Wybacz mi cz 29

I tak resztę wieczoru spędziłam na czytaniu dokumentów. W końcu jutro przychodzi do mnie Jacklin Gwein. Mamy obgadać szczegóły wtorkowej rozprawy. Jestem ciekawa czy ten kolega Jacka jak on miał na imie, a zresztą nieważne. Da rade mnie pokonać. Nie wiem jak on, ale ja zamierzam, dać z siebie sto procent. Noc szybko mi minęła. Tym razem nic mi nie przeszkodziło, w byciu w moim lepszym świecie. Gdy się obudziłam była, siódma. Szybko się przebrałam w eleganckie ubrania i zeszłam na dół. A tam czekało już na mnie śniadanie.

- Jak ci się spało Lili?

- A dobrze. Wiesz nie mam czasu na pogawędkę. Szybko zjem i jadę do kancelarii.

- Dobrze. Tylko się nie udław.

Po skończonym śniadaniu poszłam jeszcze na górę, po resztę rzeczy. No rzeczy torbę i stertę papierów. Gdy już byłam na podwórku i wyjeżdżałam z garażu jakiś pacan zablokował podjazd. I chcąc nie chcąc musiałam wychodzić z samochodu.

- Ej mówię do pana. Niech pan zabierze samochód!

- Dobrze. Niech pani nie będzie w takiej gorącej wodzie kompana.

No, ale chociaż posłuchał. Bo wsiadł do auta i odjechał. No i dzięki temu ja mogłam już jechać do firmy. Gdy dojechałam na miejsce i znalazłam moją, jak to pięknie brzmi kancelarie. Gdy weszłam, do środka zobaczyłam elegancko urządzone wnętrze. Nie wiedziałam zbytnio do kąd iść. Poszłam więc do sekretarki. A tam zastałam panią około pięćdziesięciu lat. Lecz pomimo wieku wyglądała elegancko. Szara spódnica i białą bluzka doskonale pasowały do złotych dodatków.

- Dzieńdobry, pani Berw jak się nie mylę?

- Tak. O pani Liliana, tak szybko?

- Nie lubie siedzieć popołudniami, dlatego zaczynam prace rana.

- Ja to rozumie, ale jest dopiero ósma trzydzieści. A jak się nie mylę pani pierwsza i dziś jedyna klijentak ma być dopiero o dziesiątej.

- Wiem, ale chce zobaczyć jak tu to wszystko wygląda. Chce poznać ludzi, z którymi będę pracować. A tak aprpo jest pan Ferry?

- Nie i przez jakiś czas go nie będzie. Złamał nogę z przemieszczeniem. I czeka na operacje.

- Oj to nie dobrze. No cóż, niech wraca do zdrowia. On tu już sporo zrobił i praca nie zając nie ucieknie.

- Te drzwi na końcu korytarza, to pani gabinet.

- Dobrze.

I szłam kremowym korytarzem, a gdy otwarłam, drzwi oniemiałam. Meble były zrobione w starym stylu, wszystkie w czekoladowym brązie. Na podłodze był ciemnoczerwony dywan. A naprzeciwko biurka było okno. Ja chyba śnie. Tata pomyślał nawet o tym, by wstawić tu moje ulubione kwiatki, storczyki. I tak do godziny dziesiątej przeglądałam dokumenty na temat współpracowników. Oprócz pani Brew i pana Ferrego pracowali tu również pan Drew oraz pani Luks. No cóż, na początek to wystarcza. Gdy nadeszła godzina dziesiąta, ktoś zapukał do drzwi.

- Proszę.

- Przyszła pani Gwein.

- Niech wejdzie. Niech pani przyniesie dwie kawy.

- Dobrze.

I do mojego gabinetu weszła szatynka, ubrana w ciemnozieloną sukienkę.

- Witam panią widze, że pani już zaznajomiła się z moją sprawą.

- Tak, i mam już plan. Przyniosła pani tą intercyzę?

- Mam ją, tak jak pani prosiła.

- Dobrze. Zacznijmy od tego, kto o niej wiedział?

- Ja, mój zmarły mąż i moja matka.

- Czyli zostają dwie osoby. Czyli chyba mamy sprawę wygraną.

- Wie pani, że na początku nie chciałam tego podpisywać. Ale mój mąż wiedział, do czego zdolna jest jego była.

- Pani Gwein, z tego wynika, że była żona pani męża nie może żądać od pani pieniędzy. Ponieważ według tego dokumentu, mieliście rozdzielność majątkową.

- Kamień z serca. Muszę się już zbierać, do widzenia.

- Do widzenia na rozprawie.

W biurze byłam do godziny jedenastej trzydzieści. Ponieważ wszystkie sprawy papierkowe załatwiłam rano. Więc pojechałam do domu.