Zmierzch Ostrza – Rozdział 1

Odgłosy walki ścierały do cna neutralną ciszę, barwiąc powietrze krwawymi melodiami i dźwiękami rzezi. Krzyki tysięcy gardeł zlewały się w jedną bitewną pieśń łamanych kości i niweczonych żyć. Pomiędzy ludzką ciżbą Thomas, odziany w ciężką zbroję, z trudem odpierał ataki wrogiego żołnierza. Stracił rachubę, ilu zabił i jak długo walczył. Odrzucił popękany hełm i tarczą ogłuszył napastnika, nie czekając, aż dojdzie do siebie, wbił mu ostrze prosto w miękką tkankę. Spojrzał w jego gasnące oczy, kolejne istnienie zatracone w grze wielkich panów.

Wyszarpnął miecz ze stygnącego ciała i rozejrzał się. Wróg w swych ciemnych, żeby nie powiedzieć mrocznych barwach, wycofywał się na swoje pozycje. Potyczka miała przechylić szalę na jakąkolwiek stronę, lecz sytuacja pozostała niezmienna, armie miały wystarczającą ilość ludzi, by prowadzić kilkudniowy konflikt, nie bacząc na straty. Zabrzmiała trąbka, nadszedł czas także na ich powrót. Wright upuścił podziurawioną osłonę i wyszczerbiony miecz, wymieniając je na oręż poległych. Kowal nie był sztukmistrzem, mógł jedynie naprostować ostrza i je naostrzyć, a bez sprawnego ekwipunku mogłeś się po prostu poddać i dać się zabić.

— Thomasie Wrightcie, nie słyszałeś sygnału? — zwrócił się sierżant, podchodząc do niego, zupełnie znikąd. — Ruszaj swe dupsko, inaczej dołączysz do sztywniaków, ta ich przeklęta lekka konnica już o to zadba.

— Wybacz oficerze — odrzekł krótko, maszerując w jego stronę.

— Martwisz się o brata, co? — Dowódca regimentu lubił gadać, ponoć tylko dzięki temu nie popadł w szaleństwo, mając za sobą tyle bitew i straconych ludzi. — Jest w oddziale Lyncha, zgadza się?

— Tak, miał osłaniać natarcie na jednym ze wzgórz i zasypywać wroga strzałami. Jednak słyszałem, że ciężka jazda przedarła się przez nasze lewe skrzydło.

— Jeśli oni dopadli strzelców, to nie będzie czego zbierać. Z drugiej strony nie musiało się tak stać, w odwodzie mieliśmy parę grup pikinierów. Książę może próżny i niecierpliwy, ale potrafi szybko zareagować.

Zakończywszy na tym dialog, ruszyli w stronę obozowiska. Brudne i postrzępione namioty jawiły się z daleka, tylko jeden odstawał od reszty zarówno stanem, jak i kolorytem. Szlachcic nie mógł cierpieć niewygód. Dołączyli do grupki przy ognisku, w blaszanym garnku bulgotała breja z ostatnich resztek. Taborów nie było widać, a zapasy kurczyły się w zastraszającym tempie. Ciężko rannych dobijano na polu bitwy lub po prostu zostawiano na pastwę losu, i tak lekarz dawno zginął, gdy zabłąkani wrogowie zaatakowali tyły. Wykopana prowizoryczna latryna, czytaj dziura w ziemi, niosła odór na całą okolicę, szczury gryzły śpiących, a robaki zatruwały życie. Nawet w cholernym lesie pełno było niebezpieczeństw. Tylko nadzieja o rychłym zakończeniu walk, dawała wojującym siły i jako takie morale.

— Bracie! — Z powracającej grupy wyłonił się niski blondyn, który podbiegł do Thomasa i mocno go uściskał. — Przeżyliśmy kolejny raz. Chwała Dragoni.

— Myślałem, że po tobie. Ponoć ciężkozbrojni na was napadli. — Wysunął się z objęć, nie lubił tego i uważał za mało męskie.

— Prawda, wielu z mych towarzyszy właśnie siedzi z obsranymi gaciami, mało brakowało. Durnie, zamiast jechać bardziej na około i uderzyć nas od tyłu, postanowili działać frontowo. Taki kawał przejechali, objeżdżając lewą flankę, a mimo to pośpieszyli się. Wjechali prosto w wilcze doły, wystrzelaliśmy ich jak kaczki. Jeździec bez konia, w tej głupiej, ciężkiej zbroi i hełmie ograniczającym widzenie, jest łatwą ofiarą. Liczba Utariańskich szlachciców dzięki nam zmniejszyła się, wprawdzie nie dużo, ale zawsze coś. — Na glinianej misce odebrał imitacje zupy, z trudem zjadł ją.

— Jakie macie następne zadania? — spytał, zdejmując zakrwawioną zbroję.

— Według tego, co mówił kapitan, wychodzi na to, że nadal robimy to, co przedtem. Książę widzi nasze zwycięstwo, wystarczy atakować.

— Nie podoba mi się to Edmundzie. — Spojrzał w płomienie ogniska. — Utaria nie rzuca wszystkiego, co ma. Tamtejszy dowódca coś knuje, mam do tego złe przeczucia. Popatrz, ilu straciliśmy... Gdzie tu zwycięstwo?

— Przesadzasz bracie, nie jesteśmy generałami, tylko zwyczajnymi żołnierzami. Lepsi od nas dyrygują tym przedstawieniem. — Z uśmiechem odstawił miskę i ogrzewał dłonie przy płomieniu.

— Nadal marzysz o występie na deskach teatru i to we własnej sztuce? — Uważał krewniaka za zbyt oderwanego od ziemi, żyjącym jutrem, a nie dniem dzisiejszym.

— Tłumy ludzi w królewskim teatrze, ja w głównej roli. Publiczność bije brawo, a ja zostaję znanym twórcą. Wyobrażasz to sobie?

— Trzymaj się blisko ziemi, inaczej odlecisz. — Klepnął go w plecy i roześmiał się. — Idź już lepiej spać, nasz jaśnie pan książę zapewne od świtu zacznie atakować, przesuwając nas, niczym pionki.

— Śmiej się, śmiej. To o mnie będą mówić poeci, a damy padną u moich stóp.

Thomas potrząsnął głową; jeśli jego brat nie przestanie przebywać z głową w chmurach, szybko zginie. I co powie matce, czekającej w posiadłości na ich powrót? Oby przeżyli. Położył się na wytartym sienniku, niestety dla niego zabrakło namiotu. Klikanie świerszczy i migotliwy blask ogniska utuliły go do snu.

— Wstawaj chłopcze! Pora ponownie zaatakować. — Sierżant kopnął w śpiącego. — Nie wróżę ci szans na przeżycie bez dobrej, starej zbroi.

— Dziękuje za słowa otuchy, sir. — Podniósł się ociężały, chwytając za miecz i tarczę.

Wraz z innymi powlekli zmęczone ciała na pole bitwy, nie było już entuzjazmu tego samego, jak na początku. Każdy chciał już wrócić do domu, lecz rozkaz brzmiał walczyć.

Po drugiej stronie stał wróg, lecz zamiast zwykłych rycerzy, można było zauważyć ludzi z długimi kijami i okrągłymi przedmiotami przy pasie. Czyżby nawet stal się im skończyła? Wszyscy żartowali z nowego uzbrojenia, tylko Wright milczał. Z kusz także było dużo zabawy i kpin, a jednak potrafiła przebić najgrubszą zbroję i nie wymagała wieloletniego szkolenia z zakresu jej obsługi. Mocniej chwycił tarczę, gotując się do ataku.

Zabrzmiał sygnał trąbki i ruszyli z okrzykami na przeciwnika. Thomas, jak w zwolnionym tempie widział, jak nieprzyjaciele odpinają okrągłe cosie, wystającą końcówką przecierają o dziwną blaszkę na pasie i rzucają. Pociski spadły pośród masy, nie robiąc żadnej krzywdy. Wybuch śmiechu i tryumfu zabrzmiał wśród nacierających. Nagle rozległy się wybuchy i krzyki wojaków, czyjaś ręką przeleciała przed jego oczyma, a krew zalała i tak już brudne ubrania.

– Nie rozglądaj się, biegnij. – Powtarzał w swej głowie, nie przestając przebierać nogami. Gdy tłum znalazł się w odległości kilkunastu kroków od obrońców, ich pierwszy szereg ukląkł i wystawił kije do przodu. Nie minęła chwila, a zabrzmiał niepokojący huk, słup dymu zasłonił strzelających, a wielu z atakujących upadło na ziemie.

– Co się do cholery stało? – Myślał gorączkowo Wright. Szok był na tyle duży, że osadził rycerzy na miejscu.

— Do jasnej cholery, tworzyć mur tarcz! — Zabrzmiał tubalny głos jednego z oficerów. Dopiero szturchania innych, zmusiły zdumionych do wykonania rozkazu. Tymczasem obrońcy rozstąpili swe szeregi, ukazując jeszcze większe kije na kołach. „Potwór” buchnął ogniem i dymem, niszcząc formacje. Thomas poczuł pulsujący ból w ramieniu, musiał porzucić tarczę. Większość pozostała na miejscach, póki wysocy rangą nie zaczęli uciekać. Wybuchy zaczęły się powtarzać, okrągłe pociski spadały, powodując chaos i śmierć, grzmiące duże i małe rury pluły ogniem, strach, jak zgroza padła na wszystkich. Porażka była jedynym zakończeniem. Thomas rzucił miecz i zaczął panicznie uciekać. Tętent końskich kopyt narastał, zwiastując szybką śmierć od lekkich jeźdźców.

Średnia ocena: 4.8  Głosów: 6

Zaloguj się, aby ocenić opowiadanie

Komentarze

  • krajew34 4 miesiące temu
    Dzięki za nieznajomą piątkę, szkoda, że bez komentarza. :)
  • ANQ 4 miesiące temu
    Już spieszę z komentarzem! Bardzo dobrze się czyta, tekst ma żwawe tempo i od początku mnie zaciekawił.
  • krajew34 4 miesiące temu
    Dzięki za odpowiedź, z racji, że oceny (szczególnie negatywne) bez komentarza zwykle wstawiają trolle, dlatego taka moje odpowiedź. Cieszę się, że jednak jesteś normalnym czytelnikiem. Projekcik raczej poboczny, ale jak się spodoba, zrobię z niego serię. Zapraszam do innych moich tekstów, jeśli chęci i czas pozwolą. Pozdrawiam.
  • ANQ 4 miesiące temu
    krajew34 dopiero co dołączyłam do Opowi.pl i jeszcze nie do końca się odnajduję w zasadach.
    Z przyjemnością poczytałabym następne opowiadania w klimacie, lub serii, jeśli będziesz pisał. I na pewno zaznajomię się z innymi tekstami Twojego autorstwa. Rówież pozdrawiam!
  • krajew34 4 miesiące temu
    ANQ dwa teksty na dobę będą na głównej. Edytujesz w swoim profilu, publikacje i naciskasz na ołówek. Nie przejmuj się złośliwymi komentarzami, czy dość mocnymi. Rób dalej swoje i wyciągaj wnioski z komentarzy. Polecam również zabawę TW (szczegóły na forum), gdzie możesz poćwiczyć swój warsztat. Naprawdę miła i fajna atmosfera.
  • krajew34 4 miesiące temu
    ANQ w razie pytań, tu masz wątek do zabawy w TW. Naprawdę warto. http://www.opowi.pl/forum/trening-wyobrazni-tabele-vol-3-w1160/
  • krajew34 4 miesiące temu
    W razie zwykłych pytań, wbijaj do innego wątku na forum.
  • ANQ 4 miesiące temu
    krajew34 Dziękuję bardzo!
  • RebelMac 4 miesiące temu
    Drobne zgrzyty w warsztacie ale jest ok. Fabularnie za mało żeby coś napisać ale żołnierze nie znali armat? Ani broni palnej? A gdzie jakiś wywiad? Takie to oderwane od rzeczywistości. Ale pisz dalej, dobrze Ci to wychodzi. Pozdrawiam.
  • krajew34 4 miesiące temu
    Dzięki za wizytę, może powinienem pozmieniać tych żołnierzy, jako żołnierzy chodziło mi o grupę zbrojną, nie piechurów uzbrojonych w broń palną. Całość to fikcyjna kraina tu ukazana w realiach zbliżonych do średniowiecza, gdzie broń palna została wymyślona dosyć wcześnie. Próżno tu szukać faktów historycznych.
  • Pan Buczybór 4 miesiące temu
    "Martwisz się o brata [przecinek] co?"
    "— Zakończywszy" - zbędna pauza
    "ciężko zbrojni" - powinno być razem
    "Prawda, wielu z mych towarzyszy właśnie siedzi z obsranymi gaciami," - jeśli chcesz się trzymać stylizacji językowej, to raczej unikaj takich współczesnych określeń. Śmiesznie to wygląda.
    "zostaje" - zostaję
    "Thomas potrząsnął głową, jeśli" - zamiast przecinka średnik lub półpauza
    "Na drugiej stronie" - z drugiej strony, po drugiej stronie
    "nieprzyjaciel odpina" - nieprzyjaciele odpinają
    "Pociski spadają pośród masy, nie robiąc żadnej krzywdy." - pomyliłeś czasy; powinno być w przeszłym

    Dosyć ciekawe opko. Nieźle napisane; widać, że masz spore umiejętności. Poprawność to kwestia wprawy - te błędy, które wymieniłem nie są zbyt poważne, ale jednak są i trochę przeszkadzają przy czytaniu. Podoba mi się narracja - plastyczna, dość szczegółowa, ale nie rozwleczona. No, i jestem ciekaw, czy to opowiadanie historyczne, czy fantasy, bo w sumie dość ogólnie przedstawiłeś te wydarzenia.
    Pozdro
  • krajew34 4 miesiące temu
    Niestety nie mam wystarczającej wiedzy historycznej do historycznego opowiadania, będzie to bardziej fantastyka połączona z technologią. Zaraz się biorę za poprawki.
  • Kapelusznik 4 miesiące temu
    fajne
  • krajew34 4 miesiące temu
    Mały projekcik, który chyba będę kontynuował. Zyskał dobry odbiór.
  • krajew34 4 miesiące temu
    Dzięki za wpadnięcie.
  • Zaciekawiony 4 miesiące temu
    Postawię ci tu parę zniczy dla oświecenia:

    "Pomiędzy ludzką ciżbą Thomas[,] odziany w ciężką zbroję[,] z trudem... "

    "Potyczka miała przechylić szale" - szalę (w porównaniu chodzi o szalę wagi)

    "wymieniając je na oręż truposzy." - poległych? Taki mocny kolokwializm nie bardzo pasuje do sytuacji (ani narratora)

    "— Thomasie Wright[cie], nie słyszałeś sygnału? — [z]wrócił się sierżant do niego." - pojawił się nagle znikąd, bo nie wiemy w sumie jak wygląda sytuacja.

    "Ciężko rannych dobijano na polu bitwy lub po prostu zostawiano na pastwę losu[,] i tak lekarz dawno zginął"

    "Jeździec bez konia[,] w tej głupiej"

    Tekst obiecujący, może trochę do wygładzenia. Czyli wojacy trafili na swoje Azincourt.
  • Bogumił 4 miesiące temu
    A co ty wiesz o Azicourt?
  • krajew34 4 miesiące temu
    Dzięki za wpadnięcie i pomoc w edycji tekstu, w tej sferze zawsze nawalam.
  • Zaciekawiony 4 miesiące temu
    Bogumił Wiem, że zapisuje się je przez "n".
  • Bogumił 4 miesiące temu
    Zaciekawiony nie tego dotyczy pytanie
  • krajew34 4 miesiące temu
    Bardzo bym prosił o nietoczenie niemerytorycznej dyskusji pod moim tekstem. Wszak mogą się pojawiać różnicę poglądowe, lecz dajemy tym zły przykład nowym użytkownikom i odstraszamy ich od portalu.
  • krajew34 4 miesiące temu
    Szczególnie jeśli nie dotyczy ona tekstu, tylko komentarzy pod nim.
  • Zaciekawiony 4 miesiące temu
    Bogumił Zapraszam do pitolenia na forum
  • Bogumił 4 miesiące temu
    Zaciekawiony to nie pitolenie tylko pytanie. Konkretne. a że smartfon mi zeżarł literkę to się czepiłeś. takiś uprzejmy. Idę baj.
  • Ozar miesiąc temu
    Jestem. Fajnie sie czyta szczególnie, że zaczynasz od bitwy a nie jakiś opisowych pierdół. Tylko trzy uwagi uwagi. Pierwsza. Napisałeś "Thomas, odziany w ciężką zbroję" - z późniejszego opisu wygląda że to zwykły żołnierz. Ciężką zbroję nosili w takich bitwach (mam na myśli średniowiecze, choć tu nie podajesz dat) tylko szlachcice. Zwykły żołnierz mógł mieć co najwyżej kolczugę. Druga: Napisałeś " Thomasie Wrightcie, nie słyszałeś sygnału? — zwrócił się sierżant, podchodząc do niego, zupełnie znikąd. — Ruszaj swe dupsko, inaczej dołączysz do sztywniaków, ta ich przeklęta lekka konnica już o to zadba.

    — Wybacz oficerze — odrzekł krótko, maszerując w jego stronę" - sierżant to nie oficer, więc powinien się do niego zwrócić - Wybacz sierżancie"
    Napisałeś" Jeździec bez konia, w tej głupiej, ciężkiej zbroi i hełmie ograniczającym widzenie, jest łatwą ofiarą. Liczba Utariańskich szlachciców - tu pokazujesz że ciężką zbroję noszą szlachcice i to ma sens.
    Trzecia: Wstawaj chłopcze! Pora ponownie zaatakować. — Sierżant kopnął w śpiącego. — Nie wróżę ci szans na przeżycie bez dobrej, starej zbroi.

    — Dziękuje za słowa otuchy, sir. — Podniósł się ociężały, chwytając za miecz i tarczę" - do sierżanta żołnierz nie zwraca sie Sir!, to przywilej szlachty i tylko szlachty.
    Ciekawie choć dość tajemniczo opisałeś tą niby nową broń przeciwników. Na razie nie wiemy co to jest, ale jak widzę odniosła sukces i o to pewnie chodziło. 5 fajnie się czyta!
  • krajew34 miesiąc temu
    Główny bohater to szlachcic, choć niecodzienny. :) Dzięki za wpadniecie
  • krajew34 miesiąc temu
    Ale te odpowiedzi poprawie jutro. Za bardzo nie patrz na realia historyczne, bo ich jakoby niema. To będzie dosyć zwariowany świat na poziomie końca średniowiecza.
  • Ozar miesiąc temu
    krajew34 krajew sorka, ale ja zawsze patrze na realia historyczne, to taka moja choroba zawodowa hahahaha, ale czasami się przydaje.
  • krajew34 miesiąc temu
    Ozar nie ma problemu.

Napisz komentarz

Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania