Poprzednie częściArystokrata 1 Arystokrata 2 Arystokrata 3

Uwaga, utwór może zawierać treści przeznaczone tylko dla osób pełnoletnich!

Arystokrata 31

Wszystko stało się jasne, dlaczego pomimo przywołania jej osobisty się nie pojawił. W momencie, gdy weszła, chciał się unieść, ale dłoń na ramieniu chłopaka stanowczo powstrzymała go. Nie miała wątpliwości, że Robert usłyszał, kiedy weszła, ale nawet nie otworzył oczu, aby na nią spojrzeć. Dłuższą chwilę stała, walcząc o opanowanie i czekając na jakąś reakcję z jego strony.

- Dzień dobry, kochanie... – W głosie brata usłyszała znużenie. Nie wyglądał też dobrze, a to zapewne był efekt tęgiego picia i nieprzespanej nocy.

- Rano wstałeś... – Wysiliła się na spokój, ale chłodu powitania nie zdołała ukryć. - Cóż przygoniło cię do mnie o tak wczesnej porze?

- Stęskniłem się za tobą – wyjaśnił cicho, jakby od niechcenia, a zabrzmiało jak kiepska wymówka.

Zerknęła na własnego osobistego klęczącego u kolan Roberta.

- Alan... – Spięty niewolny drgnął, ale długie palce brata silnie zacisnęły się na jego ramieniu, uniemożliwiając jakikolwiek ruch. – Alan… - powtórzyła zirytowana faktem, że brat wciąż nie miał zamiaru na nią spojrzeć.

- Jest ci bardzo oddany - stwierdził tym samym sennym głosem. - I taki przyjemny… Zupełnie nie rozumiem, jak mogłem go przeoczyć.

Marta wzięła głębszy oddech i przełknęła ślinę. Jeśli miała pomóc Martinowi, to zmuszona była, trzymać nerwy na wodzy i nie poddać się narastającej w niej złości.

Podeszła bliżej do obu mężczyzn. Zwróciła się do Roberta: - Puść go. – W zdławionym szepcie zabrzmiała ostrzegawcza nuta, na którą Rays nie mógł nie zareagować.

Tym razem mężczyzna zabrał dłoń, a niewolnik natychmiast poderwał się na nogi.

– Podaj moją kawę – Marta rozkazała niezmienionym tonem.

Robert uniósł się lekko na kanapie, podniósł głowę z oparcia, wzrokiem odprowadził sługę, gdy ten w pośpiechu opuszczał salon, po czym zerknął na siostrę. W czujnych, zwężonych oczach, czaiło się słabo maskowane rozbawienie.

- Musiałem przypomnieć mu pewne zasady panujące w tym domu – oznajmił niedbale, ale nie miała wątpliwości, że była to próba sprowokowania jej.

- Uważasz, że mamy takie same zasady? – odparła, posyłając pewnemu siebie mężczyźnie wyzywające spojrzenie.

- A nie mamy?

Obserwował ją czujnie, jak gdyby z twarzy siostry chciał wyczytać stan ducha.

Usiadła na kanapie naprzeciwko, założyła nogę na nogę i przerzuciła sobie warkocz z pleców na piersi.

- Właśnie się zastanawiam… Traktujesz mojego osobistego jak swojego własnego – postarała się, aby w jej głosie dominował niemiły akcent – a posiada taką ładną obrożę z imieniem właściciela – wolno cedziła słowa. – I nie jest to twoje imię…

- Naprawdę? – Robert zarzucił nonszalancko ramię na wezgłowie kanapy. Gdyby w kącikach nie zadrgały mu usta, uznałaby, że jej brat jest całkowicie pozbawiony emocji.

- Zasady mówią, że nie można dysponować czyimś osobistym bez wyraźnej zgody właściciela.

Złociste tęczówki pełne rozbawienia skupiły się na niej, a palce zaczęły wystukiwać na poręczy kanapy jakiś rytm.

Westchnęła w myślach, gdy zdała sobie sprawę z głupstwa, jakie powiedziała.

- Widziałaś obrożę Drugiego?

Spodziewała się pytania w tym stylu i zareagowała natychmiast.

- Oczywiście, i muszę przyznać, że jest imponująco bogata jak na twój gust. – Nie dała po sobie poznać, że zapomniała o Drugim, który nie powinien przebywać w jej domu. – Nie poskąpiłeś cennego kruszcu, obroża więcej warta niż sam niewolnik. – Popatrzyła na Raysa z ukosa i dodała tonem wskazującym na to, że jest w posiadaniu jakiejś wiedzy na temat jego osobistego: - Chyba że to jakiś szczególny niewolnik.

Mężczyzna otworzył usta do riposty, ale zawahał się i odwrócił na chwilę twarz. Ten gest uświadomił Marcie, że trafiła celnie. Wczorajsza nocna rozmowa z Martinem dała jej dużo do myślenia. Niewątpliwie niewolnik sporo znaczył nie tylko dla Martina.

- Widziałaś, kto jest jego właścicielem. Po co ci Drugi? – Podejrzenie w pytaniu było niemal namacalne, a głos równie nieprzyjemny jak wyraz oczu.

- Mówiłam ci już, chcę zadać mu kilka pytań – odparła niedbale.

- Wiem, co mówiłaś! – Wybuchowy charakter Roberta brał górę nad wymuszonym opanowaniem. - Tylko nie rozumiem, czego możesz dowiedzieć się od niewolnika. – Pochylił się w jej stronę dokładnie tak samo, jak wcześniej uczyniła to siostra. Atmosfera pomiędzy rodzeństwem stawała się coraz bardziej napięta. Oddzielał ich ozdobny stolik z fazowanego szkła i obawa przed drążeniem tematu. Oboje, dążąc do prawdy, pragnęli coś przed sobą ukryć. – Może mnie spytaj, będzie prościej?

- Jakiś problem z tym obitym biedakiem? – odpowiadając pytaniem na pytanie, spróbowała zmienić niewygodny temat i ukryć, że nie potrafi podać sensownego wyjaśnienia.

- Bo to jest mój osobisty? – skwitował zirytowany. – Obity czy nie, ale mój!

Przewróciła oczami i wzruszyła ramionami.

- Dziwi mnie, że nie pamiętasz o naszej ostatniej rozmowie. – W porę przypomniała sobie sytuację w aucie.

