Wirus - Rozdział 10.

Tak... dobrze... otwiera oczy... powoli... Marlene!... powolutku... nie spiesz się... poruszyła ręką... spokojnie...

Ból głowy był naprawdę nie do zniesienia. Ciągle mi w niej szumiło, miałam stłumione zmysły. Z każdą sekundą jednak mogłam zobaczyć więcej.

Pierwszą rzeczą, którą ujrzałam była kroplówka.

Otwarte okno, przez które przenikał chłodny wiaterek.

Białe ściany pokoju, w którym przebywałam.

Powoli odwróciłam głowę przed siebie. Stała tam kobieta ubrana jak pielęgniarka, oraz kilka innych osób. Nie mogłam jeszcze dostatecznie rozpoznać twarzy.

-Co z nią?

-Wybudza się. Jak na razie wszystko dobrze.

-Bogu dzięki.

Poczułam czyjś dotyk na mojej dłoni. Nie miałam siły by ją zabrać, ale i tak wcale tego nie chciałam. Twarz nachyliła się do mojej. To była Marlene.

-Joyce... jesteś z nami. Słyszysz mnie?

Słyszałam.

-Marlene... - zdołałam wyszeptać. Kobieta wyraźnie się uśmiechnęła.

Kobieta, którą zauważyłam jako pierwszą, zaczęła mówić

-Im więcej czasu minie, tym lepiej będzie sobie radziła. Teraz musi wiele odpoczywać. Całe szczęście, że się udało - powiedziała z otuchą.

Mało jeszcze rozumiałam. Faktycznie musiałam odpocząć.

-Kiedy ruszamy? - usłyszałam głos Hanka.

-Około tygodnia. Nie da się tego zrobić wcześniej.

-Cholera, już i tak minęło tyle czasu.

-Zorganizowanie całego ekwipunku nie jest wcale łatwe. Dobrze o tym wiesz - powiedziała wściekle Marlene.

Musiałam się przespać.