Drabble - Klaun

Przywitało mnie buczenie. Ktoś nawet rzucił ogryzkiem.

- Te pajac, pokaż dupe!

Stałem nieruchomo. Z oczu ciekły mi łzy. Torowały sobie krętą ścieżkę przez grubą warstwę

charakteryzacji. Tylko ona jeszcze pozwoliła mi zachować twarz. Światła reflektorów paliły mnie

bezlitośnie i prześwietlały na wylot. Utonąłem we wrzawie z widowni. Zamknąłem oczy i powoli zsunąłem

kolorowe pantalony. Opadły do kostek. Kucnąłem i nasrałem wielką kupę.

Widownia zamarła.

A ja pierdnąłem głośno i nie podcierając sobie tyłka, ubrałem moje wielkie portki i w ciszy, i z dumnie

podniesioną głową zszedłem z areny cyrku.