Serce Wielkiego Gala (Asterix&Obelix) - Rozdział 27 - Słabe, silne Serce, cz. 2

W ciągu nocy Obelix spał bardzo niespokojnie i co chwilę się przebudzał.

„Jak jej teraz spojrzę w oczy po tym wszystkim?” – myślał. „A co, jeśli Asterix nie mówił do końca prawdy? Przecież wszystko zaczęło się zmieniać między nami od chwili, kiedy ją uratowałem…”

Tyle obaw i rozterek kotłowało mu się w głowie, że nie mógł zaznać nocnego spokoju.

Asterix z kolei spał jak dziecko, czując ulgę po zwycięstwie w żmudnej bitwie. Gdy nastał poranek, raz jeszcze zawitał do chatki Obeliksa, informując go, że wybiera się do Panoramiksa, by dowiedzieć się, jak ma się Livia i czy wraca tego dnia do Airy.

Obelix natomiast nie potrafił przestać myśleć o naszyjniku, który przysparzał mu tylko kolejnych nerwów. Jak mógł dopuścić się takiej zwłoki? Czuł, że musi jak najszybciej udać się do złotniczki.

W końcu każdy z nich poszedł w swoją stronę.

Kiedy Asterix dotarł do Panoramiksa, okazało się, że Livia jeszcze śpi. Najwyraźniej ostatnie wydarzenia wyczerpały ją do granic możliwości. Druid postanowił zasugerować jej, by została u niego jeszcze jedną noc. Przyznał, że nie jest w stanie przewidzieć, czego można spodziewać się po tak osłabionym organizmie, i chciał ją nadal obserwować, przygotowany na ewentualne pogorszenie jej stanu.

Asterix, nie chcąc dłużej przeszkadzać, udał się do siebie, aby przyrządzić jakiś posiłek.

W tym samym czasie Obelix dotarł do wiejskiej złotniczki. Na pierwszy rzut oka w warsztacie nikogo nie było. Nieco podenerwowany zawołał:

– Dzień dobry! Czy jest tu ktoś?

Nikt nie odpowiedział. Zza ściany dochodziły jedynie odgłosy przypominające tarcie piły o metal. Obelix zawołał głośniej:

– Halo! Czy ktoś tutaj jest?

Kiedy ponownie odpowiedziało mu milczenie, poirytowany przeszedł za ladę i skierował się na zaplecze. Tam ujrzał wysoką, szczupłą kobietę, pochyloną nad jakąś precyzyjną pracą. Gdy zrobił krok w jej stronę, odwróciła się, ukazując chłodne i wyniosłe oblicze.

– Nie wiedziałeś, że osobom nieupoważnionym nie wolno tu wchodzić? – spytała ozięble spod zmrużonych powiek.

Obelix poczuł się lekko onieśmielony.

– Przepraszam… Wołałem i nikt nie przyszedł.

– Ja nie jestem na każde zawołanie – mruknęła, odwracając się z powrotem do swojego stanowiska pracy. – Na przyszłość należałoby po prostu na mnie poczekać.

Obelix stał przez chwilę w miejscu, nie wiedząc, jak dobrać słowa.

Po chwili kobieta znów się odwróciła. Tym razem ton jej głosu stwardniał jeszcze bardziej.

– Jeszcze tu stoisz? Powiedziałam wyraźnie, że nie wolno tutaj wchodzić. Proszę poczekać na mnie przy ladzie.

Obelix westchnął ciężko i wrócił tam, gdzie mu poleciła. Na szczęście nie czekał długo. Złotniczka podeszła do lady. Jej twarz była nieco spokojniejsza, choć nadal chłodna.

– Słucham.

– A więc… chciałbym odebrać ten naszyjnik.

– Ten z akwamarynu?

– Tak.

– Już sprzedany.

– Jak to sprzedany? – Obelix nie wierzył własnym uszom.

– Sprzedany. A co myślałeś? Miałam czekać w nieskończoność, aż ktoś łaskawie po niego przyjdzie i zapłaci? Ja szanuję swój czas i swoją pracę!

Poczuł, jak cały się gotuje. Przez chwilę miał ochotę krzyczeć wniebogłosy.

– Błagam… Proszę mi powiedzieć, kto go kupił i gdzie mogę tę osobę znaleźć.

– A czy ja wyglądam jak czarownica z kryształową kulą? – Kobieta nie kryła oburzenia.

– Niekoniecznie… no… może nie z kulą… – wymamrotał ledwo słyszalnie.

– Słucham?

Obelix przetarł czoło.

– A… nie, nic.

– Nie interesuje mnie, kim są i skąd pochodzą moi klienci. Zasadę mam prostą. Robię na konkretne zlecenie, wydaję, biorę zapłatę i “do widzenia”.

– Ale… ale on był dla mnie tak ważny…

Kobieta uśmiechnęła się z przekąsem.

– Taki ważny, że zapomniałeś odebrać go na czas.

Obelix złapał się za głowę. Był na siebie wściekły. Zdruzgotany skierował się ku wyjściu, kiedy złotniczka zawołała jeszcze za nim:

– Czekaj chwilę, Obelix. Skoro już zmarnowałeś mój poranek, to chociaż obejrzyj resztę.

Odwrócił się z cieniem nadziei w oczach i pozwolił się oprowadzić po ekspozycjach. Niestety, wszystkie podobne precjoza były zbyt kosztowne jak na jego obecne możliwości. Po reformach Cezara, które zdegradowały pozycję wojownika, Obelix nie mógł już liczyć na takie dotacje jak dawniej, choć dzięki częściowo zachowanej autonomii jego wioski cięcia nie były aż tak dotkliwe jak w innych rejonach Galii.

Złotniczka pokazała mu również kilka skromniejszych ozdób, których cena odpowiadała mniej więcej kosztowi robocizny przy wykorzystaniu pozostałego akwamarynu. Wydawały się jednak zupełnie nijakie w porównaniu z naszyjnikiem, który chciał podarować Livii. Im dłużej się im przyglądał, tym bardziej posępniał.

W końcu naszła go pewna myśl.

– Chwileczkę. Czy zostało jeszcze coś z tej geody?

Kobieta uniosła wzrok.

– Jeśli pytasz, czy zostało cokolwiek, to tak. Coś jeszcze da się z niej wydobyć. Ale zapomnij o drugim naszyjniku. Na to kryształu już nie starczy.

Obelix bezradnie opuścił ramiona.

– Można za to pokusić się o niewielki pierścionek. Wystarczy srebrna obręcz i oprawa. Reszta wyjdzie znacznie taniej.

Zastanowił się przez moment. Pomysł nie wydawał się zły. Do jaskini po kolejną geodę już się nie odważy, ale przynajmniej zostało jeszcze coś, co mogłoby uwieńczyć jego starania.

– To ile musiałbym poczekać?

– Cztery dni. Pierścionki wymagają znacznie więcej precyzji.

Podziękował i wrócił przygnębiony do siebie.

– Nie mogę pójść do niej z pustymi rękami… – mówił do siebie. – A jeśli… Nie… Jakie to głupie… Asterix zapewne stwierdzi, że jestem skończonym osłem…

Kiedy później leżał bezradnie na swoim posłaniu, głaszcząc Idefiksa, zapukał do niego Asterix i zaprosił go na obiad. Tym razem zaserwował dziczyznę. Przygotowywanie posiłków dla Obeliksa nie przyprawiało go już o zawrót głowy.

„Przynajmniej jedna dobra strona tego, że stracił siłę…” – przemknęło mu przez myśl.

Po chwili zwrócił się do przyjaciela:

– Posil się dobrze, Obeliksie. Dobrze ci to zrobi, zanim udasz się do Livii.

– Asteriksie… Chyba nic z tego – westchnął ciężko, a Asterix spojrzał na niego z niedowierzaniem. – Naszyjnik został sprzedany komuś innemu, a teraz mogę liczyć tylko na pierścionek, który będzie gotowy dopiero za cztery dni.

Na twarzy małego Gala ponownie pojawiła się irytacja. Zacisnął szczękę, wziął głęboki oddech, spojrzał w górę i zamknął oczy. Powoli wypuszczał powietrze, szepcząc:

– Dziesięć… dziewięć…

Twarz Obeliksa na moment znieruchomiała. Wbił w Asteriksa zdezorientowany wzrok, po czym szybko zamrugał.

– Asteriksie?

Szczęka Asteriksa lekko drgnęła, ale nie zatrzymał się.

– …siedem… sześć…

– …co ty teraz rob…

– Cicho!! – ryknął nagle ostrzegawczo, unosząc dłoń. – …cztery… trzy… dwa… jeden…

Wziął jeszcze jeden głęboki oddech, opuścił głowę, po czym spojrzał na przyjaciela. Jego wzrok był podejrzanie łagodny.

– Obeliksie, mój kochany głuptasie… – Uśmiechnął się. – Wczoraj wyłeś, że możesz stracić Livię. Dowiadujesz się, że jej serce jest w naprawdę złym stanie. A mimo to próbujesz wmówić sobie, że największym problemem jest… naszyjnik.

Obelix odruchowo otworzył usta.

– Ale…

– Nie.

– Tylko…

– Nie.

– Ot tak przyjść… z niczym?

Asterix westchnął.

– Obeliksie… gdybyś zerwał pierwszy lepszy kwiatek przy drodze i podał go jej razem z prawdą o tym, co czujesz, byłby dla niej cenniejszy niż ta głupia błyskotka. Czy może wreszcie zaczniesz używać szarych komórek?

Pod wpływem słów Asteriksa Obelix poważnie się zamyślił. Nie mógł już dłużej uciekać przed tym, co należało zrobić. Jednak im więcej czasu mijało, tym większy czuł lęk. Przez ostatnie dni Livia widziała tylko jego najgorszą stronę. Co miał jej teraz powiedzieć? Skąd miał wziąć na to odwagę? Czy da radę zapanować nad wstydem i spojrzeć jej w oczy? Nigdy wcześniej nie czuł się tak złamany.

Podniósł się z miejsca, zostawiając na talerzu połowę porcji, i jeszcze raz spojrzał na Asteriksa.

– Asteriksie… Nie wiem, co zrobię, jeśli coś pójdzie nie tak…

– Idź już i nie rozmyślaj tyle. A przy okazji mógłbyś się jeszcze trochę ostrzyc, bo epokę prehistorii mamy już dawno za sobą.

***

W warsztacie szwalniczym panował zwyczajny rytm pracy, gdy oczy wszystkich skierowały się na Nessę, która weszła lekkim krokiem, podśpiewując pod nosem.

– A cóż to za ballady wyśpiewuje nam przyszła panna młoda? – odezwała się jedna z kobiet.

Nessa okręciła się tanecznie i usiadła przy swoim stanowisku.

– Ot, taka sobie ładna melodia… Wciąż gra mi w uszach po wczorajszej biesiadzie. – Nuciła dalej, kołysząc się w rytm.

– Ależ znam ją! To wtedy, kiedy Nikodix zaczął tańczyć sam?

Nessa uśmiechnęła się.

– Właśnie tak!

Zanuciła głośniej, a kilka kobiet zaczęło jej wtórować. Po chwili w warsztacie rozbrzmiewał wspólny śpiew, a kilka szwaczek dołączyło do Nessy, podrygując w takt melodii.

W pewnym momencie rozległo się znaczące chrząknięcie Cammy, która odłożyła na bok swoją pracę.

– Ekhm… Przepraszam, ale zdaje się, że zabłądziłam. Nie wiecie przypadkiem, gdzie w tej wiosce znajduje się warsztat szwalniczy? Bo mam wrażenie, że trafiłam do jakiegoś dziwnego teatru.

Na te słowa odezwała się Edana, która do tej pory siedziała w milczeniu.

– Czyli jednym słowem czujesz się jak u siebie w domu?

Camma spojrzała na nią wyniośle.

– Ty poczułabyś się jak u siebie, gdybyśmy za twoją radą wybudowały tu zagrodę dla owiec.

– To jednak kiepski pomysł. Nie czułyby się u nas najlepiej, widząc, jak potrafisz sprofanować ich wełnę.

– Ty przynajmniej mogłabyś porozmawiać z bratnimi duszami.

– A z ciebie byłoby znacznie więcej pożytku, gdybyś angażowała się w pracę tak samo mocno, jak angażujesz się w kłapanie jadaczką.

Camma zaśmiała się szyderczo.

– No to ty zacznij coś robić, bo w tej chwili sama tylko stoisz i gadasz.

– A ty co dziś zrobiłaś oprócz plisowania własnej kiecki? Tamte tuniki wciąż czekają, aż łaskawie się nimi zajmiesz!

Wtem między nie wkroczyła pani Długowieczniksowa. Spojrzała najpierw na jedną, potem na drugą. Obie natychmiast zamilkły.

– Od wydawania poleceń jestem tutaj ja – powiedziała spokojnie. – Obie zajmijcie się pracą i skończcie te awantury.

Uśmiechnęła się lekko i zwróciła do Nessy.

– Już wolę słuchać tej twojej melodii.

Przez chwilę praca znów toczyła się spokojnie. Nessa ukradkiem spojrzała na Edanę.

– Edano… A wiesz może, co dzieje się z Livią? – zapytała ostrożnie.

Edana szeroko otworzyła oczy.

– Jeszcze chciałabyś się podkładać? Mało cię wczoraj żywcem nie pożarła.

– No ale co się z nią stało? I na moich zaręczynach też się nie pojawiła…

Pani Długowieczniksowa, przechodząca nieopodal z naręczem wełny, usłyszała ich rozmowę.

– Livia ma problemy zdrowotne. Jest u Panoramiksa. Powinna tam trochę zostać.

Edana zmarszczyła brwi. Nessa natychmiast spoważniała.

– Aż tak źle?

– Panoramix nie zatrzymuje ludzi u siebie bez powodu – odparła kobieta.

Na chwilę zapadła cisza. Nawet Camma nie odezwała się od razu. W końcu prychnęła.

– Biedny staruszek. Musi mieć z nią teraz niezły zamęt.

– Nie mów tak. – Oburzyła się Nessa. – Ona nigdy wcześniej taka nie była.

Edana skrzywiła się.

– Prędko nie dojdzie do siebie… Może chociaż Panoramix zdoła ją otrzeźwić, zanim wydrapie mu oczy – mruknęła pod nosem.

– No a Obelix? On też wygląda ostatnio dziwnie. – Odezwała się gdzieś z głębi jedna z kobiet.

– Dziwisz się? – spytała Długowieczniksowa, uśmiechając się gorzko. – To już nie będzie ten sam Obelix co zawsze.

Wtem Camma wtrąciła z przekąsem:

– Jednak nadal to prosty chłop… A zauważyłyście, jaką on ostatnio ma nową rozrywkę, jak no… jak już przestał się widywać z Livią?

Edana momentalnie drgnęła.

– Świnia – mruknęła przez zęby.

Nessa szturchnęła ją lekko pod ławą.

– Edano… – szepnęła zszokowana.

– I co mnie tam tykasz! – Rozjuszyła się Edana. – Mówię to, co myślę! Świnia! – zawołała donośnie, spoglądając w stronę Cammy.

Camma otworzyła szeroko oczy. Przez chwilę nikt się nie odzywał.

– Proszę, proszę. Stajesz w obronie pijaka? – Camma nagle zmrużyła powieki. – A może dotrzymujesz mu towarzystwa przy dzbanie?

Edana ruszyła ku niej, rzucając soczystym przekleństwem.

– DOSYĆ! – krzyknęła nagle pani Długowieczniksowa, której już skończyła się cierpliwość. – Obie wyjdźcie. Nie chcę was tu widzieć!

Edana i Camma patrzyły na siebie wrogo jeszcze przez chwilę, po czym Camma wyszła jako pierwsza.

Edana skierowała się ku wyjściu zaraz po niej. Kiedy stanęła w progu, spojrzała ostro na panią Długowieczniksową.

– Z czego masz uszy? Z porcelany?! Zastanów się, po czyjej stronie jesteś! Wy wszystkie się zastanówcie!

Wyszła, trzaskając drzwiami.

W warsztacie zapanowała cisza. Długa, chłodna cisza, zanim pani Długowieczniksowa poleciła wszystkim kontynuować pracę.

***

Zbliżał się wieczór. Panoramix nałożył sobie i Livii po porcji zupy z kaparów i postawił na stole. Livia była spokojniejsza, ale wciąż smutna.

– Jedz, proszę, Livio. Musisz się na nowo wzmocnić. Widać, że ostatnio nie jadłaś wystarczająco.

– Dziękuję, Panoramiksie. Naprawdę jestem wdzięczna za to, jak mi pomogłeś.

– Taka moja rola. My druidzi musimy zawsze służyć ludziom.

Uśmiechnęła się delikatnie i po chwili oboje zaczęli jeść. Panoramix zachęcił ją, aby wypiła jeszcze nieco koziego mleka.

Kiedy oboje się nasycili, druid rzekł znów do niej:

– Livio, to rozsądnie, że zgodziłaś się zostać tutaj jeszcze jedną noc. Nie powinniśmy ryzykować. Aira da sobie radę, a jej też bardzo zależy na twoim zdrowieniu.

Livia skinęła smutno głową. Panoramix wyciągnął ku niej rękę i położył dłoń na jej splecionych, opartych o stół palcach.

– Teraz, zanim słońce zajdzie, proszę cię, żebyś wyszła pooddychać świeżym leśnym powietrzem. Na pewno dobrze ci zrobi.

– W porządku, Panoramiksie – odparła łagodnie, wstając. – Tak zrobię. – Posłusznie ruszyła ku wyjściu.

– Tylko otul się narzutą. Nie jest jeszcze tak ciepło. I nie urządzaj sobie wędrówek. Po prostu odpocznij na dworze, dobrze? – Mówiąc to, druid troskliwie przyłożył dłoń do jej policzka.

– Dobrze – odpowiedziała cicho Livia. Spuściła wzrok, otuliła się wełnianą narzutą i wyszła.

Przez chwilę przechadzała się wolno, obserwując słońce, które pomału zmierzało ku zachodowi, rzucając swe promienie zza chmur. Zaciekawiły ją też grządki różnorakich, dopiero co wschodzących ziół rosnących przy chatce, więc przykucnęła, by poznać ich zapach. Jednak gdy się podniosła, poczuła, że siły znów zaczynają ją pomału opuszczać. Udała się zatem w kierunku starego pnia, na którym usiadła. Wzięła długi, ciężki kijek i bazgrając nim po podłożu, starała się odwrócić uwagę od ogarniających ją znów zmartwień i tęsknoty. Trwała tak, raz po raz wpatrując się w ziemię, a raz zamykała oczy, próbując chłonąć rześkie, lekko chłodne powietrze.

W tym czasie Obelix zmierzał do Panoramiksa. W ręku trzymał skromny bukiecik z trzech kolorowych hiacyntów. Przez całą drogę serce waliło mu jak oszalałe, a każdy kolejny krok wydawał się trudniejszy od poprzedniego. Już miał dostrzec chatkę druida wyłaniającą się spośród drzew, gdy jego uwagę zwróciła znajoma, lekko skulona sylwetka. Zauważywszy Livię, poczuł nagłe ukłucie w sercu. Siedziała na pniu, jakby zamyślona, a podchodząc coraz bliżej, dostrzegał wyraźniej osłabienie w jej ciele. Już bardzo długo nie przyglądał się jej tak wnikliwie. Dopiero teraz zobaczył, że jest chudsza.

Obelix starał się, żeby jego kroki nie robiły za dużo hałasu, ale w pewnym momencie pękanie uschniętych od ostatniej jesieni liści zwróciło uwagę Livii.

Obejrzała się za siebie najpierw ukradkiem, ukazując swój delikatny profil, a gdy zorientowała się, kto nadchodzi, natychmiast obróciła także swe ramiona, patrząc na Obeliksa smutnym wzrokiem, ale też z cieniem nadziei.

Serce mu zamarło.

– Livio… – wydusił z siebie cicho, drżącym głosem.

– Nie wiedziałam, że kiedykolwiek jeszcze się do mnie odezwiesz – powiedziała spokojnie, bez cienia wyrzutu.

Obelix przez chwilę milczał, próbując jakoś uporządkować myśli. W końcu zebrał w sobie całą odwagę, jaką miał, i podszedł bliżej.

– Jak się czujesz, Livio? – spytał nerwowo.

– Nie ukrywam, że bywało lepiej – powiedziała, siląc się na uśmiech. – Ale dziękuję.

Obelix usiadł na ziemi naprzeciwko niej, odkładając hiacynty na bok i zupełnie o nich zapominając. Wziął głęboki wdech.

– Jest coś… o czym muszę ci powiedzieć… Już chyba dawno powinienem…

Livia spojrzała na niego uważnie i zobaczyła w jego oczach szczerość i ból.

