Czerń przetykana złotem, rozdział 16

Rozdział 16 Odpowiednia motywacja

Dante sam nie wiedział kiedy zasnął, ani ile czasu spał. Sen był głęboki, kojący, przynoszący odpoczynek. Nie dręczyły go sny i zmartwienia, a zaraz przed świtem obudził go delikatny dotyk. Nie został wyrwany ze snu nagle, jak to często miało miejsce, tylko powoli wracał do świadomości. Nie zastanawiał się, czyje dłonie wędrują po jego odsłoniętej klatce piersiowej, po prostu czerpał przyjemność z tego dotyku. Dopiero kiedy poczuł na swoich ustach dotyk ciepłych warg, dotarła do niego pełna świadomość. Chwycił twarz Lilith w swoje dłonie i odsunął ją od siebie tylko na tyle, żeby móc spojrzeć w te jej hipnotyzujące, fioletowe oczy. Patrzyła na niego przytomnie, z lekkim uśmiechem na twarzy, przygryzając dolną wargę. Poczuł jak ogarnia go obezwładniające uczucie ulgi.

- Lilith... Jesteś tu, ze mną...

Przytaknęła. Przyciągnął ją z powrotem do siebie i pocałował mocno, jednocześnie w myślach dziękując każdemu pieprzonemu bóstwu, w które nie wierzył, ale do, którego modlił się w duszy od ostatniej nocy.

Obudziła się, oddychała, była ciepła i całowała go. I przede wszystkim była blisko. Przyciągnął ją mocno do siebie, niepozwalając na to, żeby była miedzy nimi chociaż odrobina przestrzeni. W nozdrzach znów poczuł zapach truskawek, ich smak z błogością rozlał się po jego języku. Przez chwilę całował ją jeszcze rozkoszując się tą słodyczą, płynącą z jej ust, ale później gwałtownie się od niej oderwał.

- Lilith, mała... Nie. Nie rób tego na razie.

- Czego? - jęknęła cicho.

- Twój piękny umysł potrafi robić niesamowite rzeczy, ale robi to kosztem Ciebie, wyniszcza Twój organizm. Musisz na razie przestać - znowu ujął jej twarz w dłonie, czule gładząc kciukiem jej policzek. Patrzył jej prosto w oczy, chciał, żeby dokładnie zrozumiała co ma jej do powiedzenia - Rozumiesz? Chcę, żebyś dała swojemu ciału odrobinę wytchnienia. Chcę, żebyś teraz jadła, piła i odpoczywała, aż odzyskasz siły. Bo to co zrobiłaś dla Rio, zawsze będę Ci za to wdzięczny, ale Lilith, ponad dobę byłaś nieprzytomna. Bałem się... cholera, wszyscy się baliśmy, że możesz się w ogóle nie obudzić.

- Ale udało się? - zapytała cicho, spuszczając wzrok.

- Udało Ci się, kochanie - przyciągnął ją mocno do siebie, obejmując ramionami - Rio żyje, chociaż nigdy w życiu nie widziałem go tak skołowanego i przerażonego, jak w momencie kiedy się ocknął.

- Ktoś jeszcze ucierpiał?

- Pięcioro moim ludzi zostało rannych. Wszyscy się wyliżą.

Lilith westchnęła, jej palce lekko się zacisnęły na jego piersi.

- A Vivian? Nie zrobiłam jej krzywdy?

- Z Viv też wszystko w porządku. Myślę, że oboje z Rio odetchnął z ulgą, kiedy zobaczą, że wróciłaś. Nie wiem, mała, jak Ty to robisz. Nawet nie wiem, czy jestem w stanie to zrozumieć. I jesteś niesamowita, ale obiecaj mi, że na jakiś czas przestaniesz, zanim Twój własny umysł i niezwykły talent zniszczy Ciebie.

Patrzyła przez niego przez chwilę, z lekkim niedowierzaniem na twarzy. Jakby jego prosta prośba niosła za sobą niezwykłą wagę. Aż kąciki jej ust lekko drgnęły i przytaknęła.

- Dobrze, nie będę nadużywać swoich umiejętności, jeśli nie będzie takiej potrzeby.

- Jeśli nie będzie takiej potrzeby, tak?

- Tak - powiedziała twardo.

Dante czuł, że ten kompromis, był wszystkim, co mógł wygrać. Może była drobna i krucha, ale tylko dla oka. W środku miała nie tylko ogromną moc, ale na to wyglądało, że również swój zestaw zasad i zdecydowanie niezłomny charakter.

- W porządku - przyciągnął ją bliżej i pocałował w czoło - A teraz, skoro już nie śpimy, jesteś głodna?

Zaśmiała się lekko prosto w jego klatkę piersiową.

- Tak, umieram z głodu.

Zeszli cicho na dół do kuchni. Korytarze rezydencji były jeszcze pogrążone w mroku, na zewnątrz słońce dopiero zaczynało rozświetlać horyzont. Dante miał nadzieję, że nikogo nie obudzą, chociaż wiedział, że ochrona napewno już zobaczyła ich na kamerach. Ale chciał na jeszcze trochę zachować tą chwilę tylko dla nich. W kuchni Lilith ruszyła w stronę lodówki, ale zatrzymał ją, obejmując w pasie. Jednym szybkim ruchem posadził ją na blacie, koło ekspresu. Była słaba, widział wyraźnie, że sam spacer przez dom, sprawił, że ciężej oddychała.

- Ty będziesz tu siedzieć, ja będę przygotuję jedzenie. Na co masz ochotę?

Uśmiechnęła się do niego pogodnie.

- A co umiesz przygotować?

- Marii nie doskakuję do pięt, ale umiem zrobić całkiem dobre tosty.

- Brzmi świetnie. Jest tam jakiś dżem w lodówce?

- Ty naprawdę lubisz dżemy, prawda?

- Jak można ich nie lubić.

Dante zanurkował w lodówce, po chwili wręczył jej słoik z truskawkowym dżemem i łyżeczkę, a później zaczął dalej przeglądać lodówkę w poszukiwaniu masła, sera, salami, albo szynki. W końcu znalazł wszystkie składniki, rozkładając je na blacie koło Lilith. Później znalazł patelnie i ustawił ją na palniku. Liczył na to, że Maria nie narobi mu awantury, że gotował w jej królestwie bez wyraźnego pozwolenia, jeśli powie jej, że to dla Lilith.

- Opowiedz mi, co się działo, kiedy spałam - powiedziała nagle, beztrosko pałaszując dżem łyżeczką.

- Vivian czuwała nad Tobą przez większość czasu.

- A Ty i Rio?

- Lilith... - zawahał się. Nie do końca chciał, żeby wiedziała, do czego się posunął, żeby ją chronić - to co musiałem, żeby sytuacja z poprzedniej nocy się nie powtórzyła.

- Czyli co dokładnie?

- Nie potrzebne Ci szczegóły, mała.

- Myślę, że jednak chciałabym wiedzieć.

- Odbyłem bardzo poważną rozmowę, z człowiekiem, który bardzo mocno chce Cię mieć dla siebie. Chciałby z powrotem zamknąć Cię w laboratorium i prowadzić swoje badania. Nie mam zamiaru do tego dopuścić. Wytłumaczyłem mu, że teraz jesteś moja i nie cofnę się przed niczym, jeśli będę musiał.

- Nie chcę, żebyś musiał to robić. Chciałabym, żeby zostawili mnie w spokoju.

- Wiem, mała - stanął przed nią, opierając dłonie o blat po obu jej stronach - obawiam się, że na jakiś czas musisz zostać w rezydencji. Tu będę mógł lepiej Cię chronić.

Przytaknęła, odstawiając słoik z dżemem na bok. Jej dłoń dotknęła jego przedramienia i zaczęła nieśpiesznie wędrować w górę po jego ręce, zostawiając po sobie gorącą ścieżkę na jego skórze.

- Myślę, że jakoś to przeżyję, jeśli będziesz tu ze mną.

Uśmiechnęła się zadziornie, kiedy jej dłoń dotarła do jego ramienia. Ten jej uśmiech zadziałał mocniej niż się spodziewał, jego dłonie same przesunęły się bliżej jej ud. Ciekawskie opuszki palców Lilith zaczęły muskać teraz wrażliwą skórę na jego szyi, czym budziły w nim zupełnie inne potrzeby, niż tylko ochota na tosty o piątej rano.

- Jeśli będziesz tak dalej robić, nie doczekasz się na tosty. Albo gorzej, spalimy Marii patelnię.

Jej place wplotły mu się we włosy na jego karku i pociągnęła go w swoją stronę. Zawahał się tylko przez chwilę, ale jego dłonie same znalazły drogę na jej biodra.

- Jestem skłonna zrezygnować z tych tostów.

Zastanowił się przez chwilę, czy ta mała kobieta w ogóle zdawała sobie sprawę z tego, co właśnie z nim robiła. Jak bardzo działała na niego w tym momencie. Powoli zaczął przesuwać ją do brzegu blatu, bliżej siebie, jednocześnie oplatając sobie jej nogi wokół swojej talii.

- Mała kusicielko, igrasz sobie ze mną, nie wiedząc nawet o co prosisz - wymruczał, zbliżając usta do jej szyi. Czuł bardzo wyraźnie jej przyspieszony puls. Tak bardzo żywy, tak inny od tego z poprzedniej nocy.

- Nie jestem dzieckiem, wiem dokładnie czego chcę - mruknęła, kiedy jej dłoń zaczęła śmiało badać jego napięte mięśnie brzucha.

Zaśmiał się gardłowo w odpowiedzi. Chwycił ją mocno za włosy, odchylając jej głowę do tyłu, jednocześnie przyciągając jej biodra mocno do swoich, tak że mogła bardzo wyraźnie poczuć przez materiał swojej bielizny, jak bardzo w tym momencie jej pragnął. Przeciągnął nosem po wrażliwej skórze na jej szyi, wywołując tym delikatny dreszcz na jej skórze i ciche tchnienie z jej ust.

- Tego właśnie chcesz, moja mała? - naparł na nią mocniej biodrami, rozchylając szerzej jej nogi. Cicho jęknęła, zaciskając tylko mocno palce na jego skórze - tu, na środku kuchni - mruczał w jej skórę składając palące pocałunki na jej szyi - gdzie każdy może wejść.

Czuł jak całe jej ciało odpowiadało na jego pieszczoty, jak delikatnie wyginała się i prężyła pod wpływem jego dotyku. Oddychała coraz mocniej, coraz głośniej, nęcąc go każdą swoją reakcją. Jasna cholera, zaczynał coraz bradziej zapominać dlaczego to on powinien być tym rozsądnym. Kurwa, właściwie dlaczego powinien być. Jego ręka zjechała niżej, z jej talii na pośladek. A później sobie przypomniał i oderwał od niej usta. Cofnął się pół kroku do tyły, zabierając z niej ręce.

- Nie robiłaś tego nigdy wcześniej, prawda? Tak jak nigdy wcześniej się nie całowałaś?

- Nie - próbowała go z powrotem do siebie przyciągnąć i drapieżnie się uśmiechnęła - i pewnie nigdy tego nie zrobię, jak będziesz się dalej bać.

- Mała, jeszcze godzinę temu leżałaś w łóżku bez życia.

- A teraz jestem tu, już całkiem rozbudzona.

- Właśnie widzę. I bardzo rządna doznań - zaśmiał się lekko. Przysunął się do niej obejmując ją na powrót ramieniem, drugą ręką ujął jej podbródek, delikatnie przesuwając kciukiem po jej dolnej wardze, celowo obniżył głos do wibrującego basu - zrobimy tak. Dam Ci to czego tak bardzo pragniesz i wszystko to, czego nawet jeszcze nie wiesz, że chcesz, moja mała kusicielko. Tak wiele razy, ile tylko sobie wymarzysz. Ale dopiero kiedy nabierzesz więcej sił, przybędzie Ci kilka kilogramów i nie będziesz dostawać zadyszki w drodze z sypialni do kuchni.

Skrzyżowała w odpowiedzi ręce na piersi. Zmarszczyła do tego nos, próbując zrobić nadąsaną minę.

- Ta mina ma mnie nastraszyć?

- Powinna.

- Przykro mi mała, ale nie działa - pochylił się i pocałował ją w nos i wrócił do robienia tostów.

- To jest szantaż.

- Szantaż? Być może. Nigdy nie mówiłem, że gram czysto. Ale ja raczej nazwałbym to odpowiednią motywacją.

Po chwili kuchnię wypełnił zapach smażonego w maśle chleba i sera.

- Miałeś w swoim życiu dużo kobiet?

Zesztywniał. Lilith nie miała filtra, jak chciała coś wiedzieć, pytała wprost. A on chyba nie chciał, żeby znała odpowiedź akurat na to pytanie. Nie spodziewał się, że kiedyś przyjdzie dzień, w który liczba kobiet z jaką się przespał będzie dla niego problematyczna. Ale nie chciał jej okłamywać.

- Tak.

- Bardzo dużo?

Przeczesał włosy dłonią, uparcie wpatrując się w patelnię, jakby jego życie zależało od tego, żeby nie przypalić tych cholernych tostów.

- Tak.

- Czy którejś kazałeś czekać?

Przełknął głośno ślinę.

- Nie.

- Więc czemu każesz mi czekać?

Pokręcił głową, zastanawiając się nad odpowiedzią. A raczej nad tym, jak tą odpowiedź ubrać odpowiednio w słowa, tak, żeby odpowiednio go zrozumiała. Przełożył tosty na talerz.

- Właśnie dlatego, mała, że było ich wiele. I dlatego, że nigdy nie czekałem - odstawił talerz z tostami obok niej i w końcu na nią popatrzył - Przez moje życie przetoczył się cały korowód kobiet i nic nieznaczących związków. Sypiałem z kobietami poznanymi kilka minut wcześniej, nie pamiętając nawet rano ich imienia. Brałem dokładnie to na co miałem ochotę, zaspokajałem swoje potrzeby, nawet nie biorąc pod uwagę drugiej osoby w tym układzie.

Przysunął się bliżej, musnął opuszkami palców jej policzek.

- Tym razem chcę, żeby było inaczej. Tym razem mam przed sobą kobietę, na której mi zależy i właśnie dlatego nie chcę się spieszyć. Czasem czekania sprawia, że rzeczy stają się jeszcze bardziej wyjątkowe i smakują dużo lepiej. A ja chcę, żeby ten pierwszy raz, kiedy będziesz cała moja, był wyjątkowy dla nas obojga.

Westchnęła, przygryzając lekko wargę. Ale w końcu przytaknęła, marszcząc jednak znowu nos.

- W porządku, możemy trochę poczekać. Ale nie myśl sobie, że będę grzecznie w tym czasie siedzieć na tyłku i ułatwiać Ci sprawę.

- Byłbym poważnie zaniepokojony, gdyby tak było - Zaśmiał się głośno, wręczając jej w dłonie talerz z tostami. - a teraz jedz, bo te kilogramy, kusicielko, nie odbudują się same.

Średnia ocena: 0.0  Głosów: 0

Zaloguj się, aby ocenić

    Napisz komentarz

    Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania