Serce Wielkiego Gala (Asterix&Obelix) - Rozdział 26 - Słabe, silne Serce, cz. 1

W drodze do Panoramiksa Asterix zatrzymał jeden z jadących wozów, aby Livia mogła przez chwilę spocząć, gdyż ledwo trzymała się o własnych siłach.

Choć co jakiś czas przypominał jej, aby oddychała spokojnie i miarowo, Livia koncentrowała się bardziej na tym, by opanować dręczące myśli. Cały czas miała w głowie Obeliksa i jego raniącą ją postawę. Rozmyślała też o tym, z jakim chłodem i agresją zachowywała się w warsztacie. Nie mogła pogodzić się z tym, że do czegoś takiego była zdolna. Te wszystkie myśli potęgowały kłujący ucisk w klatce piersiowej.

Zastanawiała się również, jak bardzo Asterix musiał się jej wystraszyć, kiedy wybuchła. Taki upust emocji był czymś, czego normalnie wolałaby uniknąć. Nie mogła jednak nad tym zapanować. Była już za słaba. Wszelkie jej pokłady sił fizycznych i psychicznych wyczerpały się niemal doszczętnie. Wciąż miała ochotę płakać, ale bała się kolejnego napadu bolesnego kaszlu i ostatkiem sił woli powstrzymywała ten impuls.

Kiedy w końcu chatka Panoramiksa zaczęła być widoczna, Livia doznała odrobiny ulgi. Piękne, leśne tereny i rześkie powietrze sprawiły, że poczuła, jak lepiej się dotlenia. Przymknęła powieki, starając się odprężyć choć na moment, mimo że serce wciąż kołatało.

Panoramix, słysząc odgłosy kół wozu obijających się o korzenie, wyszedł gościom na spotkanie.

– Co się stało, Livio? – spytał, podtrzymując ją razem z Asteriksem, by mogła wysiąść z wozu. – Asteriksie, widzę, że jest bardzo osłabiona.

– Miała zdecydowanie za dużo wrażeń – wyjaśnił z powagą. – I w ogóle się nie oszczędzała.

– Livio… – westchnął druid ze smutkiem. – Chciałaś być silna dla wszystkich. Jednocześnie upierałaś się, że wiesz najlepiej, jak daleko możesz się posunąć. To nie miało prawa dobrze się skończyć.

W jego słowach nie było ani odrobiny wyniosłości. Przemawiało przez niego autentyczne, głębokie zmartwienie.

– Panoramiksie – zaczął Asterix, zanim drzwi się za nimi zamknęły. – Najpierw zaczęła dławić się kaszlem, a potem niemal straciła przytomność. Musiałem ją tu przyprowadzić.

– Dobrze zrobiłeś – odparł druid łagodnie, przyglądając się Livii, której zmęczona twarz zastygła w nazbyt głębokim spokoju. – Czy coś cię boli? – spytał.

– Tutaj – mruknęła słabo i przyłożyła palce między piersi. – Bardzo mnie uciska.

– Asteriksie, poczekaj tutaj przez chwilę – rozkazał Panoramix. – Muszę ją dokładniej obejrzeć.

Zaprowadził ją do sąsiedniej izby, gdzie jeszcze niedawno leżał Ferrix.

Położył ją, po czym zaczął ją badać i obserwować, co jakiś czas pogrążając się w medytacji. Jej puls był nierówny, a oddech pozostawał płytki i drżący. W końcu, po dłuższej chwili skupienia, otworzył oczy i spojrzał na nią z troską.

– Livio, twoje serce jest poważnie przemęczone. Pracuje ponad swoje siły.

– Moje serce… – odparła Livia, jakby półprzytomnie.

Wydawało się, że ta informacja do niej nie dociera.

– Choroba i silny stres musiały zrobić swoje – ciągnął dalej Panoramix. – Nie wolno ci dłużej bagatelizować swojego stanu, bo jeszcze chwila, a twoje serce może całkowicie odmówić posłuszeństwa. Potrzebujesz dużo spokoju.

Livia zacisnęła powieki, a na jej twarzy pojawił się wyraz załamania i bezradności.

