Czerń przetykana złotem, rozdział 15

Rozdział 15 Obiad w Turynie

Wystartowali piętnaście minut wcześniej. Lot do Turynu miał trwać trochę ponad godzinę. Tuż przed startem oddzwonił Massimo, sprawdził plany lotów prywatnych samolotów z Campino. Jeden z nich był zarejestrowany na spółkę córkę należącą do holdingu Vassariiego. Jeśli Dante miał do tej pory wątpliwości, czy miliarder był naprawdę w to zamieszany, wiadomości od Massimo właśnie je rozwiały. Nie potrzebował więcej dowodów. Według planu lotu, samolot wystartował około pół godziny po ataku i kierował się w stronę Mediolanu. Jednym telefonem do wuja Lorenzo wysłał do Mediolanu ekipę poszukiwawczą.

- Powinieneś się przespać, póki lecimy - rzucił w stronę Rio, nie odrywając wzroku od telefonu. Vivian nie dzwoniła od ich rozmowy, czyli nic się nie zmieniło.

- Łatwo powiedzieć. Ty też powinieneś, a jakoś nie śpisz.

- Właśnie zamierzam - rozciągnął się lekko w fotelu, odkładając telefon. Do tej pory trzymała go adrenalina i potrzeba działania, ale teraz, w samolocie, zatrzymał się na tyle, że jedno i drugie zaczynało odpuszczać, dopuszczając zmęczenie do głosu. - chyba, że chcesz porozmawiać, o tym co się stało dzisiejszej nocy.

Rio milczał gapiąc się przez okno przez długą chwilę.

- Chcę, tyle, że nie z Tobą. Nie masz dla mnie odpowiedzi.

- Zgadza się, nie mam - wstał powoli, poklepał go po ramieniu i poszedł na tył samolotu, rozłożyć się wygodniej na kanapie. Potrzebował chociaż odrobiny snu, bo zapowiadał się naprawdę długi dzień.

Wylądowali punktualnie, kilka minut po godzinie ósmej rano. Na lotnisku czekały na niego i jego ludzi trzy samochody. Rio pojechał z nimi, ale miał zostać niewidoczny w aucie. Z jednej strony Dante chciał mieć go na oku, z drugiej chciał mieć pewność, że nikt go nie zobaczy.

Samochody zawiozły ich prosto pod dom Lorenzo Ravelli. Stary Don powitał go z tajemniczym uśmiechem na twarzy. To, że rodziny Ravelli i Romano utrzymywały ostatnio dobre stosunki, nie znaczyło jeszcze, że ufali sobie nawzajem.

Jednak takie rzeczy jak bezpośredni atak na głowę jednej z mafijnych rodzin, zwłaszcza przez kogoś z zewnątrz układu, wzbudzał na tyle duże kontrowersje, żeby mógł liczyć na pomoc Lorenza. Ravelli znał jeszcze jego ojca, to był stara gwardia, z dawnych lat. Tego rodzaju lojalność buduje sojusze na wiele lat. Wiedział jednak, że ta pomoc nie jest czysto bezinteresowna i zapewne w przyszłości Lorenzo upomni się o zapłatę. Waluta mogła być różna, może przysługa, może dostęp do zasobów, być może przekazanie wpływów. O to jednak Dante miał zamiar martwić się w przyszłości.

Spędzili całe przedpołudnie na dopinaniu szczegółów. Właściciel Del Cambio otrzymał ofertę nie do odrzucenia, tak hojną, że postanowił z własnej woli nie zadawać pytań. Na ten dzień ochrona lokalu została zastąpiono bezpośrednio ludźmi Dantego, a obsługa wyraźnie poinstruowana o tym, co mają robić.

- Liczę na to, że faktycznie masz zamiar tylko z nim porozmawiać - powiedział w końcu Lorenzo - Vassarii to wpływowy człowiek, zna ludzi z wysokiego szczebla, przyjaźni się z politykami i ma na tyle dużo pieniędzy, że mógłby nam obu zaszkodzić. Stąpamy po cienkim lodzie. Jego nagłe zniknięcie w centrum Turynu może wywołać lawinę nieprzyjemnych pytań, na które wolałbym nie musieć odpowiadać.

- Strach Cię obleciał? Kto by pomyślał. Wydawało mi się, że też jesteś wpływowym człowiekiem z kilkoma politykami w kieszeni - Dante uśmiechnął się do niego ironicznie.

- To nie strach, to pragmatyzm. W moim wieku człowiek liczy już na spokojne popołudnia. I nie próbuj mi schlebiać, nie jestem aż tak łasy na komplementy.

- Spokojnie, tylko rozmowa. Właśnie po to zabezpieczamy restaurację, żeby nic więcej się nie wydarzyło. Nie mam zamiaru rozwiązywać takich spraw publicznie. Chcę tylko pokazać mu, z czym się mierzy.

- A jeśli nie będzie chciał Cię wysłuchać?

- Wysłucha. Ale jeśli nie weźmie sobie moich słów do serca, załatwię to sam, po cichu, nie będę w to wciągać rodziny Ravelli.

***

Dante pojawił się w restauracji kilka minut przed godziną czternastą. Zajął miejsce przy barze, zamówił whisky i cierpliwie czekał, sącząc powoli bursztynowy trunek. Victor Vassarii pojawił się z o połowę od niego młodszą żoną jakieś pięć minut po czternastej.

Nie podszedł do nich od razu. Dał im czas, na to, żeby spokojnie usiąść przy stoliku i złożyć zamówienie. Bez pośpiechu obserwował, jak kelner przynosi im napoje i przystawki do stolika. Victor miał koło sześćdziesięciu lat, siwe włosy z głębokimi zakolami, był lekko przy kości. Jego żona wyglądała dokładnie jak żona miliardera, dużo młodsza, zgrabna w odważnej sukience, obwieszona drogą biżuterią, z chirurgicznie poprawianą urodą.

Dante dopił drinka i nieśpiesznie wstał ze stołka barowego. Rozejrzał się po lokalu, poprawiając marynarkę i ruszył w ich kierunku. Po drodze chwycił za jeden ze stołków stojący przy innym stoliku i zaczął go ciągnąć za sobą. Głośne szuranie przyciągnęło szybko uwagę Victora i jego młodej żony.

Victor najpierw zmarszczył brwi z oburzeniem, a później gwałtownie zbladł. Dante postawił sobie krzesło przy ich stoliku z głośnym stukotem i usiadł, nonszalancko rozpinając najpierw marynarkę. Na jego twarzy pojawił się drapieżny półuśmiech.

- Witaj, Victorze, Bianko. Cóż za zaskakujące spotkanie.

- Przepraszam, czy my się znamy? Kim pan w ogóle jest, żeby tak bezczelnie się do nas dosiadać ? - żona Victora odezwała się pierwsza, z udawanym oburzeniem, jednak jej wzrok zdradzał raczej zainteresowanie niespodziewanym gościem - kochanie? Znasz tego człowieka.

- Proszę wybaczyć, gdzie moje maniery - wyciągnął w jej stronę dłoń - Dante Romano. Twojemu mężowy raczej nie muszę się przedstawiać, prawda?

Bianka uścisnęła dłoń Knoxa z wyraźnym zaciekawieniem. Victor, ciągle blady i milczący, rozglądał się nerwowo po lokalu, ale dwójka jego ochroniarzy jakby gdzieś przepadła. Jego wzrok wrócił do Dante.

- Nie, nie trzeba mi pana przedstawiać. Domyślam się, że to spotkanie nie jest przypadkowe.

- Naprawdę jesteś zaskoczony, tym, że tu jestem?

Victor nerwowo poruszył się na krześle, Bianka przeskakiwała wzrokiem od jednego do drugiego, chociaż jej wzrok zdecydowanie dłużej zatrzymywał się na Knoxie, niż na mężu.

- Prowadzicie z Victorem jakieś wspólne interesy?

- Nie, nie łączą nas interesy. Wręcz przeciwnie. Ale mamy wspólny obiekt zainteresowań.

- Nie wiem o czym mówisz - usta Victora zacisnęły się bardzo mocno

- Oczywiście, że wiesz. Ale nie przeszkadza mi, jeśli wolisz udawać idiotę, który nie wie, o czym mówię. Ani, że nic Cię nie łączy z wczorajszym atakiem na mnie i moją rodzinę. Nie jestem tu po to, żebyś mi potwierdził swój udział.

- Atakiem...? Victor, o co chodzi? - wyraz twarzy Bianki nie co się zmieni.

- Twój mąż próbował położyć tej nocy ręce na czymś co należy do mnie, droga Bianko, a ja biorę sobie takie rzeczy bardzo do serca.

- Niczego mi nie udowodnisz - rzucił Victor.

- Widzisz, piękno życia po za prawem polega na tym, że nie potrzebuję twardych dowodów, żeby samodzielnie wymierzać sprawiedliwość. W moim świecie wystarczą mi domysły, żebym sam mógł bawić się w sędziego i kata.

Victor jeszcze raz rozejrzał się po restauracji. Jego ochrony dalej nigdzie nie było, goście nie zwracali uwagi na to co się dzieje przy ich stoliku, ochrona lokalu patrzyła w przeciwnym kierunku. Przełknął głośno ślinę, uświadamiając sobie powagę sytuacji. Bianka w końcu zrozumiała, że to nie jest przyjacielska rozmowa. Zakryła tylko usta dłonią.

- Przyszedłeś tu, żeby mi grozić?

Dante uśmiechnął się drapieżnie.

- Tak, właśnie po to tu przyszedłem.

- Nie dam się tak łatwo zastraszyć. Nie boję się ludzi Twojego pokroju.

- I to jest Twój błąd, bo powinieneś. Nie masz pojęcia do czego jestem skłonny się posunąć - Dante posłał mu jadowity uśmiech.

- Nie jesteś nietykalny, a ja mogę opłacić bardzo wielu bardzo groźnych ludzi. Podobno w tym niefortunnym, nocnym zdarzeniu, jeden z Twoich bliskich współpracowników stracił życie. Szkoda, żeby komuś jeszcze stała się krzywda - Victor podjął bardzo desperacką próbę przejęcia kontroli nad sytuacją, ale głos trochę zbyt mocno mu zadrżał.

Dante pochylił się spokojnie w jego kierunku. Jego postawa tylko pozornie emanowała nonszalancją, bo tak naprawdę, całe jego ciało było napięte do granic możliwości. Był o krok od utraty kontroli, kiedy po raz kolejny tego dnia przed oczami stanęły mu martwe oczy przyjaciela.

- Na Twoim miejscu bardzo uważnie dobierałbym kolejne słowa, bo póki co, nie jesteś na pozycji, która dawałaby Twoim groźbom jakiekolwiek pokrycie. Dwójka z ludzi, którzy wczoraj przeprowadzili atak, zginęła na miejscu, kolejnych dwóch nie przeżyło mojego przesłuchania. Mam listę nazwisk wszystkich osób, które były bezpośrednio zamieszane w strzelaninę, a teraz siedzimy tu razem, przy jednym stole - spojrzał na zegarek na swojej ręce - zaledwie dziesięć godzin później. Jak widzisz, działam sprawnie i szybko.

- Czego chcesz? Masz zamiar mnie zabić?

- Gdybym miał taki zamiar, już byś nie żył. Zabicie Cię w tym momencie ściągnęłoby zbyt dużo uwagi na moją rodzinę. W zamian dam Ci szansę się wycofać. Wytropię Valentiego i każdego z jego ludzi na własną rękę, ale lepiej będzie dla Ciebie, jeśli przestaniesz ich finansować. - tu Dante zrobił długą pauzę, znowu wygodnie rozsiadając się na krześle - Dla pełnej jasności. Dziewczyna należy do mnie. Jest moją własnością i nie mam zamiaru jej oddać. Jeśli jeszcze raz wyciągniesz ręce po coś co należy do mnie, nie będziesz mieć więcej rąk i nie będzie mnie obchodziło, to kim jesteś i kogo znasz.

- Należy do Ciebie? - Victor powiedział to zdecydowanie ostrzej niż zamierzał - Nawet nie wiesz, czym ona jest! To jest absolutny cud inżynierii genetycznej, jedyny taki okaz w naukowym na świecie. Ona należy do nauki, została stworzona w laboratorium i tam powinna się znajdować, powinna być badana i studiowana. Czy wiesz, jaki postęp w modyfikacji ludzkich genów możemy zrobić, jeśli odkryjemy jak tej starej, walniętej Rosjance udało się stworzyć projekt 44? Będziemy w stanie tworzyć ludzi idealnych, pięknych, inteligentnych, bez wad genetycznych. Wiesz ile miliardów można będzie na tym zarobić? Jesteś ignorantem, myśląc, że możesz coś takiego zatrzymać dla siebie? Niby po co Ci ona? W jaki sposób człowiek taki jak Ty może ją wykorzystać?

Dante czuł, jak z każdym słowem Victora coś w nim pęka. Sposób w jaki Victor mówił o Lilith jak o rzeczy, o tym jak można ją wykorzystać i ile da się na niej zarobić. Pękała jego samokontrola, miał ochotę rzucić się na tego człowieka i udusić go gołymi rękami.

- Mówisz o niej jak o eksperymencie naukowym - tylko jeden nerwowy tik na jego twarzy zdradzał jak wiele energii kosztuje go utrzymanie kontroli.

- Bo tym właśnie jest - powiedział głośniej Victor, uderzając otwartą dłonią w blat stołu - Pozwoliłbym ją zabić i pokroić na kawałeczki, gdyby tylko to pozwoliło moim naukowcom lepiej...

Nie dokończył. Dłoń Dante powędrowała pod marynarkę, w następnym momencie błysnął w niej i zatańczył nóż wachlarzowy. Sekundę później Dante z impetem wbił ten nóż prosto w dłoń Victora spoczywającą ciągle na blacie stołu. Victor zawył z bólu, Bianka wydała głośny pisk przerażenia i zaczęła wzywać pomocy, jednak ani jedna z osób obecnych w restauracji nie wykazała żadnego zainteresowania tym, co działo się przy ich stoliku. Dante podniósł się z krzesła, aroganckim gestem poprawił marynarkę, zapinając ją na jeden guzik, jakby nic się właśnie nie stało. Z kieszeni marynarki wyciągnął jedwabną chusteczkę i rzucił ją niedbale na stolik, koło krwawiącej dłoni Victora.

- Powtórzę ostatni raz. Dziewczyna jest moja. Jeszcze raz spróbujesz mi ją odebrać, albo zbliżyć się do kogokolwiek z mojej rodziny, to nasze kolejne spotkanie będzie miało zupełnie inny charakter. Życzę Wam obojgu smacznego, słyszałem, że podają tu wyśmienite ravioli.

Ruszył swobodnie w stronę wyjścia. Jak tylko dotarł do drzwi, ochrona lokalu bez słowa ruszyła za nim. Victor, z ciągle przygwożdżoną nożem do stołu dłonią, rozglądał się po lokalu w poszukiwaniu pomocy. Plama krwi na obrusie pod jego dłonią robiła się coraz większa. Ku jego zdziwieniu, po zniknięciu Dante, goście restauracji nagle zamilkli. Jeden po drugim, podnieśli się z krzeseł i zaczęli opuszczać lokal jak na komendę, do momentu w którym został w restauracji sam, z oniemiałą z przerażenia żoną. Chwilę później pojawił się przy nich kelner, niosący dla nich główne dania, postawił przed nimi talerze, jakby nawet nie zauważył krwawiącej dłoni Victora.

***

W Rzymie byli ponownie jeszcze tego samego dnia późnym wieczorem. Poszukiwania ludzi Valetiego trwały, ludzie wuja Lorenzo dorwali dwóch następnych, kiedy próbowali przekroczyć granicę ze Szwajcarią. Zostało więc jeszcze sześciu, nie licząc Nero.

Dante wkroczył do domu dalej rozmawiając przez telefon. Nie był w stanie doliczyć się, ile tych telefonów już dziś wykonał. Rio szedł obok, ciągle przygarbiony i wyraźnie zmęczony. Kiedy weszli do domu, powiedział tylko, że idzie zobaczyć Vivian i Lilith. Dante nie protestował. Widział co się działo z przyjacielem, jak wiele kosztowało go... nazywając rzeczy po imieniu, jak wiele kosztował go powrót z martwych. Desperacko potrzebował odpowiedzi, a jedyna osoba, która mogła mu tych odpowiedzi udzielić była w śpiączce. Więc, chociaż sam chciał ją zobaczyć, pozwolił Rio pójść przodem, chciał dokończyć jeszcze tych kilka rozmów, które mu zostały. Siadł więc w kuchni przy stole, gdzie Maria zaraz postawiła przed nim parujący talerz z jedzeniem.

Tymczasem Rio cicho zapukał do drzwi sypialni Knoxa. Vivian czuwała nad Lilith, siedząc obok w fotelu. Kiedy zobaczyła go wchodzącego przez drzwi, poderwała się z fotela i podbiegła do niego, zarzucając mu dłonie na szyję. Czuł, że nie ma siły teraz tego analizować, ciepło ciała Vivian była tak znajome i tak bezpieczne, że, nie wiele myśląc nad tym co robi, sam objął ją w talii i ciasno do siebie przyciągnął, chowając twarz w jej włosach.

- Dzięki Bogu, jesteście - wyszeptała cicho - wszystko poszło zgodnie z planem?

- Nic nigdy nie idzie zgodnie z planem, Viv - wymruczał przy jej uchu - ale poszło wystarczająco dobrze. A tutaj? - przeniósł swój wzrok na śpiącą Lilith.

- Temperatura jej ciała wróciła do normy, puls też się wzmocnił. Ale Santoro nie potrafi określić, kiedy się obudzi. Ani co wywołało jej stan.

Rio przełknął głośno ślinę.

- Wypchnęła mnie z tej przeklętej ciemności i sama tam została. To właśnie wywołało jej stan.

- Rio, nie myśl tak o tym...

- Tylko, że taka jest właśnie prawda, Viv. Jeśli ona stamtąd nie wróci... - puścił ją i przejechał dłonią po krótkich włosach - nigdy nie byłem nastawiony na zbyt długie życie. Zawsze byłem pogodzony z tym, że mogę umrzeć młodo, że być może oddam życie za sprawę, której nawet nie rozumiem. Byłem gotowy oddać życie za rodzinę, która mnie przygarnęła. I tak właśnie miało to wyglądać. Ale nigdy nie byłem gotowy na to, że ktoś zrobi dla mnie coś takiego. Ona musi się obudzić...

- Rio, ona się obudzi, zobaczysz. Nie została tam za Ciebie. Zanim wróciłeś, ona przez chwilę była przytomna, uśmiechnęła się lekko, jakby była zadowolona, zanim straciła przytomność.

- Zadowolona - powtórzył po niej cicho. Nie umiał przyjąć takiego świadomego poświęcenia - Nazywałem ją ironicznie śpiącą królewną, teraz to przezwisko smakuje mi w ustach jak popiół.

Drzwi się uchyliły i Dante wszedł do środka.

- Bez zmian - bardziej stwierdził, niż zapytał.

- Bez... - mruknęła Viv. Godzinę temu rozmawiali przez telefon, więc był na bieżąco.

- Maria zrobiła kolację, idźcie zjeść. Rio, zostajesz w rezydencji do odwołania, chcę, żeby dalej myśleli, że nie żyjesz. Vivian, przypilnuj, żeby zjadł i poszedł spać, jedzie już na oparach. A teraz, oboje znikać stąd.

Wyszli bez słowa zostawiając go samego z Lilith. Kiedy tylko drzwi się za nimi zamknęły, poczuł jak gwałtownie dopada go zmęczenie. Na razie zrobione było wszystko co tylko mógł zrobić. Ochrona wokół rezydencji była szczelna, wszyscy byli na stanowiskach. Z resztą, Valenti nie prędko pozbiera się po tym, jak jego ludzie się rozproszyli. Teraz to oni byli pieprzoną zwierzyną łowną, tropioną przez jego wściekłe ogary. Wątpił też, żeby Victor zorganizował nowych ludzi zbyt szybko.

Ściągnął marynarkę i rzucił ją niedbale na fotel w rogu. Mógł na chwilę się zatrzymać i odpocząć. I skupić na śpiącej dziewczynie w jego łóżku. Przez chwilę przyglądał się twarzy Lilith. Miała wyraźne cienie pod oczami, jej twarz sprawiała wrażenie jeszcze szczuplejszej, a cera była jeszcze bardziej ziemista, niż w dzień, kiedy pojawiła się w jego życiu. To co zrobiła poprzedniej nocy najwyraźniej miało bezpośredni wpływ na jej kruche ciało. Jej organizm płacił cenę za to co potrafił jej umysł.

Przebrał się w luźny dres i położył do łóżka tuż obok niej. Cały dzień skupiał się na opanowaniu kryzysu, odsuwając wszystkie myśli o Lilith na bok. Nie pozwalał siebie myśleć zbyt głęboko o tym co się stało poprzedniej nocy, ani jakie konsekwencje to będzie miało.

Teraz też nie chciał tego robić. Nie chciał nawet myśleć, co się z nim stanie, jeśli ona się nie obudzi. Przyciągnął śpiącą dziewczynę bliżej do siebie. Była ciepła, jej mocniejszy oddech łaskotał go w szyję. Wciągnął zapach jej skóry w nozdrza i poczuł, że jego ciało w końcu realnie zaczyna się rozluźniać, pierwszy raz od strzelaniny, jakby sama jej bliskość działała na niego kojąco.

- Lilith, jest na razie bezpiecznie. Możesz już wrócić do mnie, już nikt tak łatwo nie odważy się wyciągnąć po Ciebie rękę. Rio potrzebuje odpowiedzi. A ja... ja po prostu potrzebuję Ciebie.

Średnia ocena: 0.0  Głosów: 0

Zaloguj się, aby ocenić

    Napisz komentarz

    Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania