Wybacz mi cz 49

Po może jakiś dwudziestu minutach przyszedł do mnie Liam.

- No mów? I co udało się?

- Muszę cię zmartwić. Ale musisz szykować, rezerwować sobie czas na dwudziestego sierpnia. Udało co się!

- Serio! Nie robisz mnie w balona!?

-Mam tylko nadzieje, że zabierzesz swojego agenta od zadań specjalnych na wesele?

- A ty dzwoń do znajomego ortopedy, bo twoje palce będą w rozsypce.

- Haha. Jak Bil chodził, z tobą na imprezy skoro nie umiesz tańczyć?

- Na imprezy chodziliśmy jak by to powiedzieć od święta. Patrz na Jacka, jaki wnerwiony.

- On wie, że maczałaś w tym palce?

- Chyba nie jest, aż tak głupi, by się nie domyślić.

- Widze, że nadchodzi. Więc lepiej pójdę po coś do picia.

-Haha. W razie czego podeptam mu palce. Z połamanymi palcami mnie nie dogoni.

Jeszcze pretensji Jacka mi brakowało. Ale ja nie jestem z tych, co uciekają przed problemem.

- Lili musimy pogadać!

- Serio? Bo ja nie mam o czym.

- Uwierz mi, że masz się z czego tłumaczyć!

- Dobra, ale ostrzegam, ja nie jestem jak wasze panienki z piedestału. Mam swoje zdanie.

I poszliśmy do wielkiego holu. Chcąc nie chcąc usiadłam na wielkiej ławie obok okna.

- No Jack mów.

- Jak mogłaś?! Cała rodzina była już zaproszona! Moje ciotki już zamówiły sukienki, wujkowie kupili prezenty. A moja ojciec Helen sporządził testament.

- No i co z tego?! Sukienki i prezenty się nie zmarnują! A testament da się zmienić! Więc o co ci chodzi?!

- Ta wy Amerykanie zawsze macie rozwiązanie dla każdej sprawy! Ale to Szkocja nie USA! Ta rodzina ma jakieś zasady, tradycje!

- O kąt mogłam o tym wiedzieć!? Przecież pochodzę z plebsu! I nie mam zamiaru się tłumaczyć z tego, że jej pomogłam!

- Czy ty zupełnie nic nie rozumiesz?! Ta ceremonia była przygotowywana od roku! Zaproszenia, torty, ślub kościelny wszystko.to zostało zamówione! No i przepadło przez kogo?! Przez taką.

- No śmiało dokończ! Taką głupią Amerykanke, w której żyłach podobno płynie błękitna krew! A może chcesz mi powiedzieć coś gorszego!

- Tak! Ślicznie wyglądasz, gdy się złościsz!

- Głupek! Ja nie jestem taką pierwszą lepeszą, która przeprosisz byle komplementem!

Wtedy do holu wszedł ojciec Jacka.

- Jack co tu się dzieje? Chyba nie masz tej miłej pani za złe, że trochę zmieniła nasze rodzinne plany?

- O widzisz, Jack twój ojciec to rozumie. Współczuje panu. Czasem jabłko pada daleko od jabłoni.

O nie chcesz, wojny to ją dostaniesz. Mam nadzieje, że ten cały bal nie będzie cały czas polegał na kłóceniu się o bzdety. Spojrzałam na zegarek a tam dopiero siedemnasta. O matko jeszcze zejść godzin świetnej zabawy. Żebym tylko prędzej z tond nie została wyproszona.

Piosenka towarzysząca mi przy pisaniu.

https://m.youtube.com/watch?v=Y9FcwP62t5o