Formy krótkie #51 OSOBLIWA BIESIADA

Przy okrągłym (prostokątnym, ale kogo to obchodzi) stole, zasiadło towarzystwo wzajemnej adoracji (tak serio to nie przepadali za sobą). Mężczyzna w przebraniu klauna mrugał rzęsami, a właściwie tym plastikowym czymś przyklejonym do powieki, jego kolorowe, sztuczne włosy kręciły się na wszystkie strony.

– To, co z tą kolacją? – powiedział klaun.

Kobieta w olbrzymich (ale takich serio, serio olbrzymich) okularach (plastikowych i bez szkieł) koloru zielonego (wściekle zielonego), podawała właśnie dania, o których nikt wcześniej nie słyszał. Poza nimi przy stole siedziała kobieta z muchą i kapeluszem posiadającym największe rondo na świecie, obok niej zaś, mężczyzna z jedną nogą, pełnym makijażem (wieczorowym rzecz jasna) i wiecznie opadającą głową, ale skąd mu się wzięła ta przypadłość? Nikt tego nie wie.

– Co to? – zapytał ten z jedną nogą, po czym głowa opadła niemal uderzając o talerz.

– Rączka w sosie błotnym, a co?

– Pychaaaa – głowa się kiwa, oj kiwa.

– Frrrruuuuu – krzyczała ta z muchą.

– A tej, co się stało? – zapytała okularnica.

– Cholera ją wie, nie przejmujcie się nią. – klaun się odezwał.

– Zamilcz na wieki klaunie! Zamilcz. – kiwający rzekł.

– Frrrruuuuuuuuu frrrruuuuuuuuuu...

– Niech ją kto uciszy, bo mi ta rączka w gardle stanie! – okularnica grzecznie poprosiła.

– A mnie nie smakuje. – dodał klaun.

– Fiuuu, fiuuu... Fruuuuuuuuu...
– Patrzcie ją! Walnięta jakaś. – głowa zaliczyła bliskie spotkanie ze stołem, ale talerz cały!

– Sam jesteś fruuuuuuuuu, fiuuuuuuuuu, fruuuuu...

– Niedopieczone to jakieś... – klaun nie dawał za wygraną.

– To nie jedz! Nikt ci nie każe. – oznajmiła okularnica.

– Fruuuuuuuuuuuuuuuu...

– Czego ty chcesz kretynko?! – zapytał pan kiwający.

– Fruuuu!

– Aha. – głowa pierdolnęła o talerz.

– Fru, fru, fru! (zaśmiała się)

– Nie rozumiem was.

– A co tu rozumieć?

– Ta pierdolnięta, ta z okularami dziwacznymi, ten łbem wali o stół. Dom wariatów!

Towarzystwo się oburzyło. Sfochowało wręcz.

– Czas na leki drodzy państwo. Leki proszę... – powiedział lekarz, wchodząc do sali.

„Biesiadnicy” siedzieli na podłodze i przyglądali się pustej, plastikowej butelce, którą bawił się tłusty szczur.

– Leki...