- Pamiętam doskonale... – Spojrzał siostrze głęboko w oczy. - Jakże mógłbym zapomnieć? Twój zapach, zimne dłonie i… wizja samozagłady. Pamiętam! – Szczęki Roberta zacisnęły się, a źrenice nabrały nienaturalnego blasku, gdy dotarło do niego, że Marta z nim pogrywa. - Martin go tu przysłał? – zapytał wprost.

- To chyba jasne, że zarządca, a przynajmniej z jego polecenia… - Marta urwała na chwilę, gdy zreflektowała się, że zbyt szybko zareagowała. - Nikt inny nie może dysponować niewolnikami. – Mimo że z trudem wytrzymała świdrujące spojrzenie, dodała z arogancką pewnością siebie: – Uważasz, że mógł mi odmówić?

Na moment zapanowało między nimi zniecierpliwienie, mierzyli się wzrokiem i nie zauważyła, kiedy podszedł do niej Alan. Gdy podawał jej filiżankę z kawą, spostrzegła silne zaczerwienienie na twarzy blondyna. Zadrżała i z dezaprobatą zacisnęła zęby. Niewielka opuchlizna na czole, tuż nad brwią zapowiadała tworzenie się siniaka pod okiem.

- Sprowadź tutaj Drugiego – poleciła osobistemu – i przyłóż sobie lód.

- Tak, Pani, natychmiast. – Skłonił się lekko i odwrócił do Raysa, aby jemu również podać aromatyczny napój.

- Kretyn! – syknął mężczyzna i niecierpliwym gestem nakazał niewolnemu odejść.

Marta z przyjemnością wciągnęła zapach ulubionej mocnej kawy. Aromat ciemnego parującego napoju podziałał odprężająco, ukoił na maleńką chwilkę nerwy. Lubiła codzienny rytuał, gdy delektując się „małą czarną”, słuchała, jak Alan informuje ją o wszystkim, co się działo w rezydencji, także na plantacji, i przypominał o ewentualnych spotkaniach. Niejednokrotnie rozbawiona zastanawiała się, skąd wie o tych wszystkich plotkach, niejednokrotnie ważnych informacjach, ale uznała, pamiętając młodzieńcze czasy, że nie będzie wnikać w pochodzenie często bardzo przydatnej wiedzy. Już dawno temu doszła do wniosku, że jej zadaniem było wiedzieć, a inni powinni się tym martwić.

Dzisiejszy poranek, nie należał do przyjemnych, codzienny rytm został zburzony, a w dodatku została wmieszana w coś, co jej nie dotyczyło. Przez moment nie chciała wierzyć, że pozwoliła się wmanewrować w rozgrywki pomiędzy najbliższymi jej osobami.

- A ty pamiętasz wczorajszą rozmowę? - spytał zaczepnie.

- Co masz na myśli? - Doskonale wiedziała, do czego nawiązuje, ale nie miała zamiaru ułatwiać bratu odegrania się. Słowa, które padły w drodze z plantacji, wciąż nie dawały mężczyźnie spokoju. Pojmowała, że zadała celny i bolesny cios, ale to był jedyny sposób, aby do dumnego arystokraty dotarło, że to, co się dzieje i co jeszcze się wydarzy, nie jest zabawą; nie jest dziecinną igraszką. Nie stać było Marty, a także Roberta, na najmniejsze zawahanie lub potknięcie. Jeden fałszywy krok mógł się przyczynić do rychłego końca ich rodziny.

- Przestań, Marta! – Z ostrożnym ociąganiem wstał zniecierpliwiony z kanapy i skierował się do barku. - Nie zgrywaj się. Wcale nie masz ochoty na rodzinne spotkania, tak jak zresztą i ja. – Nalał sobie jakiegoś alkoholu do szklanki i wypił jednym haustem, po czym odetchnął głęboko. – Powiedz mi tylko, o co chodzi z Drugim, i już mnie nie ma. Mam zbyt dużo na głowie i zbyt mało czasu na te śmieszne gadki, gierki i podchody.

Dolał sobie znów, ale tym razem nie wypił od razu. Kobieta nie odzywała się, czekała. Poddenerwowany i rozkojarzony krążył pomiędzy kanapą i oknami ze szklanką w ręku. Martę zastanawiało, dlaczego nie panował nad sobą. Nie znała nikogo innego, kto tak po mistrzowsku trzymałby nerwy na wodzy. Podejrzewała, że niepokój dotyczył Drugiego, ale dlaczego? Niezwykłe zaangażowanie Martina, aby niewolnik pozostał pod jej opieką do świtu, a jeśli sytuacja pozwoli - nawet kilka dni; reakcja Roberta na nieobecność sługi nerwowa do tego stopnia, że osobiście pofatygował się do domu siostry mimo spięcia podczas wymiany poglądów na temat ich wspólnej przyszłości. Nie miała wątpliwości, że groźba, która padła z jej ust, bardzo długo będzie kaleczyć jego samoświadomość i ranić rodzinne więzy. Kim był dla Martina ten prosty służący, że ryzykował dla niego pozycję w domu Rays? Przecież Robert wykończył niejednego niewolnika i nikt się tym nie przejmował. Nie chciała wnikać w relacje zarządcy i brata, ale gdy Shlazing niemal błagał o pomoc, jednocześnie prosząc o możliwość zachowania dla siebie jeszcze przez jakiś czas tajemnicy tej szczególnej prośby, ciekawość kobiety została wystawiona na potężną próbę. Czy Drugi był kimś ważnym dla Martina? Może dalekim krewnym… Oprócz dziadka nikt nie wiedział, skąd przybył i z jakiej rodziny wywodził się szybko awansujący zaufany Roberta seniora. Marta brała też pod uwagę, że jasnowłosy niewolnik mógł być zakładnikiem jakiegoś możnego przywódcy lub władyki z dzielnic, który naraził się Raysowi. Nieobce były dziedziczce fortuny mechanizmy doprowadzające do zawładnięcia biedniejszą częścią południowego kontynentu. Korupcja, seks i handel – te narzędzia zawsze sprawdzały się w unicestwianiu małych państewek aspirujących do czegoś więcej niż tylko „produkcji” żywego towaru dla bogatej północy. Drugi mógł być ofiarą takiego działania; mógł być zabezpieczeniem dla „długiej i owocnej” współpracy Holdingu Rays i jakiegoś małego państewka zobowiązanego do daniny na rzecz dzielnicy należącej do Roberta. To wyjaśniałoby, czemu tak długo służył i funkcjonował przy niezwykle okrutnym właścicielu.

- Co z Drugim? – Z uporem ponowił pytanie, a do Marty dotarło, że znalazła się w pułapce. – Mów, i nie zajmę ci więcej cennego czasu.

Ironiczny charakter słów i leniwy gest zniecierpliwienia sprawił, że zawrzała.

- Po co to szyderstwo i ta fałszywa uprzejmość? – Nie ukryła załamania głosu, gdy gardło ścisnął żal. Czy tak powinny wyglądać rozmowy pomiędzy rodzeństwem? Czy muszą ścierać się za każdym razem i o wszystko? Marta utkwiła na chwilę wzrok w filiżance, nerwowo obróciła spodeczkiem i przyjrzała się delikatnemu podszkliwionemu motywowi herbacianej róży w taki sposób, jakby ujrzała go po raz pierwszy.

- Szyderstwo w odpowiedzi na obłudę? – Nie zrozumiał nagłego smutku w jej oczach i głosie.

- Brawo! – Niemal zachłysnęła się. – Myśl, co mówisz, ale nie mów wszystkiego, co myślisz. – Robert pytająco uniósł brwi. – Właśnie oskarżyłeś mnie o coś, czego nigdy, zapamiętaj sobie raz na zawsze, że nigdy nie potrafiłabym uczynić tobie. Cokolwiek by się zdarzyło – uniosła się – nigdy nie stanę przeciw tobie!

Nie spodziewała się, że skierowana do brata groźba podczas rozmowy w aucie, gdy wracali z plantacji, zabolała go bardziej niż przypuszczała.

Patrzył na Martę bez wyrazu, a ona myślała o tym, że ich życie nie jest systemem zasad, ale rzeczywistością, której trzeba doświadczać, aby umiejętnie się nią posługiwać. Tylko dlaczego tak boleśnie?

- Przepraszam… - Usłyszała. – Przepraszam, fatalnie się czuję z tym, co powiedziałem, ale…

- Ale? – przerwała wyczekująco.

Energicznie potarł policzek i długimi palcami przeczesał gęste, ciemne włosy.

- Ale to wszystko jest ponad moje nerwy. Nie wiem, do czego dążysz; nie wiem, na czym stoję; nie wiem, czy jesteś przeciw mnie czy ze mną… nic nie wiem. - Miał udręczony wyraz twarzy. – Nie wiem, czy jeszcze mam siostrę czy już wroga!

Takiego obrotu sprawy się nie spodziewała. Wyglądało na to, że zahartowany w bojach i potyczkach rozsypał się psychicznie. Niejednokrotnie stawiała się w sytuacji brata i za każdym razem dochodziła do wniosku, że znalazł się w trudnym położeniu. Nie tego chciała, nie chciała wojny o to, które z nich miało rację. Zyskując jedno, traciła drugie.

- Też cię przepraszam. – Chciała być szczera. – Nie powinnam była wzywać twojego osobistego, tylko, że… – W tej chwili odczuwała tylko własny gniew, będąc zmuszona kłamać. – On mi się podoba! - W oczach mężczyzny ujrzała konsternację. Nie wierzyła w to, co mówiła i że brnęła w niezrozumiałe dla niej łgarstwo. – Chciałam przelecieć twojego niewolnika… Jest bardzo, bardzo w moim typie! Zadowolony jesteś teraz? – Złość na siebie przekierowała na Raysa. – To chciałeś usłyszeć? Powiedz, czy teraz… - Urwała nagle, gdy do salonu wszedł Alan wraz z Drugim.

Ujrzała osobistego brata w dziennym świetle i nie był to przyjemny widok.

- Pani. – Skłonił się ostrożnie i podszedł do Roberta. – Panie.

Z wysiłkiem przyjął pozycję uległego. Zanim opuścił głowę, zdążyła zauważyć na jego spiętej twarzy grymas chwilowego, lecz intensywnego bólu. Zrobiło jej się niedobrze. Posiniaczona twarz wyglądała strasznie, dużo gorzej niż wczoraj. Jedno oko tak napuchło, że nie mógł go otworzyć, rozbite usta, poobcierane do żywego nadgarstki; klęczał na szeroko rozstawionych kolanach, co świadczyło, że miał problem z utrzymaniem równowagi. Na ten widok rozterka kobiety o nieuczciwość wobec brata zniknęła szybciej niż się pojawiła.

Robert skierował na niewolnego chłodne, wyrachowane spojrzenie handlarza, przez chwilę oceniając stan sługi, po czym odwrócił się do panoramicznego okna i włożył dłonie do kieszeni spodni. Marta, aby uniknąć przykrego widoku wycieńczonego niewolnika, podeszła do brata. Poczuła jego oddech, ciepło i jakiś trudny do określenia spokój. Przytuliła policzek do ramienia mężczyzny i jakby na nowo odżyła dawna więź, o której istnieniu zapomnieli chyba oboje. Przez chwilę patrzyła wraz z bratem w głąb parku, delektując się jego bliskością i bezpieczeństwem.

- Co teraz? Chciałaś mnie spytać o teraz… - Objął troskliwie siostrę ramieniem i przytulił.

- Czy teraz jesteś zadowolony i czy usłyszałeś to, czego oczekiwałeś? A może się rozczarowałeś… - Nagle wszystko jakby straciło na ważności. Doznała ulgi i zapragnęła, aby ta niemalże intymna chwila trwała. Świat jakby stanął w miejscu, a słowa popłynęły wbrew woli, szybciej niż myśli. - Nie jestem niewinna, za jaką mnie uważacie, ty i Martin. Jestem jak inne, inni. – Przerwała na chwilę, zdumiona własną wylewnością. – Pożądam, chcę, potrzebuję podniet, by rozjaśnić umysł i uciszyć głód… Często pokusa jest silniejsze ode mnie i bywa moją słabością. - Nagle zdała sobie sprawę, że refleksja skierowana do brata w celu uwiarygodnienia kłamstwa, nie odbiegała od prawdy. Jedyna nieścisłość dotyczyła Drugiego i to tylko w tej sytuacji, ponieważ już kilkakrotnie zwróciła uwagę na przystojnego niewolnika. – Nie ma we mnie spokoju, nie ma cierpliwości i chęci oparcia się pokusom. Czasami wbrew sobie, na przekór światu i rozsądkowi. Robert! – Mocno ścisnęła przedramię bliskiego jej człowieka. – Co się z nami dzieje? Dlaczego tacy jesteśmy? Czemu najlepiej wychodzi nam sprawianie bólu sobie i komuś?

Czuła się podle, oszukując najbliższą jej osobę, i miała tylko nadzieję, że klęczący tuż obok człowiek był tego wart i że wart był tego Martin.

- Wciąż tacy sami – mruknął. – Nic się nie dzieje z nami, to inni oczekują od nas więcej. Chcą czegoś, co nie leży w naszej naturze, i wiesz co? – Przytulił policzek do włosów Marty. Wyraźnie chłonął zapach siostry, intuicja podpowiadała, że Robert, również napawa się jej bliskością. – To ludzie nas takimi stworzyli, to inni odpowiadają za to, co teraz od nas dostają. Jest mi z tym dobrze, bardzo dobrze… - Westchnął z żalem. – Tylko jedna rzecz siedzi mi zadrą w sercu – mówił, coraz mocniej przyciskając siostrę do siebie – tracimy siebie, Marto. W tej cholernej samotności, w której jest nam tak obrzydliwie dobrze, zgubiliśmy siebie. Ja straciłem już prawie wszystko, jeszcze tylko ty nadajesz memu życiu sens, ale czuję, że już niedługo. Coś mi ucieka. Umyka i nie daje najmniejszej szansy, abym poprawił to, co spieprzyłem. Niekiedy żałuję – zawahał się, po czym dodał z mocą: – Gówno prawda! Cały czas czegoś żałuję i boję się, że zgubimy się. Tak daleko odejdziemy, że nic już nie da się zrobić.

Ostatnie zdanie wypowiedział szeptem, jakby wstydząc się własnych słów. Rozumiała, jak trudno Robertowi przyznać się do słabości, gdy życie wciąż uczyło rodzeństwo skrywania takich uczuć, które mogły sprawić kłopoty i wystawić na ciosy.

- Nie mów tak, proszę. – Przyjemnie było być w silnych męskich ramionach, ale odsunęła się od brata, by spojrzeć w jego twarz. – Mamy siebie, na zawsze i nic nas nie może rozdzielić. Nic i nikt.

- Pragnąłbym tego najbardziej na świecie. – Z czułością pogładził Martę po policzku. – Obiecuję, że zrobię wszystko, aby tak się stało. – Marta wzdrygnęła się, gdy powtórzył z naciskiem: - Pamiętaj, wszystko.

Położenie nacisku na ostatnie zdanie zabrzmiało jakoś strasznie. Nie potrafiła dotknąć myśli Roberta i toku pracy jego umysłu. W tych niewielu słowach wyraził tak wiele, a jednocześnie tak mało, że nie sposób było pozostać wobec nich obojętną. Wyczuwała w mężczyźnie coś niepokojącego, jakąś wewnętrzną barierę, za którą skrywał tajemnice i obawy. Męczyła go i ograniczała trudna sytuacja, w jakiej się znalazł oraz przeszłość, wciąż żywa i prawdopodobnie wypaczona. Nie od dziś obserwowała, że prawie wcale się nie śmieje; jego spojrzenie zawsze jest czujne i zimne, a blask oczu budził lęk, którego nie znała i nie potrafiła określić.

Odniosła też wrażenie, że jest bardzo rozdarty wewnętrznie i zupełnie sobie z tym nie radzi, maskując to, przynajmniej w stosunku do siostry, jakąś pozorną, choć wyrafinowaną obojętnością. Chciałaby mu pomóc, ale nie miała pojęcia, jak to zrobić, jak dotrzeć do kogoś, kogo znała dawniej; co uczynić, by się otworzył; aby znów był bratem, a nie partnerem biznesowym, momentami nawet rywalem.

Delikatnie położył dłonie na jej ramionach, przyciągnął do siebie, popatrzył w oczy i pocałował w policzek.

- Gdzie ty tak rano jeździsz? – Zainteresował się niespodziewanie, a na jego twarzy pojawił się pogodny uśmiech.

Błyskawiczna zmiana nastroju zaskoczyła arystokratkę do tego stopnia, że przez moment rozważała, czy aby nie jest to z jego strony jakaś gra.

- Dlaczego pytasz? - zapytała podejrzliwie.

- Jeździsz sama i zupełnie nie dbasz o swoje bezpieczeństwo - kontynuował spokojnie. – Spędzasz mnie i naszemu nieocenionemu zarządcy sen z powiek.

W głosie Roberta wyczuła troskę, prawdziwą i niepowodowaną uprzejmością lub chęcią zmiany tematu. Pozostawała pod wrażeniem przeskoku w sposobie myślenia i samopoczucia. - Zdajesz sobie sprawę, że grasz o wysoką stawkę i że ci, których zaatakowałaś, to nie są głupcy.

- Jeżdżę na plantację, staram się doglądać wszystkiego. – Aksamitne ciepło w głosie brata sprawiło, że znów zapragnęła przytulić się do niego, odwzajemnić ten gest, który pozwolił obojgu przynieść odprężenie i skierować rozmowę na łagodniejsze tony. - A poza tym, taka ranna przejażdżka dobrze robi mnie i Bagestowi.

- Zauważ, że w końcu wpadną na to, kto za tym wszystkim stoi. Albo ty, albo ja, co w sumie i tak nie będzie miało znaczenia, bo celem dla nich staniesz się głównie ty.

- Domyślam się. Jednak ostatnio to jest moja jedyna przyjemność – przyznała otwarcie. – Te dwie godziny sprawiają, że mogę odreagować stres, ostatnio żyję w ciągłym napięciu.

- To po co ci to? Wycofaj się z tego, póki jeszcze nie jest za późno... – Słowa wyrażały prośbę, ale w oczach zauważało się żądanie.

- Wiesz, co ostatnio na nowo odkryłam? – przerwała Robertowi, pragnąc utrzymać miły nastrój.

Spojrzał pytająco na Martę.

– Na nowo odkryłam ruiny - wyjaśniła z satysfakcją.

– Ruiny… – Ciemnowłosy mężczyzna zagłębił się pamięcią w odległą przeszłość. – Nie sądziłem, że jeszcze istnieją.

Uśmiechnęła się ciepło, do niedawna sama tak uważała. Na zapomniane, stare siedlisko ich rodziny natknęła się przez przypadek. Oddalone od rezydencji o kilka kilometrów, pochłonięte przez las i gęste zarośla, dawne tajemnicze miejsce młodzieńczych zabaw. Już wtedy zapomniane przez wszystkich dorosłych, cieszyły swą tajemniczością i niezwykłym położeniem w okolicach rzeki dzieci Raysów i często odwiedzające Radrays Valley latorośle Standfordów.

- Została północna ściana. Zawaliły się już piwnice, ale jest jeszcze wejście z jednej strony i kawałek podziemi ze schodami. Podejrzewam, że zachowało się tajemne przejście – opowiadała z przejęciem i satysfakcją, że zainteresowała brata. – Wyobrażasz sobie, od zachodu ocalał duży fragment tej komnaty z wielkim kominkiem.

- Muszę się tam wybrać, a właściwie...- poprawił się - musimy się tam wybrać razem, może nawet znów wsiądę na konia?

- Naprawdę?! – Zapaliła się do pomysłu wspólnej wycieczki. – Kiedy ostatni raz siedziałeś w siodle?

Robert zamyślił się przez moment i pokręcił głową z niedowierzeniem.

- Nie pamiętam, ale na pewno było to bardzo dawno temu.

- Więc koniecznie musisz sobie przypomnieć, ile szczęścia można odnaleźć na końskim grzbiecie. Jesteśmy umówieni na szybki galop do ruin? – Najchętniej dopiero co stworzony projekt, wprowadziłaby natychmiast w życie. – Pamiętasz, ile działo się, gdy dołączali do nas bracia Standford? Nie chcieli zabierać tego najmłodszego grubaska, a ty nie chciałeś zabierać mnie! – Roześmiała się do wspomnień. A przez myśl przyszło jej, że powinna odwiedzić panie Standford, chociażby ze względu na dawne czasy. – Twierdziłeś, że takie małe panienki jak ja, porywają duchy dawnych mieszkańców…

- A ty się upierałaś, że chcesz z nimi rozmawiać. Pamiętam, też jak połowa służących szukała cię, gdy rozmawiałaś do ściennych malowideł w podziemiach – odparł rozbawiony. – A i kiedy się obraziłaś, i za nic nie chciałaś wracać z nami, twierdząc, że jesteśmy w zmowie i chcemy cię zostawić i nie zabrać… gdzieś, nie pamiętam…

- Ale ja pamiętam – wtrąciła rozbawiona. – Chcieliście iść nad rzekę, na tajemną plażę, podglądać Kristinę i inne dziewczęta, a ja chciałam z wami.

- Tamtego razu naprawdę wracaliśmy do domu. – Robert roześmiał się w głos. Marta dawno nie widziała go takiego odprężonego.

- Skąd miałam wiedzieć, uciekliśmy ochronie i osobistym, wszystko wskazywało na podstęp – wyjaśniła.

- Przerąbane to mieli z nami niewolnicy, ile się naszukali nas, ile batów przez nas dostali… - Mężczyzna parsknął, pocierając dłonią ramię siostry. – Te ucieczki pozostały ci do dzisiaj.

- Beztroskie lata – westchnęła, ignorując niewinny przytyk. – Jeszcze wtedy umieliśmy się śmiać, bawić i cieszyć, wszystko było takie proste… Więc kiedy gonimy wiatr?

- Koniecznie chcesz się mnie pozbyć – mruknął, ale porozumiewawczo mrugnął okiem. – I to w taki sposób, ale niech będzie! Dziki galop do ruin!

- Ostatecznie może być dziki stęp. – Marta potuptała charakterystycznie w miejscu.

- Zdecyduj się: albo chcesz mnie zanudzić, albo zajeździć, na pewno nie masz nic do mnie? – Robert udał oburzonego.

- Absolutnie nie! Jesteś mi przecież bardzo potrzebny! – Kokieteryjnie zerknęła na brata. – Małe zakwasy panu przewodniczącemu na pewno nie zaszkodzą.

- Jesteś niemożliwa! – Nagle spojrzał się na nią poważnie i przenikliwie, po czym roześmiał w głos. – Już wiem, co chodzi ci po tej ślicznej główce! Chcesz mojego niewolnika, chcesz go przejąć po moim trupie… – Ujął ją w pasie i poderwał do góry. - Masz rację, niewiniątko to ty już nie jesteś, ale za to właśnie cię kocham.

- Robert... - Musiała teraz wykorzystać sprzyjającą sytuację, chociaż wszystko w niej krzyczało, żeby tego nie robiła. - Zabierz Drugiego. Nie powinnam była go wzywać. – Spojrzała w kierunku klęczącego Drugiego, a potem na brata, gdy tylko na powrót postawił ją na podłodze. - I tak nie będę miała teraz z niego pożytku.

Rays powoli zwrócił się ku niewolnikowi, a potem jakby z wahaniem podszedł do chłopaka z głową przy podłodze i rękoma na plecach. Nachylił się i ujął za obrożę. Marta wstrzymała oddech, spięła się, obserwując, jak gestem nakazuje niewolnemu unieść głowę i zmusza do spojrzenia w oczy właścicielowi. Zagrała vabank i zaraz miała się przekonać, czy dobrze rozegrała tę partię. Ta chwila trwała wieczność, podczas której zastanawiała się po raz kolejny, dlaczego to robi, dla kogo i w jakim celu.

 

Robert wypuścił z garści jasne włosy Justina i wbił wzrok w siostrę. Zapatrzył się na nią, gdy rozbawiona zmagała się z niesfornymi kosmykami ciemnych loków, uporczywie opadającymi na wypogodzoną twarz. Na czujne spojrzenie odpowiedziała rozbrajająco dwuznacznym mrugnięciem.

Nie wiedział, co myśleć. Wyznanie dumnej panny Rays wprowadziło go w zakłopotanie i zburzyło wyobrażenie, z którym do niej przybył.

Czy potrafił odmówić Marcie, czy potrafił odmówić jej czegokolwiek? Bał się swojej słabości do siostry. Właśnie uświadomił sobie, jak bardzo jest o nią zazdrosny!

Nie podobało się Robertowi, nawet bardzo się nie podobało, że jego niewolny miałby zostać z jego zjawiskową siostrą; że może być z nią blisko… Każdy, tylko nie on! Kurwa, to było chore! Chore jak skurwysyn, ale nie miał na to wpływu.

Miał ochotę rozerwać osobistego za to, że nawet Marta napaliła się na niego. Pieprzone życie!

I oby chodziło tylko o seks i nic więcej. Podejrzewał, że Martin coś kręci z Drugim. Ostatnio zbyt dużo uwagi poświęcał niewolnemu, ale wychodziło na to, że chyba jednak się mylił, że jego zwykle chłodna i opanowana siostra, za jaką ją uważał, też ulegała słabościom i nie zamierzała sobie niczego odmawiać. Wolałby nie tłumaczyć jej skomplikowanej sprawy własnego osobistego. To, co się wydarzyło między Justinem i Raysem, nie powinno wyjść na jaw przed ustalonym czasem. Lepiej byłoby dla wszystkich, aby Marta też pozostała w nieświadomości. Na tyle, co znał siostrę, odkrycie sprawy Drugiego, nie wpłynęłoby dobrze na relacje pomiędzy rodzeństwem. Dawniej nie przejmowałby się takimi bzdurami, ale odkąd zaskoczyła go swoim powrotem do domu i powoli ponownie zacieśniały się więzi rodzinne, które nabierały szczególnego znaczenia w obliczu działań politycznych, pragnął jak nigdy dotąd zadbać o tę bliskość.

Kaprys panny Rays, o ile to naprawdę był jej pomysł, mógł uznać za mniejsze zło. Nie dziwił się, że zwróciła uwagę na Justina. Gnojek ociekał seksem – ruchy, sposób bycia, nietuzinkowa uroda… Nawet teraz, gdy wyglądał tak koszmarnie, budził litość pomieszaną z perwersyjną pożądliwością.

Rays już od jakiegoś czasu zastanawiał się, czy znajdzie się niewolnik, który będzie w stanie zastąpić Drugiego. Jak do tej pory nie spotkał nikogo takiego, poza tym szczeniakiem czekającym w sypialni. Lan… Wydawał się na początku miękki i kompletnie roztrzaskany, ale ostatnio Robert dostrzegł w dzieciaku przebłysk hardości, jakąś wolę walki o siebie i potrzebę przetrwania, a to mogło zapowiadać dobrą rozrywkę. Żeby tylko jeszcze posiadał choć część inteligencji i wyrafinowane obycie Justina. Pożądał duszy Drugiego i ciała Lana.

Ale, do cholery! Nie można mieć wszystkiego.

Ciemnowłosy mężczyzna uśmiechnął się w sobie i jeszcze raz spojrzał na klęczącego u jego stóp młodego mężczyznę, a później na Martę. Zastanawiał się, czy Drugi pragnął Marty. Służyłby jej czy opierałby się przed współżyciem, jak czynił to do tej pory? Czy był zdolny do odbycia stosunku?

Znał Justina przecież tak dobrze. Robert z satysfakcją pomyślał o chwilach, kiedy rżnął Drugiego. Niezapomniane doświadczenie, gdy Justin spina się, bezwiednie napręża mięśnie, a przede wszystkim, kiedy tłumi w sobie chęć obrony, i wbrew sobie poddaje się woli swego pana. Niezwykle emocjonujące jest obserwowanie, gdy niewolnik walczy ze sobą o siebie, a doznania towarzyszące każdemu wniknięciu przynoszą błogość i zaspokojenie.

Arystokrata bezwiednie czubkiem języka oblizał usta. Odczucie pod sobą napiętego ciała, oblewającego się potem, kiedy za wszelką cenę stara się panować nad przyspieszonym oddechem, bynajmniej nie z przeżywanej rozkoszy, lecz upokorzenia, pozwala czerpać Robertowi jedyną w swoim rodzaju przyjemność. Tak jak z dotykania niewolnika, bawienia się jego nie tylko ciałem, ale i emocjami; z odraczanego strachu przed kolejnym gwałtem. I nie ból jest straszny. Straszny jest akt poniżenia i dominacji, bo gwałt to akt władzy, nie pożądania, szczególnie że nie rżnął ciała swego osobistego; rżnął jego duszę.

Tak, zgodzi się, aby Justin pozostał u pięknej, zmysłowej panny Rays!

Pozwala swojemu osobistemu na pozornie normalne funkcjonowanie – swobodne poruszanie się po rezydencji, włóczenie się po terenie wokół, zezwoli również na pobyt u Marty. Podaruje namiastkę normalności, przypomni dawne życie, które utracił i zapewne liczy, że odzyska, a przecież Robert doskonale znał to uczucie; nadzieja i oczekiwanie są przecież największą torturą. Tak jak zdawał sobie sprawę z tego, że potem odebranie części przywilejów jest dotkliwym ciosem. Ponownie sprowadzony do roli przedmiotu, od nowa przeżywa upokorzenie, za każdym razem z większą mocą i tak będzie z Drugim, gdy po czasie spędzonym w małej rezydencji dozna bolesnej utraty namiastki wolności. Marta stanie się bezwiednym narzędziem okrutnej tortury.

Robert odetchnął głęboko, za wszystko trzeba zapłacić, odbierał właśnie swoją zapłatę… Żeby jeszcze tylko mógł odsunąć od siebie niepokojącą myśl o tym, jak bardzo Marta z Justinem do siebie pasowali.

- Niech zostanie. – Usłyszała. Odwrócił się do niej, odsuwając od niewolnika. W ostatniej chwili przybrała obojętną minę, chociaż wszystko w niej drgało. – Ale, kiedy wrócę, proszę, aby czekał na mnie w rezydencji.

Odetchnęła z tłumioną ulgą.

- A ty nigdy więcej nie bij mojego osobistego… Proszę. – Nie potrafiła się powstrzymać przed dygresją. – Bardzo nie lubię porysowanych samochodów i poobijanych niewolników.

- A ja lubię mieć swojego osobistego pod ręką... i nie tylko. – Puścił do niej oczko. - W rezydencji – powtórzył twardo. - Jak wrócę ma tam być. - Wskazał na klęczącego palcem, przymrużył oczy i skierował się do wyjścia. – Pójdę już, wypij spokojnie kawę. – Odwrócony plecami dodał: - I żeby nie przyszło ci do głowy sprzedać go.

Gdy brat zniknął w holu, Marta z ulgą usiadła na kanapie. Nie spodziewała się, że ta rozmowa wyczerpie ją dużo bardziej niż rozgrywki polityczne, w których ostatnio uczestniczyła. Interesująco zapowiadały się wyjaśnienia od zarządcy. Z niecierpliwością będzie oczekiwała na powrót Martina, chyba że przycisnęłaby Drugiego jako główną przyczynę całego zamieszania, ale jedno spojrzenie na blondyna sprawiło, że natychmiast zrezygnowała z tego pomysłu.

- Pani... - Alan wyrwał ją z rozważań nad wspólną tajemnicą Shlazinga i Roberta. – Drugiego powinien zobaczyć lekarz, ledwie udało mi się, go tu przyprowadzić.

- Masz rację. – Osobisty jak zwykle pomyślał o wszystkim. – Sprowadź dyżurującego z rezydencji i umieść Drugiego w pokoju dla służby.

- Oczywiście. – Z łatwością odkryła w głosie niewolnego skrywane napięcie i jakby tłumiony entuzjazm. Niejasne przeczucie o zaangażowaniu osobistego w tę sprawę, raczej nie było przypadkowe, albo popadała w jakąś paranoję w związku z nieszczęsnym niewolnikiem brata.

- Czy pokój po Kaju będzie odpowiedni? – zapytał nieśmiało.

- W żadnym wypadku!

Średnia ocena: 5.0  Głosów: 5

Zaloguj się, aby ocenić

Komentarze (85)

  • laura123 2 tygodnie temu
    Czy Twoja powieść jest już na papierze, chętnie bym kupiła?

    Zostawiam, jak zawsze, 5
    Pozdrawiam.
  • Violet 2 tygodnie temu
    Jeszcze nie, ale może kiedyś.
    Pozdrawiam.
  • Grzegory ponad tydzień temu
    Violet co tutaj się odprawia hihihi
    Gosposia pod strzechy zagościła. Wojna czy koniec świata hihihi
  • Grzegory ponad tydzień temu
    Nie dla psa kiełbaska. Na razie dostanisz bazie hihihi
  • Akwadar ponad tydzień temu
    Grzesiu, ja tak po dobrej znajomości radzę, wyjdź... ;) :))
    Wyjdźmy obaj... :)
  • Grzegory ponad tydzień temu
    Akwadar tak radzisz? Ale przestrzeń powietrzna jest dla każdego hihihi
  • Akwadar ponad tydzień temu
    Grzegory tak myślisz? ha, ha, ha
  • Akwadar ponad tydzień temu
    Grzegory zobaczysz, oba będziem spać w garażu hi, hi, hi
  • Grzegory ponad tydzień temu
    Akwadar ja mało nie dostałem zawału jak ten tam wpis zobaczyłem hihihi
  • Akwadar ponad tydzień temu
    Grzegory nio... ja tyż! :)
  • Grzegory ponad tydzień temu
    Akwadar niech się niunia uczy szwedzkiego
  • Akwadar ponad tydzień temu
    Grzegory lepiej duńskiego :))
  • Grzegory ponad tydzień temu
    Akwadar to może dostanie po bani
  • Akwadar ponad tydzień temu
    Grzesiu, niedobry Ty!
  • pasja ponad tydzień temu
    Akwadar jam trochę dzisiaj zamroczony. Ale powiedz, co za hipokryzja, aż nie mogę się doprowadzić do spokojności.
  • pasja ponad tydzień temu
    *zamroczona
  • Akwadar ponad tydzień temu
    pasja on zawsze zamroczony
  • pasja ponad tydzień temu
    Też to czytałam wcześniej i myślałam jak można tak odwracać kota ogonem
  • pasja ponad tydzień temu
    Kto zamroczony?
  • Akwadar ponad tydzień temu
    pasja oj tam , oj tam... ludzie mogą się chyba zmienić, co? ;)
  • pasja ponad tydzień temu
    Ja piszę o kimś innym. A zamroczona po badaniach.
  • Akwadar ponad tydzień temu
    pasja no przecie nie ja!
  • Grzegory ponad tydzień temu
    Akwadar chcesz kopa
  • Akwadar ponad tydzień temu
    Pasja myślałem że o naszym Grzesiu...
  • Akwadar ponad tydzień temu
    Grzegory A Ty?!
  • pasja ponad tydzień temu
    Akwadar a rozumiem Grześ
  • Grzegory ponad tydzień temu
    Pasja i ty też na mnie
  • pasja ponad tydzień temu
    Grzegory a ty co jesteś nietykalny?
  • Akwadar ponad tydzień temu
    Grzesiek zobaczysz, źle to się skończy....
  • Akwadar ponad tydzień temu
    pasja tak mu się zdaje hi, hi
  • Grzegory ponad tydzień temu
    Akwadar co , gdzie? się kończy
  • pasja ponad tydzień temu
    Akwadar on zawsze bujał w obłokach
  • Grzegory ponad tydzień temu
    Pasja ty mi tu nie szczekaj hihihi, bo łeb mi napier
  • Akwadar ponad tydzień temu
    Grzesiek....
  • pasja ponad tydzień temu
    Akwadar i Grześ nie róbcie tutaj bałaganu... sio
  • Akwadar ponad tydzień temu
    pasja pamiętasz jak chodził po belotach? nio... znów się spieprzy ha, ha,ha
  • Akwadar ponad tydzień temu
    pasja staram się. Bóg mi świadkiem!
  • Grzegory ponad tydzień temu
    Akwadar jaki ty do przodu hihihi
  • Grzegory ponad tydzień temu
    Pasją co złego to nie ja, idę lulu
  • Akwadar ponad tydzień temu
    Grzegory ja tylko mam mocniejszą łepetynę ha, ha, ha
  • pasja ponad tydzień temu
    Grzegory idź i nie grzesz
  • Violet ponad tydzień temu
    Grzesiu, Akwa, proszę.
  • Violet ponad tydzień temu
    pasja Miło Cię widzieć :)
  • Akwadar ponad tydzień temu
    Grzegory chodź na pitolenie.
  • pasja ponad tydzień temu
    Violet właśnie weszłam sobie poczytać i cóż widzę
  • Dekaos Dondi ponad tydzień temu
    Nie jestem w temacie, ale miłujcie się Siostry i Bracia, bo to przeważnie nic złego....
  • pasja ponad tydzień temu
    Ale też mnie zatrzęsło od hipokryzji
  • pasja ponad tydzień temu
    Dekaos Dondi to sami swoi
  • Violet ponad tydzień temu
    pasja początek zawsze był kontrowersyjny, kto dotrwał dalej przeważnie zmienił zdanie.
  • Akwadar ponad tydzień temu
    Dekaos Dondi spoko, miłujemy się jak mało kto :)
  • pasja ponad tydzień temu
    Violet mnie od samego początku wzięło, ale ja jestem gosposią
  • Violet ponad tydzień temu
    pasja zaszczepiłaś się, druga dawka? Mówiłaś, że jesteś zamoczona.
  • Dekaos Dondi ponad tydzień temu
    A zatem spokojna dusza ma:)
  • Akwadar ponad tydzień temu
    Dekaos Dondi zapewniam, że bardzo spokojna :)
  • Grzegory ponad tydzień temu
    Violet jak u Hitchcocka najpierw trzęsienie ziemi, a potem napięcie rośnie hihihi
  • Violet ponad tydzień temu
    Akwadar proszę
  • pasja ponad tydzień temu
    Violet tak i mam nieciekawy odczyn
  • Violet ponad tydzień temu
    Grzegory dziękuję, ale nie wygłupiajcie się.
  • pasja ponad tydzień temu
    Violet jak to w dobrym wydaniu
  • Grzegory ponad tydzień temu
    Violet nie bądź taka skromna, przecież wiesz, że cię kocham
  • Violet ponad tydzień temu
    pasja To ta sama szczepionka? To samo wydanie?
  • Violet ponad tydzień temu
    Grzegory Proszę...
  • pasja ponad tydzień temu
    Violet e głupoty prawisz
  • Violet ponad tydzień temu
    pasja o tej szczepionce?
  • Dekaos Dondi ponad tydzień temu
    Bo gdyby co, to zgłoście z łaski swojej, na 999. Może zdołają reanimować:)
  • pasja ponad tydzień temu
    Dekaos Dondi może raczej do psychiatryka
  • Violet ponad tydzień temu
    Teraz strach iść do szpitala. Ze zwykłego przeziębienia zrobią cowida.
  • pasja ponad tydzień temu
    Violet ale ludzie chorują i musza chodzić
  • Violet ponad tydzień temu
    pasja ale nie chcą przyjmować.
  • pasja ponad tydzień temu
    Ale ci się podniosło na liczniku :)
  • pasja ponad tydzień temu
    Violet właśnie jak wychodziłam ze szpitala, wychodzili też nowi rodzice z noworodkiem. Jedno wejście i zarazem wyjście dla wszystkich.
  • Violet ponad tydzień temu
    pasja nie o takim podniesieniu marzę.
  • pasja ponad tydzień temu
    Violet wiem, ale czasem trzeba pożartować
  • Violet ponad tydzień temu
    pasja zbyt często żartują sobie :)
  • Dekaos Dondi ponad tydzień temu
    Pasjo↔Jam nie skumał. No faktycznie. Nie te drzwi pragnąłem otworzyć pomocne:)
  • pasja ponad tydzień temu
    Violet chłopcy nie wyszli z wieku przedszkolnego
  • pasja ponad tydzień temu
    Dekaos Dondi nic nie szkodzi
  • Violet ponad tydzień temu
    pasja mężczyźni są jak dzieci. Ale czasami to nawet urocze :)
  • Tjeri 2 tygodnie temu
    Normalnie bym powiedziała, że niewiarygodnie wyszło "łyknięcie" przez Roberta tłumaczeń siostry. Jednak są takie sytuacje, w których tak bardzo chcemy dobrej relacji, że życzeniowo traktujemy rzeczywistość i bliskich. Wierzymy i bierzemy za dobrą monetę, bo chcemy by tak było. Może coś takiego zaszło u bohatera?
    Kolejny raz jestem pod wrażeniem kreślenia przez Ciebie postaci. Pokazujesz chwilę słabości Roberta, jego kruchość, pragnienie bliskości – co zmiękcza czytelnika. Za chwilę ten sam bohater planuje wyrafinowane tortury... i to wszystko razem składa się na jedną postać, która nie jest ani czarna, ani biała. Świetna robota.
    "- Puść go – w zdławionym szepcie zabrzmiała ostrzegawcza nuta, na którą Rays nie mógł nie zareagować." Tu raczej kropka po "go" i dalej z wielkiej.
  • Violet 2 tygodnie temu
    Tjeri, nie dość, że chcemy, ale nawet tworzymy na własne życzenie ze strzępków słów i myśli. W przypadku Roberta zdawałoby się wystarczająco został zmanipulowany przez pozornie kornego Alana, Martę i system niewolnictwa sprzyjający zaspokajaniu wszelkich żądz, a na dodatek przeświadczenie o własnej nieomylności i bojaźni przed jego władzą. Czasami najprostsze jest najbardziej oczywistym.
    Dziękuję za skorygowanie niedopatrzenia i pozdrawiam.
  • absynt 2 tygodnie temu
    "Zerknęła na własnego osobistego klęczącego u kolan" , "odczuwała tylko własny gniew, będąc zmuszona kłamać", "musisz sobie przypomnieć, ile szczęścia można odnaleźć na końskim grzbiecie" – pewnie pamiętasz nie tylko to...
  • Violet 2 tygodnie temu
    Dziękuję za wizytę i pozdrawiam.
  • absynt 2 tygodnie temu
    Oki:) Miłego
  • pasja ponad tydzień temu
    Rodzeństwo i dialog mocno nasączony obwinianiem się wzajemnie, a zarazem gdzieś drzemie miłość. w końcu maja tylko siebie. Pamiętam przyjazd Marty i dywagacje Roberta. Obecnie Jego otwartość, opiekuńczość i uczucie do siostry wzbudza pozytywne nastawienie. Kiedy dowiaduje się o ruinach dojrzewa w nim myśl poczuć znowu wiatr w skroniach. Wspomnienia Marty ukazują jego słabość i w głębi odzywa się ciepły chłopiec. Marta dobiła swego... dostała Drugiego.
    Bardzo ciekawa część wyjaśniająca pewne kwestie, a zarazem nasuwająca oczekiwania.

    Pozdrawiam
  • Violet ponad tydzień temu
    Pasja, bo nie zawsze czarne jest do końca mroczne, a nikt nie rodzi się zły. Rodzina jest najważniejsza i oboje o tym wiedzą.
    Pozdrawiam.

Napisz komentarz

Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania