Czerń przetykana złotem, rozdział 17

Rozdział 17 Iskra życia

Rio nie mógł spać, mino zmęczenia. Wiercił się w łóżku przez pół nocy, kiedy myśli galopowały mu w głowie z nienaturalną dla nich prędkością. Od ponad doby próbował nadać wydarzeniom z poprzedniej nocy jakikolwiek sens. Był martwy, zmierzał ku nicości, ciągle mógł przywołać przejmujące zimno, które opanowało jego duszę w tamtym momencie. Ale Lilith sprawiła, że to zimno zniknęło. Zastąpiła je dziwnym ciepłem w jego piersi, które od tego momentu cały czas jakby rozgrzewało go od środka. To ciepło było jednocześnie obce, wiedział, że nie pochodzi od niego, ale jednocześnie dziwnie znajome, jakby już je czuł w swoim życiu.

O szóstej w końcu wstał z łóżka i wyszedł z pokoju. W sąsiednim spała Vivian, na końcu korytarza była sypialnia Knoxa. Na chwilę przystanął przy drzwiach pokoju Vivian, jego ręka sięgnęła do klamki, ale ostatecznie opadła w dół. Nie wszedł, zamiast tego zszedł na dół, potrzebował kawy, jeśli miał jakoś przetrwać kolejny dzień niepewności.

W kuchni już ktoś był przed nim, w zlewie była brudna patelnia, na blacie porozkładane było pieczywo i sery. I otwarty słoik dżemu truskawkowego. Serce zabiło mu mocniej. To nie Maria zostawiła ten bałagan. W tym domu aktualnie była tylko jedna osoba, która wyjadała dżemy prosto ze słoika przy każdej okazji. Rozejrzał się po kuchni, drzwi na taras były uchylone. Wyszedł na zewnątrz i zobaczył ich siedzących przy stoliku na tarasie. Dante sączył kawę, a Lilith właśnie dojadała swojego tosta.

Poczuł jakby ktoś w jednym momencie zabrał mu z barków ogromny ciężar. Obudziła się. Wyglądała fatalnie, mimo tego, że spała ponad dobę, wyglądała na przemęczoną. Ale była przytomna. Kiedy go zobaczyła obdarzyła go szerokim uśmiechem. Wzrok Knoxa szybko powędrował za jej spojrzeniem. Przytaknął, wskazując na wolne krzesło przy stole.

- Obudziłaś się - mruknął, zajmując miejsce na przeciwko Lilith - wyglądasz koszmarnie.

- Ty za to wyglądasz dużo lepiej, niż ostatnio kiedy Cię widziałam - uśmiechnęła się przekornie - powrót z zaświatów ewidentnie Ci służy.

Nie miał pojęcia, skąd ona miała w sobie tyle optymizmu. Przeszła tyle razy przez piekło, a mimo to siedziała zadowolona przy stole, delektując się czymś tak prozaicznym jak tost z serem i jeszcze potrafiła żartować z czegoś, co poruszyło jego świat u samych podstaw. Lilith przeniosła wzrok na Knox i dotknęła jego ramienia.

- Dasz nam chwilę? Myślę, że powinniśmy porozmawiać. Sami.

Dante zesztywniał, mocniej zaciskając palce na kubku. Nie ruszył się w pierwszym momencie. Widać było, że wcale nie chce jej zostawiać. W końcu jednak drgnął, rzucił ostrzegawcze spojrzenie na Rio i ostatecznie podniósł się od stołu.

- Dobrze, zostawię Was samych. Będę w gabinecie. Nie męcz jej zbyt mocno.

Zabrał swoją kawę i niespiesznym krokiem ruszył w stronę wejścia do wnętrza domu.

- Dante mówił, że masz pytania - odezwała się delikatnie, przesuwając w jego stronę talerz z ostatnim tostem.

- Mam. Mam ich bardzo wiele, Lilith.

- Więc pytaj.

Przeczesał ręką krótkie włosy. Ramiona nieco mu opadły, jakby w tym momencie brakowało mu tej pewności siebie z jaką zawsze się nosił.

- Nie wiem od czego zacząć.

- Najlepiej od tego, co gnębi Cię najmocniej.

- W porządku - wyciągnął rękę po tosta i zaczął go obracać w palcach - Najbardziej gnębiło mnie to, że ja jestem żywy, a Ty jesteś w śpiączce. To, że żadne z nas nie wiedziało, ile to będzie trwać, ani czy w ogóle jeszcze się obudzisz. Kiedy wyciągałaś mnie z nicości, wiedziałaś, że najzwyczajniej w świecie to odeśpisz i będzie po sprawie?

- Nie. Nie miałam pojęcia, jak to się skończy - zawiesiła głos - dla żadnego z nas.

- Zaryzykowałaś swoje życie?

- Można to tak ująć, chociaż nie myślałam o tym w ten sposób.

- Dlaczego?

Zmarszczyła brwi, jakby nie rozumiała o co pytał.

- Dlaczego zaryzykowałaś dla mnie swoje życie?

- Sam byłeś gotowy tam umrzeć. Może nie dla mnie, ale w sprawie, która Cię bezpośrednio nie dotyczyła.

- To nie to samo. Wszystko co dotyczy Knoxa i spraw rodziny, dotyczy też mnie.

- Nie chcę, żeby ludzie ginęli z mojego powodu.

- Umarłem tam, bo dupek Valenti do mnie strzelił, nie przez Ciebie.

Westchnęła tylko, spuszczając wzrok.

- Valenti był tam po mnie. Nie doszło by do strzelaniny, gdyby mnie nie było w tym aucie. Naraziłam Was wszystkich na niebezpieczeństwo, nie mogłam tak po prostu stać obok i patrzeć jak umierasz.

- Więc co, zobaczyłaś, że się wykrwawiam i postanowiłaś mnie uratować?

- To nie takie proste. Nie miałam pojęcia co robię. Na początku chciałam tylko zabrać Twoje cierpienie, chciałam, żebyś wiedział, że nie jesteś sam. Dopiero później zdałam sobie sprawę z tego, że mogę zrobić znacznie więcej.

Przytaknął, przez chwilę zastanawiając się co dalej powiedzieć.

- Nie byłem gotowy na to, że ktoś mógłby próbować się dla mnie poświęcić w ten sposób. Nie jestem dobrym człowiekiem, mam paskudny charakter, podłe skłonności. Nie byłem nawet specjalnie dla Ciebie miły. Nie powinnaś tego robić dla mnie.

- Sama mogę zdecydować co i dla kogo robię. Mówisz, że masz paskudny charakter, ale ja to widzę inaczej. Widzę lojalność, widzę ostrożność i widzę troskę o ludzi, których uznajesz za swoich najbliższych. To są dobre cechy, Rio.

- Co jeśli następnym razem się nie obudzisz?

- Całe moje życie, ktoś decydował o wszystkim za mnie. Mówiono mi kiedy, jak i do czego mam wykorzystywać swój talent. Knox dał mi tyle wolności, ile jeszcze nigdy w życiu nie miałam i garstkę ludzi, na których mi zależy. I w ramach tej wolności wyboru, sama mam zamiar decydować ile, w jaki sposób i dla kogo poświęcam. Zrobiłam i zaryzykowałam dokładnie tyle ile uznałam za właściwe. Przyjmij to w końcu do wiadomości.

Poprawił się na swoim miejscu, pochylając odrobinę do przodu.

- Lilith, tyle, że Ty teraz też masz ludzi, którym zależy na Tobie. Gdybyś się nie obudziła, nie wiem, jak miałbym dalej żyć z takim ciężarem. I nawet nie chcę myśleć o tym, co by to zrobiło z Knoxem. Nigdy wcześniej nie widziałem, żeby zależało na kimkolwiek tak bardzo jak na Tobie.