– Przez ostatnie dni byłem najgorszym Obeliksem, jakiego mogłaś poznać. Ale… ale to dlatego, że całe moje życie wierzyłem, że moja siła czyni mnie kimś. I od kiedy ją straciłem, czuję się… czuję się nic niewart… – mówił cicho, patrząc w ziemię i ciasno splatając swoje palce.

Livia jednak słuchała, nie wchodząc mu w słowo.

– Dzięki mojej sile wszyscy zawsze na mnie polegali. I… i kiedy cię ratowałem wtedy, kiedy Rzymianie cię zabrali… – urwał, marszcząc brwi. – Sądziłem, że to właśnie był ten moment, który zaczął wszystko między nami zmieniać. Że pokochałaś mnie, bo mogłem cię chronić, bo czułaś się przy mnie bezpiecznie, a kiedy to straciłem…

Livia patrzyła na niego coraz bardziej przejęta.

– Obeliksie… ja nigdy…

– Nie – przerwał jej nagle, gwałtownie kręcąc głową. – Pozwól mi skończyć. Musisz to usłyszeć.

Odwrócił wzrok, jakby wstydził się własnych słów.

– Zacząłem się bać, że jeśli spojrzysz na mnie naprawdę, zobaczysz tylko żałosnego głupca. To dlatego od ciebie uciekałem, byłem opryskliwy… Dlatego cię odpychałem. A najgorsze jest to, że robiłem ci krzywdę dokładnie wtedy, kiedy potrzebowałem cię najmocniej. Bo… bo wiedziałem, że jeśli pozwolę ci podejść bliżej… – Przełknął ślinę. – W końcu zobaczysz, jaki naprawdę jestem słaby…

Twarz Livii na chwilę stężała, po czym pokręciła głową.

– Obeliksie… – zaczęła niepewnie, choć za chwilę jej głos nabrał stanowczości. – Proszę, posłuchaj mnie. Już wcześniej… dużo wcześniej, zanim Rzymianie mnie uprowadzili, wiedziałam, że cię kocham.

Obelix wzdrygnął się.

– Jak to?

– Bo widzisz… od początku czułam, jak urzeka mnie twoja wrażliwość i przede wszystkim autentyczność. Kiedy byłeś obok, czułam się po prostu bezpieczna sama ze sobą. I to nie dlatego, że… – Kąciki ust uniosły jej się lekko. – …że wyrzucałeś Rzymian w powietrze. – Uśmiechnęła się odrobinę szerzej. – To było widowiskowe…

Obelix spojrzał w ziemię i parsknął krótkim, urwanym śmiechem. Livia kontynuowała:

– …ale pokochałam człowieka. Nie jego siłę. A wiesz, kiedy to się zaczęło?

Obelix wzruszył lekko ramionami. Livia zaśmiała się nerwowo.

– Po wypadku z tym nieszczęsnym dzikiem… – Na chwilę przerwał jej kaszel. – Wtedy zbliżyłeś się do mnie pierwszy raz… tak naprawdę bliżej… można powiedzieć, że już wtedy byłam cała twoja. Bo odkryłam, że pod tą twoją uroczą niezdarnością i imponującą posturą kryje się najczulsze i najdelikatniejsze serce. Zakochałam się wtedy, kiedy pierwszy raz zobaczyłam… jak bardzo boisz się zrobić mi krzywdę.

Obelix spojrzał na nią z niedowierzaniem.

– Livio… Czy to prawda? Naprawdę tak było? Nigdy mi nie mówiłaś…

Livia westchnęła.

– Wiesz… czy ty wiesz, czego się wtedy przy Rzymianach bałam bardziej niż egzekucji?

Obelix pokręcił głową.

– Tego, że już cię więcej nie zobaczę… – Jej głos ścichł. – Że już nigdy nie będę mogła być przy tobie. – Zacisnęła usta, by powstrzymać emocje, ale jej oczy, w których nagle zadrżały łzy, zdradzały wszystko.

Te słowa dotknęły Obeliksa głęboko. Przejął się nimi tak mocno, że momentalnie ujął Livię za rękę, zapominając o tym, jak bardzo od tygodni bał się jej dotknąć.

Wpatrywał się w nią, czując, jak wzruszenie ściska mu gardło.

– Livio, czyli mimo wszystko… Mimo że nie mogę być dla ciebie silnym obrońcą, że zawodzę cię na każdym kroku… Czy mimo to nadal chcesz ze mną być?

Livia, która starała się zachować spokój, niechcący uwolniła dwie łzy, które pośpiesznie otarła, i położyła swą drugą dłoń na jego dłoni.

– Niezmiennie i bez względu na wszystko. Nie potrzebuję silnego obrońcy, tylko ciebie. Po prostu ciebie… – ledwo dokończyła. Wargi jej zadrżały.

Te słowa przebiły się przez wszystkie jego wątpliwości i lęki.

Podparł się o pień, aby przyjąć pozycję na kolanach. Ujął jej obie dłonie swoimi.

– Livio… – zaczął, a jego głos zaczął się lekko łamać. – Przepraszam cię za wszystko. Byłem strasznie głupi, ale… ale nie chcę cię stracić… – Zawiesił się na moment, spuszczając wzrok. W końcu spojrzał na nią ponownie, zbierając się w sobie ze wszystkich sił, na jakie było go stać. – Chciałbym, abyś mnie poślubiła.

Spojrzeli na siebie najpierw w ciszy. Livia już nie próbowała ocierać łez, które tym razem popłynęły jej ciurkiem. Wydawało się, jakby chciała coś powiedzieć, ale słowa utkwiły jej w gardle. Oddychała krótko i płytko, jakby każda próba zaczerpnięcia powietrza kosztowała ją zbyt wiele.

Obelix widział, jak zaczyna drżeć całym ciałem. Momentalnie pobladł.

– Livio…? – wyszeptał przestraszony.

Wpatrując się w nią, dostrzegł skinienie głową, ale tak nieznaczne, że przez moment zwątpił, czy je zobaczył.

– Livio? – westchnął, dotykając ostrożnie jej drżących ramion, jakby bał się, że jej kruche ciało zaraz się rozsypie. – Czy to znaczy: tak?

– T… tak… – powiedziała ściśniętym, przerywanym przez łzy głosem. – M… mój jedyny.

Obelix poczuł, jak jego wargi również zaczynają drżeć.

– Błagam cię, Livio… – Dotknął ogromną, drżącą dłonią jej mokrego policzka. – Nie płacz już… – wyszeptał bezradnie. – Nie płacz już… Bo… bo ja zaraz… ja naprawdę… – Głos mu się zupełnie załamał.

Livia jednak wtedy pękła. Rzuciła mu się na szyję, wtulając się w niego mocno, jak tylko pozwalało jej słabe ciało.

– Ja cię kocham ponad wszystko, Obelix! – Zaniosła się szlochem.

Obelix zacisnął powieki, trzęsąc się od własnego płaczu. Po raz pierwszy od wielu dni przytulił ją do siebie. Czuł, jak cały bolesny ciężar uwalnia się z każdym jego oddechem i z każdą łzą. Teraz trzymał ją w ramionach i czuł przede wszystkim jedno – że jest kochany.

Trwali tak jakiś czas, wtuleni w siebie mocno, drżący i zapłakani, jak dwoje dzieci, które po długiej tułaczce przez ból i krzywdę odnalazły wreszcie bezpieczne schronienie.

Gdy zaczynali się stopniowo wyciszać, spojrzeli na siebie, jakby jeszcze chcieli się upewnić, że to nie sen. Obelix w przypływie czułości ujął twarz Livii. Złożył kilka drżących pocałunków na jej czole, po czym przyciągnął ją z powrotem do siebie i oparł jej głowę o swoją pierś. Gładził jej włosy powoli, uspokajająco, wciąż próbując wyrównać oddech.

– Obiecuję – powiedział cicho. – Już nigdy nie pozwolę, żebyś przeze mnie cierpiała. Będę o ciebie dbał najlepiej, jak tylko potrafię… – Objął ją mocniej. – I nie chcę cię już więcej puścić. Nigdy…

Livia przymknęła oczy. Na skroni i policzku czuła, jak mocno bije jego serce. Uśmiechnęła się błogo, wsłuchując się w nie.

Obelix nareszcie zaczął odczuwać, jak wszystko w jego życiu zaczyna układać się na nowo. To była jego narzeczona. Jedyna, ukochana Livia.