Dzień cd16

Uporządkować, trzeba to uporządkować.

Logika, logika to myślenie, daje odpowiedzi.

Chciał, potrzebował zostać z tą myślą — nie został.

Czuł, że stary nie może...Gdybym zaufał przeczuciu, wiedziałbym wcześniej...

Czy dobrze ufać przeczuciu? Logice dobrze ufać, nie, nie zawsze.

Ale myśl zaprzecza myśli. Przeczucie... czy zaprzecza przeczuciu?

Poszukał w pamięci, nie znalazł.

Przeczuciu zaprzecza myśl. Ale myślom czasami zaprzecza przeczucie.

Przestać! Przestać, nie wsiadać na konia.

Przekręcił kluczyk. Silnik, wsteczny, lusterko, automat.

Automat jest dobry... pokrętła...

Nie wsiadać!

Obserwował drogę. Ciemny, mokry asfalt nie był paletą grafitów. Przypominał sobie doznania. W tych chwilach nawet czuł stopę, dłonie i ciężar.

Jednak nie tak.

Spojrzał w prawo.

— Spieprzaj, dziadu — pomyślał. — Nie chciał dopuścić do siebie przeczucia, nie chciał tęsknić.

Droga przebiegła szybko, dużo szybciej. Były auta, budynki, drzewa, później rondo, dom.

Zatrzymał się nieco dalej. Po drugiej stronie drogi duże okna przedszkola nie miały zasłon.

Widział, jak Zosia tańczy z dziećmi. Klaszcząc, ruszała ustami. Unosiła ręce, przykucała, podskakiwała, a dzieci powtarzały jej ruchy.

Tobiasz obejrzał się, popatrzył na dom, na mokrą plamę na tynku. Nie chciał tego widzieć.

Powrócił wzrokiem do Zosi.

Obserwował, jak się śmieje, jak mówi coś do dzieci, znika w jednym oknie, pojawia się w drugim. Zaczęła gilgotać jedno z dzieci, a ono wiło się, aż oboje położyli się na podłodze.

Podeszła do jednego z chłopców i dłonią przeczesała mu włosy.

Zniknęła za ścianą.

W drugim oknie zobaczył, jak nachyla się do dziewczynki siedzącej w kącie. Mówiła coś. Dziecko kręciło głową.

Po chwili przytuliła dziewczynkę, obróciła ją w stronę środka sali, a ta, nieśmiało, z rączkami na plecach, powoli ruszyła. Zniknęła na krawędzi okna.

Do Zosi podeszła kobieta. Rozmawiały, śmiały się. Po chwili przyłożyła palec do ust. Zosia roześmiała się jeszcze bardziej.

Niemy film.

Piękny film.

Film o Zosi, której nie znał.