Spuściła wzrok, na swoje ręce, oparte teraz na stole i zaczęła się poruszać palcami w nieskoordynowany sposób. W końcu odetchnęła głęboko.

- Ale się obudziłam. A Ty jesteś żywy. Nie ma co zastanawiać się nad tym, jak bardzo źle mogłoby się to skończyć.

Zaśmiał się lekko.

- Czasem mam wrażenie, królewno, że się urwałaś z innej bajki. Jak Ty to robisz, że widzisz w ludziach więcej niż tylko to co jest na wierzchu?

Wzruszyła ramionami.

- Wiele można wyczytać z ludzi, jeśli tylko poświęci się czas na to, żeby dokładnie się im przyjrzeć. Ja to widzę pod postacią kolorów i częściowo kształtów. Ale to tylko sposób, w jaki mój umysł interpretuje to co widzą moje oczy. To nie jest magiczna umiejętność. Ale żeby widzieć, trzeba chcieć patrzyć.

- I dlatego tak szybko zaufałaś Knoxowi? W zasadzie szybko zaufałaś nam wszystkim.

- Knox nigdy nie stanowił dla mnie zagrożenia. Spotkałam w życiu może nie wiele ludzi, ale wśród nich było wystarczająco dużo złych osób, żeby nauczyła się rozpoznawać ludzkie intencje. Nawet Ty nigdy nie byłeś do mnie wrogo nastawiony. Byłeś ostrożny, może nieufny. Nie nie wrogi.

Przez chwilę zapadła między nimi cisza. Rio zastanawiał się nad jej słowami. Tak, jak już wcześniej podejrzewał, jej oczy widziały więcej niż można było się spodziewać, nie tylko dzięki jej niezwykłym umiejętnościom, ale dlatego, że była dobrą obserwatorką, taką jak bywają ludzie po przejściach.

Ale to jeszcze nie był koniec pytań które miał. Wiedział już dlaczego to zrobiła. Ale teraz musiał jeszcze wiedzieć jak.

- Jak Ty to robisz? To jest jakiś rodzaj tajemnej magii, okultyzm czy jakieś inne gówno?

Jego słowa wyrwały ją z chwilowej zadumy. Uśmiechnęła się lekko.

- Nie, to nie magia, nie jestem czarodziejką. Ani nie podpisałam też paktu z diabłem. Jeśli chcesz wiedzieć jak to robię, to niestety nie mam dla Ciebie prostej odpowiedzi. Technicznie, nie mam pojęcia jak to działa. Stworzono mnie w ramach eksperymentu, który najwyraźniej zdecydowanie przekroczył oczekiwania profesor Orlovej. W zamierzeniu, zmiany w moim DNA miały zwiększyć potencjał mojego umysłu. I zwiększyły, ale okazało się, że wynik był odrobinę bardziej metafizyczny niż się spodziewali. Do tego to co potrafię, zmienia się z czasem. W skrócie, to mniej więcej wszystko co potrafię Ci powiedzieć.

- Więc co dokładnie stało się wczorajszej nocy.

- Żeby dać Ci spokój i zabrać ból, musiałam dostać się do Twojej głowy. Potrafię stworzyć pewnego rodzaju tunel, którym mogę przesyłać, na przykład obrazy, albo emocje. Tobie wysłałam wtedy spokój. Wydaje mi się te, że jakaś część mojej świadomości przeszła przez ten tunel, dlatego mogłam Ci też towarzyszyć w Twojej drodze. Ale kiedy przyszła pora, żeby ostatecznie Cię puścić, nie potrafiłam tak po prostu się wycofać i pozwolić Ci odejść. Więc zaczęłam szukać innego sposobu. A kiedy Knox mnie dotknął, zrozumiałam, że mogę użyć też jego siły, nie tylko swojej. A on ma jej bardzo dużo, już wiedziałam, że potrafi wiele znieść, ale pokłady siły jakie ma... - odwróciła instynktownie głowę w stronę, w którą Dante nie dawno odszedł - Więc jej użyłam, do tego, żeby zmusić Twoje ciało do regeneracji, do tego, żeby samo naprawiło to co zostało zniszczone. Kula przeszła na wylot, więc nic nie stało na drodze, żeby rana mogła zamknąć się sama.

- Lilith, a to ciepło - dotknął swojej klatki piersiowej - czym jest to ciepło, które czuję tu w środku, od kiedy wróciłem. Dałaś mi coś od siebie?

- Nie, ono nie pochodzi ode mnie. Twoje ciało się zregenerowało, ale nie byłam w stanie Cię ściągnąć do niego z powrotem. Potrzebowałeś czegoś więcej. Potrzebowałeś nowej iskry życia - zaśmiała się lekko - Trochę tak jak samochód, który potrzebuje iskry, żeby zapalić Wzięłam tą iskrę od Vivian. To ciepło, które czujesz w sobie pochodzi od Vivian.

Wyprostował się gwałtownie i jego palce zacisnęły się na koszulce na jego piersi. Od Vivian. Już rozumiał, dlaczego to uczucie, chociaż obce, jednocześnie było tak bardzo znajome.

- Ta iskra jest maleńka, a ona ma tak wiele życia w sobie, myślę, że nie będzie czuła jej braku - Zrobiła krótka pauzę. Patrzyła teraz na niego bardzo uważnie, przechylając lekko głowę na bok - Rio, siedziałam w Twojej głowie, kiedy umierałeś. Widziałam, czyjego wzroku szukałeś zanim Twoja świadomość zgasła, kogo za wszelką cenę próbowałeś zapamiętać.

Wyprostował się gwałtownie i puścił koszulkę, jakby go oparzyła.

- To nie jest takie proste, Lilith.

- A może właśnie jest. Twoja śmierć złamała jej serce. Może po prostu oboje zbyt mocno sami to komplikujecie?

- Knox się wścieknie.

- Tego nie wiesz.

- Znam go dłużej niż Ty, a to jego mała siostra. Skaczą sobie do gardeł przy każdej okazji, ale, zaufaj mi, jak dowie się, że coś mnie łączy z Vivian, osobiście wpakuje mi kulkę miedzy oczy.

- Czyli miałam rację, jest między Wami coś więcej?

Westchnął z rezygnacją, kręcąc głową.

- Nie wiem, czemu Ci o tym mówię. Pewnie dlatego, że siedziałaś w mojej głowie, a może dlatego, że i tak nas przejrzałaś - ugryzł mały kawałek tostu, którym do tej pory jedynie się bawił - Raz. Wpadliśmy na siebie przypadkiem w klubie, oboje mieliśmy kiepski dzień. Za dużo wypiliśmy i wylądowaliśmy razem w jej łóżku. Ale rano, kiedy alkohol wyparował, wrócił nam zdrowy rozsądek i oboje postanowiliśmy, że lepiej będzie, jak rzeczy zostaną po staremu. Vivian... Vivian jest rodziną. Żadne z nas nie chce komplikować rodzinnych relacji.

Siedziała chwilę, uważnie analizując to co mówił. Z jednej strony potrafiła zrozumieć, to, że się bali komplikacji. Ale z drugiej, nie potrafiła pojąć jak mogli oboje zrezygnować z tego uczucia.

- Nie mam zamiaru mówić Ci, co powinieneś zrobić - wskazała palcem na jego pierś - ale sam się zastanów, czy chcesz, żeby to ciepło w Twojej piersi już zawsze przypominało Ci o tym, co mogłoby być między Wami i czy czasem nie jest to warte ryzyka. A Knox, on może Cię zaskoczyć.

Średnia ocena: 0.0  Głosów: 0

Zaloguj się, aby ocenić

    Napisz komentarz

    Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania