, jakby próbował zedrzeć z niej wierzchnią warstwę. Na nasz widok jego dłonie zamarły.

– Zrobione? – rzuciłem, wchodząc na skrzypiące schodki.

Paul spojrzał na mnie chłodno, a potem przeniósł ciężki wzrok na Perry'ego, który z ociąganiem wysiadał z radiowozu. – Komin poskładany – mruknął ranczer, ale w jego głębokim głosie nie było luzu. Był napięty jak struna. – Ale ci faceci od naprawy... to nie byli zwykli robole, Adam.

Zatrzymałem się w połowie schodów. Mój policyjny radar z miejsca wyłapał zmianę tonu. – Co masz na myśli?

– Kiedy myśleli, że wyszedłem do stajni, kręcili się przy przedpokoju – odpowiedział Paul, odkładając szmatkę. Wstał powoli, górując nad balustradą. – Zaczęli zadawać dziwne pytania. Interesowało ich, skąd znasz gościa z Kalifornii. Pytali, jak długo u mnie mieszkasz i czym się dokładnie zajmujesz. Jeden z nich zaglądał przez ramię prosto do twojej sypialni.

Zimny, nieprzyjemny dreszcz przebiegł mi po plecach. Wszystkie elementy układanki wskoczyły na swoje miejsce z głośnym, mosiężnym trzaskiem. Cole po naszej porannej wizycie wpadł w panikę, ale zanim pojechał po pieniądze, musiał zadzwonić do swojego szefa. A ten natychmiast wysłał oczy i uszy, żeby sprawdzić, kto dokładnie zadaje pytania.

– Ktoś nas sprawdza – powiedziałem cicho, opierając się o drewniany filar werandy. Spojrzałem na las otaczający ranczo. Nagle wydał mi się znacznie bliższy i o wiele ciemniejszy. – Ten układ... ktokolwiek nim kieruje, ma w kieszeni całe to pieprzone miasteczko.

Wymieniliśmy z Paulem ciężkie, milczące spojrzenie. W Los Angeles to oznaczało tylko jedno: przestaliśmy być turystą i ranczerem bawiącymi się w detektywów. Wywołaliśmy wilka z lasu. Ranczo przestało być bezpiecznym azylem. Zmieniło się w cel. I gra właśnie zrobiła się cholernie osobista.