– Leż spokojnie. – Druid położył na chwilę dłoń na jej czole, po czym okrył ją kocem i wstał. – Przyrządzę dla ciebie hyzop. Dobrze ci zrobi.

Kiedy Panoramix wrócił do głównej izby, Asterix, widząc jego poważny wyraz twarzy, podszedł do niego pełen niepokoju.

– Jak ona się ma? – zapytał.

Druid, przeszukując szereg ziół, odparł z powagą:

– Strasznie się zaniedbała i nadwyrężyła. Ale na razie jej stan jest w miarę stabilny.

– Na razie? W miarę?! – spytał gwałtowniej Asterix.

– Asteriksie, to wina nie tylko choroby, ale przede wszystkim silnego stresu, który ją wyniszcza. Ta dziewczyna przeżywa rzeczy, które ją przerastają. Jej serce straciło już część swojej wydolności. Niewykluczone, że bezpowrotnie. Oby tylko jej stan bardziej się nie pogorszył… Ale do tego potrzebuje wsparcia i spokoju.

Asterix zacisnął pięści. Już wcześniej czuł złość na Obeliksa, ale teraz narastała w nim fala gniewu, która sprawiała, że nie mógł dłużej usiedzieć w miejscu. Nie mógł dłużej tolerować tego, jak oboje jego przyjaciół wyniszczało się.

Po chwili, gdy Panoramix stał przy palenisku, przyrządzając napar, Asterix wszedł do izby, gdzie leżała Livia. Usiadł obok niej na stołku.

– Livio, musisz teraz odpoczywać, dobrze? – zaczął. – Ja z kolei muszę ci coś obiecać.

Spojrzała na niego zmęczonymi oczami, a on kontynuował:

– Jeszcze dziś zrobię wszystko, co w mojej mocy, by otrzeźwić Obeliksa. Otrzeźwię go, choćby miał mnie znowu wyrzucić przez drzwi – powiedział twardo, chwytając ją za rękę i lekko ją ściskając.

– Asteriksie, ale Obelix… – Livia próbowała coś powiedzieć, lecz jej oczy znów się zaszkliły.

– Nie musisz teraz nic mówić – przerwał jej. – Po prostu zostaw to mnie. Obelix jest moim przyjacielem od lat i czasem trzeba nim porządnie potrząsnąć, żeby się opamiętał. Nie pozwolę mu dłużej niszczyć ani siebie, ani ciebie.

Livia skinęła głową. W jej oczach pojawił się wyraz wdzięczności, a po policzku spłynęła łza.

– Proszę cię, Asteriksie, poinformuj też Airę, gdzie jestem. Z pewnością będzie się martwić, jeśli będę musiała zostać tu dłużej.

Asterix ścisnął jej rękę i skinął głową.

Po chwili do izby wszedł Panoramix z gotowym naparem.

– Napij się tego. Powinno pomóc.

Posłusznie uniosła się lekko z jego pomocą, ujęła naczynie i zaczęła powoli sączyć wywar.

– Jutro, jeśli poczujesz się lepiej, wrócisz do Airy – ciągnął dalej Panoramix. – Ferrix już opuścił to miejsce i wrócił do swojej wioski, więc teraz możesz tu bez przeszkód nocować. Pamiętaj też o jednej ważnej rzeczy. Jak najwięcej odpoczywaj na świeżym powietrzu. Przyspieszy to twoje zdrowienie. – Spojrzał na nią ostrzej. – Tylko jeśli spróbujesz urządzać sobie gdzieś dłuższe spacery, to uprzedzam: potrafię być bardzo nieprzyjemny.

Livia przytaknęła delikatnie, a kąciki jej ust lekko się uniosły.

Asterix pożegnał się i wyszedł.

Gdy Livia w spokoju dopiła do końca wywar, poczuła, jak jej drogi oddechowe zaczynają się stopniowo udrażniać, a ucisk w klatce piersiowej nieco ustępuje. Zanim zasnęła, Panoramix wszedł do izby, okadzając ją dymem subtelnie ulatniającym się z miedzianego naczynia i wypowiadając po cichu jakieś zaklęcia. Woń była przyjemna, o słodkim, kwiatowo-wierzbowym aromacie, który sprawił, że Livia zaczęła się odprężać i wyciszać, aż w końcu zmorzył ją sen.

***

Kiedy Asterix załatwił wszystkie swoje zobowiązania, pozostała już tylko jedna rzecz. Wiedział, że musi zrobić wszystko, co w jego mocy, aby dotrzeć do Obeliksa, choćby miało to oznaczać najcięższą rozmowę, jaką kiedykolwiek odbyli.

Gdy wrócił na przyjęcie Nessy i Nikodiksa, było już ciemno, a biesiadę oświetlał blask ogniska. Zauważył, że Obelix siedzi na uboczu, całkowicie nieobecny myślami, a po obu jego stronach zagadują go dwaj mężczyźni. A dokładniej rzecz ujmując – mówią sami do siebie. Rozpoznał w nich ojców Nikodiksa i Nessy. Choć Obelix sprawiał wrażenie przytłoczonego i najwyraźniej zupełnie ich nie słuchał, mężczyznom ewidentnie odpowiadało jego towarzystwo. Uśmiechali się od ucha do ucha, a ojciec Nessy raz po raz klepał go po ramieniu.

Nessa jako pierwsza zbliżyła się do Asteriksa.

– Asteriksie, gdzie ty się tak długo podziewałeś?

– Miałem pewien wypadek – odparł. – Musiałem pilnie coś załatwić z Panoramiksem, a potem jeszcze pójść do Airy, by jej coś przekazać – wyjaśnił zdawkowo, nie chcąc psuć radosnej atmosfery.

– Ach, rozumiem… – westchnęła Nessa. – Ale na bogów, szkoda, że cię nie było. Nikodix odważył się nawet zatańczyć dla nas solówkę! Biedaczek był cały czerwony, ale jak było wesoło!

– No tak. Z pewnością szkoda… – odparł pośpiesznie Asterix, nie mając specjalnie ochoty zagłębiać się w temat.

Zbliżył się do Obeliksa, który wydawał się zupełnie go nie zauważać. Zwrócił się do towarzyszących mu mężczyzn:

– Widzę, że odpowiada panom towarzystwo mojego kumpla – powiedział z pozorną beztroską, uśmiechając się pod wąsem.

– O, tak! – zawołał z entuzjazmem ojciec Nessy. – Jest taki spokojny i opanowany.

– Naprawdę świetnie można się z nim dogadać!

Asterix uniósł brwi i rzekł z przekąsem:

– Tylko z tego, co widzę, chyba nie jest zbyt elokwentny…

– Ależ nonsens! – odpowiedział ojciec Nikodiksa. – Mnie on jak najbardziej odpowiada. Trudno o takie towarzystwo! – zaśmiał się i intensywnie poklepał Obeliksa po plecach.

– A ten wzrok! – zachwycał się ojciec Nessy. – Widać, że głęboko analizuje każde słowo!

Obelix w tym samym momencie ciężko westchnął i lekko opuścił głowę.

– Widzisz?! – mężczyzna aż klasnął w dłonie. – Wzruszył się!

– Cóż… – westchnął Asterix. – Cieszę się, że Obelix tak świetnie panów zabawia przy stole, ale pozwolą panowie, że ja też chętnie nacieszę się jego towarzystwem. Nie mają panowie nic przeciwko temu?

– Ależ proszę bardzo! – ojciec Nikodiksa przesunął się, żeby zrobić Asteriksowi miejsce.

Kiedy Asterix się przysiadł, spojrzał na profil twarzy przyjaciela, naznaczony kamiennym przygnębieniem. Zbliżył twarz do jego ucha, starając się nie dotknąć czubkiem nosa rany po bójce.

– Obeliksie, za chwilę wracamy.

Na te słowa jego przyjaciel nic nie odpowiedział, tylko nieznacznie spuścił głowę, jakby się zgadzał. Po chwili Asterix, nie odsuwając twarzy od jego ucha, dodał:

– Czeka nas rozmowa. Bardzo poważna. Śmiertelnie poważna.

Obelix jedynie nabrał powietrza i bezwładnie opuścił ramiona, jakby z niechęcią godził się po raz kolejny wysłuchiwać żmudnych kazań, byle później znów mieć święty spokój.

– Tylko oddaj nam go prędko! – zawołał ojciec Nessy. – Chcemy jeszcze pogadać o metodach niwelowania woni skóry z borsuka!

– A ja jeszcze nie powiedziałem mu o garbowaniu lisich ogonów! – natychmiast dodał głośno drugi.

– Tak, tak… Jestem przekonany, że Obelix byłby zdruzgotany, gdyby ominęła go taka wiedza – odparł Asterix. – Ale robi się późno.

W końcu, pożegnawszy się, obaj opuścili towarzystwo.

Kroczyli obok siebie, otoczeni mrokiem. Na myśl o czekającej ich rozmowie Asterix czuł narastające napięcie, lecz starał się je tłumić, zachowując pozorny spokój. Mrużył jedynie powieki, spod których wyglądały oczy małej bestii cierpliwie gotującej się do walki. Obelix wyczuł to narastające zawzięcie, ale nie powiedział ani słowa. W jego złamanym duchu zaczął pomału kiełkować jakiś dziwny niepokój.

Kiedy Obelix otworzył drzwi do swojej chatki, Asterix, zdecydowany i pewny siebie, wszedł pierwszy, przechodząc pod jego ramieniem. Obelix powoli zamknął za sobą drzwi i poczuł, jak całe ciało mu sztywnieje, obserwując, jak jego przyjaciel dokłada drewna do paleniska i wachluje ogień kawałkiem grubego płótna, by rozjaśnić izbę.

– Siadaj, Obeliksie. – Asterix niczym bezkompromisowy sędzia wydał mu polecenie. W tej chwili zdawał się gospodarzem we własnym domu.

Obelix usiadł, patrząc na Asteriksa podejrzliwie. Jednak pod wpływem przedłużającej się między nimi ciszy wreszcie spytał ponaglająco:

– Czego chcesz ode mnie, Asteriksie?

Asterix zbliżył się do niego, krzyżując ramiona na piersi. Jego drobna sylwetka w blasku ognia wydawała się silna i postawna.

– Musimy bezwzględnie porozmawiać o Livii.

Obelix odwrócił się gwałtownie na siedzisku, jakby to imię uderzyło go obuchem w głowę.

– Nie chcę! Zrozum, że…

Asterix ostro podniósł głos, aby przebić się przez jego jękliwy protest.

– Możesz sobie nie chcieć, ale musisz!

Obelix spojrzał na niego, a w jego oczach pojawiły się ból i gniew.

– Nie zaczynaj… – warknął. – Przestań mnie torturować tym tematem!

Asterix, widząc to twarde spojrzenie, nagle wybuchnął.

– Ja cię torturuję?! – krzyknął, zaciskając pięści. – Obeliksie, czy ty w ogóle widzisz, co się dzieje?!

– O co ci chodzi, do licha?! – ryknął Obelix, podrywając się z miejsca.

– Chodzi o to, że masz przy sobie kobietę, która kocha cię bardziej niż życie, a ty ją ranisz swoim chorym postępowaniem!

Obelix, coraz bardziej rozjuszony, gwałtownie zbliżył się do Asteriksa. Wydawało się, jakby w jego spojrzeniu grzmiały pioruny.

– A ty skąd możesz to wiedzieć?!

Asterix cały czas stał wyprostowany, z uniesioną głową.

– Bo wiem! – rzekł z twardą pewnością siebie. – Widać to na każdym kroku!

Obelix zacisnął pięści i syknął przez zaciśnięte zęby.

– Już ci tłumaczyłem! Ona ma za dobre serce…

Asterix zmrużył powieki, uśmiechając się z goryczą.

– Tak? Za dobre serce, powiadasz? Obeliksie, czy ty w ogóle wiesz, w jakim ono jest teraz stanie? Czy zdajesz sobie sprawę, dlaczego tak długo nie wracałem na przyjęcie? Jeśli w ogóle pofatygowałeś się zauważyć, że mnie nie ma.

Nagle gniew w oczach Obeliksa złagodniał, a w jego miejsce zaczęła pomału wstępować trwoga. Odwrócił wzrok na bok, jakby siła spojrzenia przyjaciela miała nad nim zbyt dużą przewagę. Asterix, czując, że nieco ujarzmił jego temperament, kontynuował, ani na moment nie spuszczając z niego oczu.

– Spotkałem ją po drodze. Była w takim stanie, że czym prędzej musiałem zabrać ją do Panoramiksa.

Obelix zamarł na chwilę, a jego twarz stężała.

– Asteriksie? – Jego ton znacznie się uspokoił. – Powiesz mi, co jej jest? Czy to coś groźnego? – Głos lekko mu zadrżał.

Asterix przez moment przyglądał się Obeliksowi badawczo.

„Tu cię mam, stary głupcze…” – pomyślał, po czym powiedział:

– Przestań, Obeliksie. Już nie wierzę w te twoje sceny!

– Nie wiem, o czym mówisz. Chcę tylko wiedzieć, co się z nią stało! – zawołał, a w jego głosie powoli zaczęła pojawiać się panika.

– Daruj sobie te troskliwe minki! – Asterix odsunął się od niego z wyrazem wstrętu. – Po tym, jak ją ostatnio traktowałeś, mam ci uwierzyć, że Livia niby coś dla ciebie znaczy? Nie nabierzesz mnie więcej.

Obelix ruszył gwałtownie przed siebie, potem zawrócił, jakby nie wiedział, gdzie się podziać.

– Ja… ja myślałem, że mnie rozumiesz!

Nagle Asterix znów podniósł głos.

– Co miałem zrozumieć?! Że Livia troszczy się o ciebie i sama coraz bardziej się wykańcza, a ty z uporem maniaka tylko warczysz, ranisz ją i uciekasz jak tchórz?!

Obelix złapał się za głowę.

– Asteriksie, ja… ja nie chciałem jej skrzywdzić…

– Ale skrzywdziłeś. Twoje słowa nic nie znaczą. W swoim chwilowym zauroczeniu odstawiłeś tylko przedstawienie, żeby potem wbić jej nóż w plecy i zagłuszyć własną słabość, której tak się boisz!

– Wcale nie! – Obelix rozpaczliwie próbował się bronić.

Asterix jednak nie przerywał i patrzył na niego z coraz większą furią.

– I ta nieszczęsna bójka w karczmie. – Zaczął powoli zbliżać się do Obeliksa, aż ten cofnął się niemal na koniec izby. – Tak zawsze lubiłeś się bić… Brakowało ci tego, prawda? Za dobrze cię znam! Chciałeś znów się sprawdzić w walce.

– Nie! Bo… bo on obraził kobietę…

– To tylko wymówka. Ty z kolei zadałeś jej o wiele większy cios.

– Przestań! – huknął.

– Nie wyprzesz się prawdy, co?

– Nie, nie, to wszystko nieprawda! – Obelix, widząc, jak Asterix podchodzi jeszcze bliżej, zaczął odruchowo cofać się w kąt, mając ochotę skulić się i odpędzić go niczym najmroczniejszą nocną marę.

Tym razem Asterix poczuł, jak zbiera się w nim tajfun.

– A więc naprawdę mam ci uwierzyć, że Livia nie jest ci obojętna? Z jakiej racji? Ona cię kocha, wspiera, jak może, okrywa w zimnie swoim jedynym kocem, gdy ty leżysz urżnięty w trupa, a ty? Czym ty jej odpłacasz? Pozwalasz jej cierpieć i podupadać na zdrowiu, bo co? Bo twoją wielką dumę przerosło kilka porażek?!

Tak głośno i dosadnie wypowiedział ostatnie słowa, że Obelix odwrócił się, przyciskając twarz do ściany. Poczuł, jak coś w nim pęka. Zacisnął pięści.

– Nic nie rozumiesz! – krzyknął rozpaczliwie, broniąc się resztkami sił.

Asterix nagle zatrzymał się. Zmrużył powieki.

– To mi wytłumacz – powiedział twardo, ale zaskakująco spokojnie.

Obelix próbował coś powiedzieć, ale nie potrafił. Jego wewnętrzny zamęt stawał się nie do zniesienia. Zapadła dłuższa cisza, w której było słychać tylko drżenie jego oddechu.

– No właśnie – rzekł Asterix niemal szeptem.

– Ja już dłużej nie wytrzymam! – jęknął Obelix, czując, jak serce mu się ściska, a łzy stają w oczach. – Asteriksie, ja naprawdę kocham Livię! Kocham ją bardziej niż cokolwiek! Kocham ją! – wołał, czując, jak głos coraz bardziej mu się łamie.

Asterix spojrzał na przyjaciela, który teraz cały drżał, nieudolnie próbując uspokoić oddech. Zdał sobie sprawę, że wykonał bezlitosny nokaut. Teraz spokojnie obserwował i czekał na dalszy rozwój tego, co właśnie się rozpoczęło.

– Kocham ją, ale… ale boję się… Naprawdę się boję, Asteriksie. – Obelix chwiejnym krokiem podszedł do ławy i usiadł, opierając głowę na dłoniach.

– Czego się boisz? Powiedz mi – spytał Asterix, którego głos znacznie złagodniał.

– Pragnąłem być kimś, przy kim zawsze będzie się czuła bezpieczna – tłumaczył. – Chciałem ją chronić, opiekować się nią, żeby zawsze mogła na mnie polegać. A teraz? Kim ja teraz jestem? Spójrz na mnie! Teraz jestem tylko żałosnym grubasem, który mógłby przynieść jej jedynie wstyd. – Schował twarz w dłoniach. – To, że ją kocham, to za mało, by dać jej to, czego ona potrzebuje… – dodał ściśniętym głosem, a potem nie był już w stanie nic powiedzieć. Po prostu dał upust łzom.

Asterix chłonął wszystko, co mówił Obelix, przyglądając mu się z ulgą, a jednocześnie odczuwając szczery żal. W końcu udało mu się przebić przez ten oporny pancerz, a teraz jego przyjaciel potrzebował pomocy w stawieniu czoła własnym demonom. Widząc go jednak w takim stanie, poczuł, jak mięknie mu serce. Zbliżył się do niego i położył mu rękę na ramieniu.

– Obeliksie… – zaczął łagodnie. – Zobowiązałem się traktować Livię jak własną siostrę. Czy naprawdę myślisz, że mógłbym jej źle życzyć? Ja wiem… wiem, że potrzebuje ciebie. Ona… ona cię tak kocha…

Głos mu zadrżał. Asterix nagle uświadomił sobie, że sam ledwo powstrzymuje łzy, choć w przeciwieństwie do Obeliksa nigdy nie był szczególnie emocjonalny. Teraz widok przyjaciela pogrążonego w takim kryzysie, a jednocześnie myśl o Livii, która wycierpiała nie mniej, sprawiły, że poczuł głębokie współczucie dla nich obojga.

Obelix, próbując przez chwilę skupić się na słowach Asteriksa, uniósł twarz, choć przez łzy ledwo widział.

– Nigdy nie śmiałbym w to uwierzyć… – wyszeptał.

– Ale powinieneś – rzekł Asterix, starając się zachować spokój i zabrzmieć stanowczo. – Obeliksie… Ona mi dziś o tym powiedziała. To są jej słowa i jestem bezwzględnie przekonany, że mówiła prawdę. Po co miałaby mnie okłamywać?

Obelix wzruszył tylko bezradnie ramionami, kręcąc głową i osuwając się na stół. Asterix mówił dalej.

– Widziałem ją dziś na własne oczy. Słowo daję, że nigdy wcześniej nie widziałem nikogo w takim stanie, a wydawało mi się, że dużo już widziałem…

– Asteriksie… – Obelix uniósł się, kierując na niego rozpaczliwe spojrzenie. – Błagam. Czy teraz mógłbyś mi powiedzieć, co jej jest?

Asterix westchnął ciężko.

– Jej serce przestało już dobrze pracować. Panoramix powiedział, że to przez osłabienie chorobą i silny stres. Mówił, że może to być nieodwracalne. Bardzo się męczy. Boję się o nią…

Obelix zacisnął powieki i chwycił się mocno za głowę.

– To wszystko przeze mnie… – westchnął z boleścią.

– Nie, nie, błagam… Nie zaczynaj tylko znowu. – Asterix wywrócił oczami. – Tak, zachowywałeś się podle. Ale teraz najważniejsze jest to, co zrobisz dalej.

Obelix, kręcąc głową, znów opadł na stół, chowając twarz w ramionach.

– Co robić… Co ja mam robić, Asteriksie? – zapytał z rozpaczą.

Asterix przez chwilę przyglądał mu się w milczeniu. Potem powiedział spokojnie, ale bardzo stanowczo:

– Jutro pójdziesz do niej i wytłumaczysz się ze wszystkich głupstw, jakie popełniłeś.

Obelix odwrócił wzrok.

– To nie takie proste…

– Wiem. Ale jeśli dalej będziesz uciekał, niedługo stracisz ją na zawsze.

Obelix zastygł na moment, próbując oswoić się z tą wizją.

– A skąd mam wiedzieć, jak zareaguje… po tym wszystkim? Tak mi wstyd, Asteriksie…

– To pójdziesz i się przekonasz. Powiedz jej wszystko, co czujesz. Właśnie tak, jak teraz zrobiłeś to w mojej obecności, i…

– Asteriksie…

– Nie, teraz mnie naprawdę posłuchasz. Wyjaśnisz jej wszystko, przestaniesz zachowywać się jak przestraszony dzieciak i… – Asterix nie był pewien, czy powinien brnąć jeszcze dalej, ale ostatecznie zdecydował się podjąć ryzyko. – …i zrobisz to, co planowałeś, zanim kompletnie postradałeś zmysły.

– Czyli co? – spytał Obelix, a jego twarz drgnęła.

– Jak to co? Oświadczysz się.

Obelix uniósł się gwałtownie, niemal podskakując na ławie, jakby wylano na niego kubeł zimnej wody.

– Co?!

Asterix prawie parsknął śmiechem na widok jego reakcji. Nie żałował tej sugestii.

– No co się tak gapisz?

Obelix zaczął nerwowo chodzić po chacie.

– Asteriksie, ty mówisz jak jakiś szaleniec!

– Jestem najzupełniej pow…

– Nie, nie, nie… To zupełnie nie wchodzi w…

– To była twoja decyzja, ty uparty baranie, że…

– Nie, nie, ale ty ze mnie wariata nie rób…!

– Obeliksie, daj mi coś powiedzieć…

– Asteriksie, proszę…

– POSŁUCHAJ MNIE CHWILĘ! – Asterix uderzył mocno pięścią w stół, a Obelix w końcu zamilkł, czekając nerwowo na dalsze słowa przyjaciela.

– Boisz się, że nie jesteś już dawnym Obeliksem, więc wmawiasz sobie, że ona zasługuje na kogoś lepszego. Tymczasem ona od dawna wybrała właśnie ciebie.

– Ale teraz… A co jeśli… A co jeśli nie będzie już chciała mnie więcej widzieć?

– Tego sam się dowiesz… Obeliksie, jeśli naprawdę nie chcesz jej stracić, najwyższy już czas, abyś zaczął działać jak zdecydowany mężczyzna, a nie…

– …zmarnować jej życie?

– A ty znowu pleciesz od rzeczy, stary ośle. Bądź dalej bierny, a naprawdę je zmarnujesz. Teraz wyśpij się, a jutro zrobisz to, co do ciebie należy.

– Asteriksie, ja… – Obelix wciąż nie mógł się otrząsnąć. Czuł, jak wewnętrzne rozterki mocno go przytłaczają. Układał sobie w głowie różne możliwości, ale ku swojej bezradności nic do siebie nie pasowało.

Wtem poderwał się oszołomiony.

– Naszyjnik z akwamarynu! Zupełnie o nim zapomniałem! Przecież już grubo po wyznaczonym terminie odbioru.

– A to bałwan ze mnie… – wyrwało mu się nagle.

– To już wiemy, ale co tym razem cię naszło?

– Pamiętasz? Przecież naszyjnik od dawna powinien być gotowy, a ja kompletnie o nim zapomniałem!

Asterix ledwo zachował powagę. Parsknął śmiechem, zdumiony nagłym przebłyskiem otrzeźwienia przyjaciela. Ciężko było mu przyznać, że jemu również prezent zaręczynowy zupełnie wyleciał z głowy.

– W porządku – powiedział Asterix. – Jutro pójdziesz sprawdzić. Ale uwierz mi na słowo, że ta głupia błyskotka nie jest teraz najważniejsza.