Kama -cena życia 18

Po powrocie z Siedlec życie Kamy zmieniło się radykalnie. Jej związek z Brunem okazał się na tyle mocny, że z nim zamieszkała, chociaż nie do końca była przekonana, czy dobrze robi. Nie była pewna, czy miłość do Bruna jest tą prawdziwą, na dobre i na złe, czy to tylko uczucie przejściowe.

Bruno miał mieszkanie nieopodal swojej kliniki dla zwierząt. Niewielkie, ale funkcjonalne. Kuchnia połączona z jadalnią i małym salonem oraz duża sypialnia, w której królowało ogromne łoże małżeńskie.

Po kilkunastu dniach wspólnego mieszkania Bruno zabrał Kamę do Anina. Umówił się ze swoim przyjacielem, że przyjedzie omówić z nim jakąś ważną sprawę. Kama nie była zbyt chętna na ten wyjazd, ale Bruno ją przekonał.

Jakież było jej zdziwienie, kiedy zatrzymał auto naprzeciwko restauracji, w której kilka lat temu pracowała! Bruno poprosił ją, aby poszła z nim na spotkanie, ale odmówiła

– Nie chcę wam przeszkadzać. Wejdę do tej restauracji. Wiesz, ja tu pracowałam, chcę zobaczyć, czy coś się zmieniło.

– Poczekaj na mnie, razem pójdziemy, coś zjemy. Szybko załatwię sprawę, ale może naprawdę wejdź ze mną?

– Nie mam ochoty. Poczekam w samochodzie.

Bruno wyszedł z auta i podszedł do furtki. Za solidnym ogrodzeniem stał okazały dom. Pchnął furtkę i wszedł na podwórko. Tak jak mówił, szybko załatwił sprawę i wrócił po Kamę. Dziewczyna była ciekawa, czy coś się zmieniło, ale wystrój restauracji był taki sam jak przed kilkoma laty.

Zajęli miejsca przy stoliku. Za chwilę podeszła do nich kelnerka z pytaniem, czy życzą sobie kartę dań. To była Jola, która pracowała tu od dawna.

– Witaj, Jolu. Co byś nam dzisiaj poleciła? – przywitała się Kama.

Jola dopiero teraz spojrzała na nią uważnie.

– Kama? Kama, to ty! – ucieszyła się. – Nie poznałam cię w pierwszej chwili! Co słychać u ciebie? Zmieniłaś się bardzo!

– Dziękuję, wszystko jest dobrze – uśmiechnęła się Kama. – Skończyłam studia, jestem magistrem psychologii.

– Widząc, że Jola z ciekawością zerka na Bruna, przedstawiła go:

– To jest mój partner życiowy. To co nam, Jolu, polecasz?

– Ja poproszę kluski śląskie z bitką w sosie kurkowym i modrą kapustą. A ty? – zwrócił się do Kamy Bruno.

– A ja poproszę filet z kurczaka, frytki i surówkę z marchwi.

Jola odeszła złożyć zamówienie w kuchni, z której po chwili wyłoniła się pani Irena. Spoza zaplecza spojrzała na Kamę, ale nie podeszła. Z wysoko uniesioną głową przeszła do swojego gabinetu.

Po kilku minutach Jola przyniosła im zamówione dania. Jedli i rozmawiali po cichu.

– Jak ci poszła rozmowa z kolegą? – zapytała Kama.

– Dobrze. Chciałem, żebyś ze mną poszła... Piotr chce sprzedać tę swoją posiadłość. Byłem u niego właśnie w tej sprawie.

Kama otworzyła szeroko oczy.

– Tak sobie pomyślałem – kontynuował Bruno – że moglibyśmy kupić od niego ten dom.– Jak kupić? – żachnęła się. – Przecież on pewnie jest bardzo drogi!

– Ale gdybyśmy sprzedali nasze mieszkania, wzięli kredyt, mamy też oboje oszczędności... To by starczyło.

– Nie – zaoponowała. – Ja swojego mieszkania nie sprzedam. Za dużo wspomnień jest z nim związanych. To jest mój azyl, moja ostoja.

Drogo zapłaciłam za to, co mam, i nie pozbędę się też moich oszczędności. Przykro mi, Bruno, ale nie.

– Ale mogłabyś otworzyć tu prywatną praktykę, nie musiałabyś dojeżdżać do pracy. Pomyśl, jaka to by była wygoda – naciskał.

– A ty byś dojeżdżał do swojej? – zapytała.

– Ja kliniki tu nie przeniosę, sama wiesz dlaczego. Kama, zgódź się.

– Nie – powiedziała twardo. – Nie proś mnie o coś, czego nie zrobię.

Po zjedzonym obiedzie wrócili do domu. Prawie się do siebie nie odzywali. Bruno niby nie był obrażony, ale nie lubił, gdy mu czegokolwiek odmawiano. A Kama to zrobiła.

Ona z kolei miała żal, że nie wdrożył jej w swoje plany wcześniej. Wieczorem położyli się do łóżka. Nie było pocałunków ani przytulania, tylko suche „dobranoc” i odwróceni plecami oboje udawali, że śpią.

Kama wytrzymała tak kilka dni. Stwierdziła, że przeprowadzka do Bruna była złą decyzją. Spakowała swoje rzeczy i wróciła do siebie. Bruno dzwonił, spotkali się nawet, prosił, żeby wróciła, ale ona twardo odmawiała.

W tym trudnym czasie bardzo wspierała ją Renia, na którą zawsze mogła liczyć.Minęło kilkanaście dni. Mimo że przyszła już jesień, dni były bardzo pogodne i ciepłe. Którejś niedzieli Kama wybrała się na spacer po ogrodzie zoologicznym.

Kupiła bilet wstępu i zaczęła spacerować alejkami. Przystawała przed wybiegami, przyglądała się zwierzętom i uśmiechała, wspominając swój pierwszy raz w zoo – była wtedy w szkole podstawowej, na wycieczce klasowej.

Przyglądała się teraz rozbieganym dzieciom i żałowała, że sama nie jest już dzieckiem.Zmęczona przysiadła na jednej z ławek.

Dzieci wraz ze swoimi opiekunami przyglądały się małpom, a wokół co chwilę rozbrzmiewał radosny, dziecięcy śmiech. Kama zauważyła jednak, że jeden chłopiec jest smutny. Trzymał za rękę dość wysokiego mężczyznę, zapewne ojca, zadzierał głowę do góry i rączką wskazywał na niebo.

W pewnym momencie coś powiedział i obaj ruszyli w kierunku ławki, na której siedziała.– Usiądź tu, zaraz ci przyniosę sok. Będziesz mnie widział, bo kiosk jest parę kroków od ławki. – Mężczyzna spojrzał na Kamę.

– Przepraszam, czy nie będzie pani przeszkadzało, jeśli mój syn tu chwilę posiedzi?

– Ależ skąd, nie – odpowiedziała z uśmiechem.

Spojrzała na chłopca i nagle poczuła dziwne kołatanie w sercu. – Ile masz lat? – zapytała.– Osiem, proszę pani.

– To pewnie już do szkoły chodzisz?

– Tak, do drugiej klasy.

– Jesteś smutny czy tylko mi się wydaje? Dlaczego?

Chłopiec podniósł na nią swoje duże, błękitne oczy, w których lśniły łzy.

– Bo moja mama umarła i już jej nie mam.

– Tęsknisz za mamą?Spuścił głowę i rozpłakał się.

W tym momencie podszedł do nich jego ojciec.

– Adasiu... – Usiadł przy nim i mocno go przytulił. – Adasiu, dlaczego płaczesz? – zapytał.

Kama na dźwięk imienia chłopca zesztywniała.

„To niemożliwe, niemożliwe” – szepnęła w duchu.

Mężczyzna spojrzał na nią badawczo.

– Pana synek powiedział, że jego mama nie żyje, i się rozpłakał – wyjaśniła.

– Tak, to prawda. Żona chorowała na nowotwór, zmarła kilka miesięcy temu. A Adaś z wesołego chłopca zrobił się taki smutny i płaczliwy. Tęskni bardzo za mamą – wyjaśnił.

– Przykro mi bardzo.

– W szkole zasugerowano mi, żebym udał się z nim do psychologa, ale nie wiem, czy to dobry pomysł.

– Jestem psychologiem i psychoterapeutką, mogę pomóc. Wprawdzie na co dzień zajmuję się starszymi pacjentami, ale chętnie zaopiekowałabym się dzieckiem. Jeżeli nie ma pan nic przeciwko temu.

– Naprawdę? – ucieszył się. – Byłbym pani bardzo wdzięczny, tylko że... jest mały problem.

– Jaki to problem? – zapytała.

– Pierwszy to taki, że się nie przedstawiłem. Marcin Wolański jestem.

– Wyciągnął do niej rękę, a ona podała mu swoją dłoń.

– Kama Marecka. To znaczy Kamila, ale wszyscy mówią mi Kama. A drugi? – uśmiechnęła się.

– No właśnie... Wolałbym, żeby Adaś miał indywidualne spotkania u nas w domu.

– To da się zrobić. Ale pierwsza wizyta musi odbyć się u mnie w gabinecie. Chodzi o to, że trzeba założyć Adasiowi kartę. Ja wiem, że to papirologia, ale niestety, takie są wymogi.

Wyjęła z portfela wizytówkę i podała mu ją.

– Proszę, niech pan zadzwoni , będę czekała na telefon.

Pożegnała się i odeszła. Była już spokojna i pewna, że tym razem nie mogła się pomylić. Adaś miał na policzku pieprzyk – taki sam, jaki miał jej synek, gdy się urodził.

„Adasiu...” – szepnęła. „Chyba cię odnalazłam. A jeśli to ty, zrobię wszystko, żeby cię odzyskać”.