Tkaczka Część 13 Zdradzona królowa

Słowo od autora: Zdaję sobie sprawę, że większości się nie spodoba, będzie wywracanie oczami, wdychanie i zniecierpliwienie, ALE ALE postawiłam sobie, że spróbuję wejść do głowy negatywnemu bohaterowi i namęczyłam się okrutnie, żeby nie było infantylnie i egzaltowanie :-) A z jakim skutkiem - no cóż... Poproszę o opinie.

 

**************************************************************************

 

Zdradzona królowa. Szalona królowa. Królowa morderczyni.

Nazywali ją różnie.

Zawsze przyciszonymi, zlęknionymi głosami.

Myśleli, że nie słyszy, nie widzi.

 

Nie mało to jednak żadnego znaczenia.

 

Szybko przemijały ich życia ulotne, ziarenka piasku w morzu historii.

Ich szepty jak szmery ginące w szumie wzburzonej rzeki.

Ich twarze jak blask gwiazd przy południowym słońcu odbitym w wodzie.

 

Czuła wstręt.

Gdy bojaźliwie skamlali.

Gdy roztaczali w powietrzu obrzydliwy smród strachu.

Gdy zakłócali jej spokój.

 

Kazała otwierać okna. Wszystkie. Na oścież. Niezależnie od pory roku czy pogody.

 

***

 

Była królową.

Swarri, córka Fjolra Prawiecznego. Wszechwładna Pani na Królestwie Wodnego Księżyca.

Jedyna ocalała z dumnego Wysokiego Rodu Fae.

Ostatnia, która władała prastarą magią czerpaną ze Studni Życia.

Panowała nad wodą. Żywiołem, który dawał życie i je odbierał.

Była powodzią, która pochłaniała wszystko.

Była niewidoczną, ukrytą w skale kroplą.

Widziała wszystko i wszystko wiedziała.

 

****

 

Była tą, która przeżyła.

Zagładę ostatnich smoków, wielką wojnę, bratobójcze walki chciwych rodów Fae.

Przetrwała. I zapłaciła swym wrogom za wyrządzone krzywdy.

Trwało to setki lat, lecz miała czas.

Była jak kamienny posąg.

Czekała jak niewzruszona woda zamieniona w lód.

Była zemstą.

 

***

 

Nocami dręczyła ją gorączka.

Gniew lepkimi mackami owijał się wokół krtani, nie dawał zaczerpnąć tchu.

Czarna maź nienawiści wlewała się w płuca i przyprawiała o zawroty głowy.

Uczucia wgniatały w łoże niczym w mroczną, śmierdzącą trupem czeluść bez dna.

Miała wrażenie, że spada i zatraca siebie kawałeczek po kawałeczku.

Wyrywała się ostatkiem sił. Uciekała z lochu swej sypialni i błąkała po tonących w ciemności korytarzach szukając ukojenia.

Długie, kręte niczym labirynt prowadziły na wpół przytomną, wpół oszalałą w kierunku tylko z pozoru nieznanym.

Dzikie, lodowate podmuchy północnego wiatru wpadały przez okna niczym bestie, rwąc i niszcząc bez litości rzędy jedwabnych zasłon i firanek.

Nieokiełzany, zwycięski ryk wichru niósł w świat, to co czuła.

Patrzyła urzeczona, gdy delikatne piękno materiału kończyło żywot jako porwana, bezkształtna szmata. Breja bez barwy i wyrazu.

Walka bezlitosnego żywiołu z wytworem elfich rąk.

Tylko wielki potop mógł oczyścić świat.

Pragnęła być falą niosącą śmierć.

 

***

 

Każdej bezsennej nocy kończyła tak samo.

Powoli wkraczała do sali tronowej.

Wyginała pogardliwie usta, zadzierała wysoko podbródek. Kryła powiekami szaleństwo czające się w oczach.

Krok za krokiem słyszała coraz więcej.

Po obu stronach, na ścianach, tonęli w złocie i kosztownościach jej przodkowie, oprawieni w ramy.

Rodzina - myślała szyderczo. Fae Wysokiego Rodu z korzeniami sięgającymi tysiącleci.

Stado wilków, gotowe rozszarpać za inność lub słabość.

Stado sępów, czekające tylko na chwilę osłabienia.

 

Niektórzy w dziwacznych, przestarzałych strojach, oryginalnych fryzurach starali się patrzeć obojętnie.

Skupieni wyłącznie na budowaniu iluzji dostojeństwa.

Przyjmowali dumne pozy, wyniosłe grymasy, zbyt egocentryczni i zadufani, by dostrzegać cokolwiek poza swoim majestatem.

Dalej wisieli ci, których niegdyś znała.

Wydymali usta w pogardzie, ściągali brwi, odwracali zimny wzrok. Ich ponure twarze tężały w wyrazie frustracji i rozczarowania.

Milczeli wymownie.

Albo znowuż szydzili. Drwili, obrażali, wypominali.

Każdy jej uczynek był napiętnowany.

Każda przewina wspomniana.

Jątrzyli i rozdrapywali rany.

Z każdym kolejnym krokiem gniewny syk przybierał na sile, by niczym wodospad zmienić się we wściekły ryk.

Huk rozsadzający czaszkę, odbierający zmysły i oddech.

Nienawidziła ich tak samo, jak oni jej.

Mimo, że zapłacili.

 

Przychodziła tu każdej bezsennej nocy. Należała do nich. Była więźniem martwych portretów, które przemawiały w myślach.

Byli obsesją. Celem życia. Byli jej częścią.

Skazani na siebie do końca istnienia.

Gdy jednak dochodziła do tronu, obrazy milkły. Patrzyły w niemej grozie, gdy zasiadała.

 

- To ja wygrałam - mówiła do nich władczym głosem, a piękna skorupa twarzy wykrzywiała się w wilczym grymasie uśmiechu.

Zawstydzeni, pokonani, upokorzeni przez Swarri tracili głosy.

W jej duszy nastawała upragniona cisza.

 

- Pozostała tylko ona - myślała przymykając oczy, gdy lodowaty wiatr dosięgał jej spoconej twarzy i rozwiewał błyszczące, hebanowe włosy.

- Tylko ona jedna jeszcze nie zapłaciła.

- Tylko ona jedna jeszcze żyje.

- Tkaczka.

Średnia ocena: 5.0  Głosów: 2

Zaloguj się, aby ocenić

Komentarze (12)

  • Dekaos Dondi miesiąc temu
    Baba Szora↔Hmm... jestem zaskoczony bardzo pozytywnie całością tekstu, w odczuciu mym.
    Płynnie napisane (nawet- się- prawie nie ma) a wejście do arkan umysłu Królowej,
    w opisach towarzyszących, tego gdzie jest, też bardzo na tak.
    Poetycko rzekłbym nawet. No i forma, zachęca do czytania.
    I zakończenie i ostatnie słowo, co każe czekać, na to co będzie.
    Pozdrawiam:)↔5!
  • Baba Szora miesiąc temu
    Dziękuję jak zawsze za słowa zachęty :-)
    Pozdrawiam, też 5 za opinię :-)
  • Vespera miesiąc temu
    A więc jednak pewien rodzaj kontynuacji.. Według mnie bardzo udany.
  • Baba Szora miesiąc temu
    Tak. Jest to kontynuacja. Muszę wprowadzić kilku bohaterów, by Ote nie tylko miała przed kim uciekać i z kim romansowac :-P, ale jeszcze gdzieś zmierzać, z kimś walczyć i oczywiście o kogoś lub o coś :-)
    Bardzo dziękuję, że zajrzałaś :-)
    Pozdrawiam,
  • Trzy Cztery miesiąc temu
    Chyba bym trochę skróciła. Zdania są ciekawe, ale niektóre powtarzają jakby te same treści, tylko - innymi słowami. Mogłabyś wybrać jedno z trzech zdań, albo w ogóle - usunąć je, i pójść dalej, w stronę emocji. Np. tu:

    Szybko przemijały ich życia ulotne, ziarenka piasku w morzu historii.
    Szmery ginące w szumie wzburzonej rzeki.
    Blask gwiazd przy południowym słońcu odbitym w wodzie.

    Takie powtarzane, ozdobne partie, nieco nużą, powodują, że zapominam o czym właściwie czytam.

    Pozdrawiam! :)
  • Baba Szora miesiąc temu
    Dzięki :-) Na pewno coś z tym zrobię.

    W pierwowzorze miałam:
    "
    Szybko przemijały ich życia ulotne, ziarenka piasku w morzu historii.
    Ich głosy jak Szmery ginące w szumie wzburzonej rzeki.
    Ich twarze jak Blask gwiazd przy południowym słońcu odbitym w wodzie."

    Pozniej to ich glosy i Ich twarze pokasowałam i wyszlo moze rzeczywiscie mydło mydlane czy maslo maslane :-P
    Poprawie to w takim razie.

    Ale dzieki za szczerość , apropos znuzenia. W pierwszej wersji zawsze mam wszystko za krótke, wiec pozniej katuje, żeby to wydlużyc. Widzę jednak, że czasami przesadzam w drugą stronę. Dobrze, ze napisalas, co myslisz, bo moze nie potrzebnie tyle dumam nad 'ozdobnikami' :-)

    Pozdrawiam,
  • Baba Szora miesiąc temu
    Z drugiej strony chcialam wejsc do glowy osoby lekko zwichniętej (tzn bardzo zwichniętej w sumie). Powtorzenia mialy troche podkreslic jej obsesyjne myslenie i megalomanię.
    Muszę najwyrażniej odczekac dłuższą chwilę i popatrzec na tekst z dystansu, wtedy sama zobacze, gdzie i czego jest zdecydowanie za duzo :-)
  • Trzy Cztery miesiąc temu
    Osobiście - bardzo lubię zmaganie się z tekstem. U mnie trwa to czasem miesiącami. Ale ja już jestem taką "ślimaczką":)
    Ten materiał u góry, to fajne wyzwanie. Możesz poskracać tu i tam, raz mocniej, raz słabiej, a dać w jednym miejscu całkowity odlot, cos takiego bardzo poetyckiego, zbudowanego nawet z tych wcześniej odrzuconych cząstek. To byłoby chyba ciekawe.

    Teraz popatrzyłam na to:

    Przychodziła tu każdej bezsennej nocy. Należała do nich. Była więźniem martwych portretów, które przemawiały w myślach.
    Byli obsesją. Celem życia. Byli jej częścią.
    Skazani na siebie do końca istnienia.
    Gdy jednak dochodziła do tronu, obrazy milkły. Patrzyły w niemej grozie, gdy zasiadała.

    Ten akapit skróciłabym mocno, wtedy następne rozbłysną.

    "Byli obsesją. Celem życia. Byli jej częścią" - to jest przynudzanie! Ale gdzie indziej może przynudzaniem nie być.

    Najpierw pomyślałam o takim skróceniu:

    Przychodziła tu każdej bezsennej nocy. Należała do nich. Była więźniem martwych portretów, które przemawiały w myślach.
    Byli obsesją.
    Gdy jednak dochodziła do tronu, obrazy milkły. Patrzyły w niemej grozie, gdy zasiadała.

    Jednak, mimo, że we wcześniejszej, dłuższej partii tekstu piszesz o przodkach, to zdanie "byli obsesją" (przodkowie), po skróceniu nie leży między zdaniami mówiącymi o przodkach, a portretach (zd. wyżej) i "obrazach" (zd. niżej).. Portrety i obrazy to r. nijaki, przodkowie - r. męski. A po takim skróceniu słowo "byli" troszkę odnosi się (chociaż nie jest to właściwe odniesienie, a tylko cień, podświadomość) do słowa "portrety". "Portrety byli"?

    Nie.

    Pomyślałam więc - trzeba skrócić zdecydowanie, aż tak:

    Przychodziła tu każdej bezsennej nocy. Należała do nich. Była więźniem martwych portretów, które przemawiały w myślach.
    Gdy jednak dochodziła do tronu, obrazy milkły. Patrzyły w niemej grozie, gdy zasiadała.

    A z następnego już niczego nie wywalać.

    (To tylko przykład, pokazuję, o co mi chodzi).
  • Trzy Cztery miesiąc temu
    PRZYCHODZIŁA tu każdej bezsennej nocy. Należała do nich. Była więźniem martwych portretów, które przemawiały w myślach.
    Gdy jednak DOCHODZIŁA do tronu, obrazy milkły.

    A teraz wyskoczyły te dwa słowa. przychodziła, dochodziła. I trzeba z nimi cos zrobić. można np. zamienić "dochodziła" na "zbliżała się". Każda zmiana, skrócenie tekstu, albo zastąpienie jednego słowa drugim, to też konieczność sprawdzenia całości. Jak to leży z tym, co już jest. bo może "zbliżała się" jest już użyte, może - blisko:)

    Haha, mnie łatwo o tym mówić, bo piszę króciutkie tekściki:) Poprosiłaś o opinie, to się odważyłam napisać kilka słów.
    Jednak wiedz, Babo Szora, że tak naprawdę Twoją pracę mogę tylko podziwiać Nigdy nie dorównam, pod względem wyobraźni i pracowitości, wiem o tym:)
  • Baba Szora miesiąc temu
    MAsz racje. W Twoim szyku zdecydowanie lepiej to brzmi.
    Bardzo fajnie, ze sie 'odwazylas', bo takie uwagi sa naprawde cenne.
    Kazdemu potrzeba swiezego spojrzenia :-)
  • Bajkopisarz miesiąc temu
    „Była jak kamienny posąg.
    Czekała jak”
    Zamiast powtarzać jak można jedno zrobić: niczym
    „Długie, kręte niczym labirynt prowadziły”
    Ale co? Pewnie korytarze, nie napisałaś, żeby nie powtarzać? Tylko coś tu trzeba zmienić, może w szyku zdań, bo z tego nie wynikają te korytarze
    „Była więźniem martwych portretów, które przemawiały w myślach.
    Byli obsesją. Celem życia. Byli jej częścią.”
    Tu bym zasugerował nie nadużywać Być

    Jest ok. Jeden rozdział, może nawet dwa o motywach działania tego złego to jest bardzo dobre uzupełnienie. Najlepiej właśnie, jak sam zły to mówi i ujawnia, a nie gdy jakiś dziadek w siedzący w przydrożnym rowie opowiada o tym głównemu bohaterowi. Powołam się na przykład Diuny Herberta gdzie jest jeden rozdział o baronie Harkonnenie, opowiadanie z jego perspektywy. Pozwala nieco zrozumieć jego motywy, ale nie sprawa, że jako ten zły przejmuje kontrolę nad powieścią.
    U Ciebie też to zagrało i zagra dalej, jeśli nie zaczniesz traktować królowej na równi z Ote. Wtedy stanie się pełnoprawną bohaterką pierwszoplanową, której psychologię będzie trzeba pogłębić i faktycznie przestanie być „tajemnicza”. Innymi słowy może pozostać na wyraźnym drugim planie 😉
  • Baba Szora miesiąc temu
    W sumie w większości powieści jest taki 'przydrożny dziadek', chyba rzadko kto się porywa na takie spojrzenie z punktu widzenia złego. Teraz już w sumie wiem czemu, bo przyznaję bez bicia, że ten kawałek w miarę upływu czasu podoba mi się coraz mniej. Wnikać dalej w psychikę królowej nie zamierzam, bo to ponad moje siły i 'pisarskie' i analityczne:-)
    Dzięki za uwagi, jak zawsze uczą.
    Pozdrawiam serdecznie ;-)

Napisz komentarz

Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania