Serce Wielkiego Gala (Asterix&Obelix) - Rozdział 28 - Zaleczanie ran
Panoramix, skończywszy przyrządzanie zapasu eliksirów, wyjrzał przez okno i zauważył, że słońce prawie już zaszło. Zmartwiło go to, gdyż Livia wciąż nie wracała.
„Gdzie ona się podziewa tak długo?” – myślał. „Mam nadzieję, że nie opuścił jej kolejny raz zdrowy rozsądek…”
Chcąc zorientować się, czy wszystko jest w porządku, podszedł do okna po drugiej stronie izby i rozejrzał się po okolicy, próbując dostrzec Livię w szarzejącej okolicy, oświetlonej ostatnimi promieniami zachodzącego słońca.
– A to dopiero… – wymamrotał, nie wierząc własnym oczom.
Wyszedł na zewnątrz, żeby całkowicie upewnić się, co zobaczył.
Przy starym pniu siedział Obelix, trzymając w objęciach nikogo innego niż wtuloną w niego Livię. Mimo że ich powieki były zaczerwienione, na twarzach malowała się błoga ulga, jakiej druid nie widział od dawna. Jego samego w ostatnim czasie głęboko dręczyły zmartwienia z powodu tego, co obserwował wokół siebie. Obelix wyglądał jak cień samego siebie. Nie mniej martwił się o Livię. Teraz, pod wpływem tego niezwykłego widoku, zbliżył się do nich zaintrygowany.
– Czyżby wydarzyło się coś, o czym powinienem wiedzieć? – spytał z uśmiechem.
Obelix drgnął z lekko oburzoną miną, jakby ktoś z umyślnie wtargnął w chwilę, która powinna należeć tylko do nich.
Choć Livia była w pierwszej chwili zmieszana, nagle rozpromieniła się.
– Tak, Panoramiksie… Właśnie się zaręczyliśmy.
Druid pokręcił ze zdumieniem głową, klaszcząc w dłonie.
– To najlepsza wiadomość, jaką usłyszałem od dawna – zawołał. – Przyznam, że bardzo się martwiłem o was oboje, ale teraz już wiem, że wszystko zmierza we właściwym kierunku. Proszę, wejdźcie do środka. Robi się coraz chłodniej.
Obelix podparł się o pień, a gdy unosił się z ziemi, uwagę Panoramiksa przykuło coś mniej romantycznego. Na spodniach Obeliksa, tuż na jego pokaźnych pośladkach, widniała plama ze zgniecionych, kolorowych płatków kwiatów. Druid zmrużył oczy, a potem parsknął śmiechem.
– Eee… Obeliksie, wybacz moje pytanie, ale czy nie usiadłeś przypadkiem na hiacyntach?
Obelix spojrzał na niego kompletnie zdezorientowany, po czym zerknął na ziemię. Faktycznie, obok niego leżały połamane łodygi i płatki kwiatów, które jeszcze chwilę temu tworzyły uroczy, wiosenny bukiecik.
– O nie… – jęknął, przypominając sobie, że miał przecież wręczyć te kwiaty Livii.
Natychmiast ponownie przyklęknął i zaczął zbierać z ziemi pozostałości, kiedy Livia zaśmiała się serdecznie, chwytając go delikatnie za ramię.
– Obeliksie, nie przejmuj się tymi kwiatami. Przecież dałeś mi już najpiękniejszą rzecz z możliwych.
Obelix znów poczuł, jak się rozpływa. Podniósł się, objął ją czule ramieniem i przyłożył jej dłoń do swego serca. Zanim jednak zdążyli wejść, Panoramix ich powstrzymał.
– Tylko wytrzep, proszę, najpierw te spodnie.
Obelix, nieco skonfundowany, sięgnął dłońmi do pośladków i strzepał energicznie kolorowe płatki, które wraz z piaskiem miotały się na wszystkie strony.
Już był gotów iść dalej.
– Poczekaj… Jeszcze trochę tego masz – powiedziała Livia, starając się być dyskretna.
Obelix stanął przez moment jak wryty, a gdy tylko poczuł z tyłu jej dotyk, zakrył dłonią usta i spłonął rumieńcem tak intensywnym, że aż uszy mu poczerwieniały.
Wnet i Livia zdała sobie sprawę z tego, co odruchowo robi jej ręka. Cofnęła się w bok, zagryzła pięść i, śmiejąc się nerwowo, zarumieniła się niemal równie mocno.
Panoramix, śmiejąc się w duchu, powiedział nagląco:
– Doprawdy, macie oboje świetne wyczucie czasu. Ale proponuję, byście najpierw weszli do środka. Tam będziecie mogli rumienić się do woli.
Gdy już wszyscy weszli do środka, spokojna atmosfera w chacie druida sprawiła, że każdy zaczął wracać do równowagi.
– Obeliksie, jak to się stało, że tak nagle zdobyłeś się na taki krok? – spytał Panoramix, kiedy już zasiedli przy starym, drewnianym stole.
Obelix zmarszczył brwi, zastanawiając się, jak znów zebrać myśli.
– Ja… uświadomiłem sobie, że nie chcę jej stracić i… – Zawiesił się, bo w tym momencie Livia delikatnie ujęła jego dłoń. Znów spojrzeli na siebie. Po chwili Obelix, nie spuszczając z niej wzroku, dokończył: – I już wcześniej planowałem to zrobić… zanim wszystko popsułem.
Panoramix obserwował ich bacznie. Choć sam utrzymywał wewnętrzną dyscyplinę na miarę uduchowionego mnicha, musiał przyznać przed samym sobą, że to, co zobaczył, poruszyło jego serce. Dawno nie widział, żeby dwoje ludzi darzyło się takim uczuciem.
– Cieszy mnie to, jak się ułożyło między wami. Przyznam, że w naszej wiosce brakuje takich małżeńskich par… – Pokiwał z uznaniem głową. – Czy myśleliście już o tym, kiedy chcielibyście się pobrać?
Livia spojrzała na Obeliksa, czekając na sugestię.
– A… a kiedy byśmy mogli? – spytał z lekką nieśmiałością Obelix.
Panoramix splótł palce dłoni na stole, mrużąc powieki i wpatrując się w Livię wymownie.
– A chcielibyście skromny, cichy ślub czy może taki… z większym weselem?
Obelix spoglądał to na Livię, to na Panoramiksa. Momentalnie poczuł, jak radość odżywa w nim na nowo.
– Panoramiksie, no oczywiście, że ma być hucznie! – zawołał, niemal podrywając się z siedzenia. – Ma być mnóstwo gości – cała wioska! Muzyki, zabaw, tańców i dziczyzny od groma… No bo jak inaczej wyrazić tyle radości? – Wziął Livię w ramiona i, przyciskając ją do siebie, ucałował z dużym zaangażowaniem czubek jej głowy, a ona pod wpływem śmiechu zaniosła się kaszlem.
– Oj… – westchnął nagle zakłopotany, ale po chwili zaniepokoił się, gdy kolejne kaszlnięcia stały się głębsze i urywane. – Livio…? – Przytrzymał ją za ramiona, czując, jak atak wstrząsa jej ciałem. – Oddychaj powoli, słyszysz mnie? – Spojrzał gwałtownie na Panoramiksa, który już wstawał od stołu.
– Wszystko jest pod kontrolą. Przede wszystkim nie panikuj…
– Dobrze, dobrze… – pokiwał głową zbyt szybko. – Nie panikuję…
Jej oddech był urywany, a kolejne kaszlnięcie zgięło jej ciało w przód tak, że niemal opadła na ławę.
– Panoramiksie, co ja mam robić?! – krzyknął, a jego ręce zaczęły latać w popłochu.
– Obeliksie, tak jak powiedziałem, nie panikować…
– Dobrze, dobrze, poniosło mnie! – zawołał gorączkowo. – Livio, przepraszam! Nie musi być hucznie. Może być cichutko… bez gości… tylko Asterix i Idefix!
Panoramix przyłożył dłoń do głowy Livii, obserwując oddech.
– Obeliksie…
Obelix zdawał się jednak już go nie słyszeć.
– …bez tańców, zabaw… nawet bez dzików… – urwał, zaciskając mocno powieki, jakby powiedział coś wyjątkowo bolesnego. – No, może z jednym… Ale takim naprawdę niedużym!
Panoramix uniósł oczy ku górze.
– Do kogo ja mówię…
– I doczepisz tylko jakiś kwiatek we włosy. Ja założę czyste spodnie. I wystarczy. Naprawdę!
Wtem Livia, której kaszel zaczynał już ustępować, powoli i spokojnie nabrała powietrza. Uniosła się, ujęła delikatnie dłoń Obeliksa. Widząc jego przejęte spojrzenie, uśmiechnęła się do niego słabo, ale promiennie.
– Już jest lepiej. Przynajmniej nie pali już tak przy oddychaniu. Kochany… Jeśli marzysz o wielkim weselu, to postaramy się, żeby było właśnie takie.
Obelix odwrócił się z paniką w stronę druida, jakby oczekiwał ostatecznego wyroku.
– Jeśli ślub miałby być taki… jak to powiedziałeś… huczny… – zaczął Panoramix – to na pewno Livia będzie potrzebować nieco więcej czasu i cierpliwości. – Zwrócił się do niej poważniej. – Potrzebujesz odpowiedniej rekonwalescencji.
– Teraz już pójdzie szybko – zapewniła Livia, patrząc na narzeczonego.
– Trudno powiedzieć. – Zmarszczył brwi Panoramix.
– To ile według ciebie mi to zajmie?
– Zależy, czy będziesz się należycie oszczędzać i często przebywać na zewnątrz, a przede wszystkim unikać wysiłku i stresu.
– Tydzień?
– To absolutnie nie wchodzi w rachubę. – Pokręcił głową.
– Dwa?
– Livio…
– To kiedy najwcześniej?
Panoramix zastanowił się przez chwilę.
– Jeśli twój stan będzie się poprawiał, pomyślimy o połowie czerwca.
Obelix wtrącił:
– W czerwcu? To może… może uda się jeszcze wyprzedzić Nessę i Nikodiksa?
– Na Teutatesa, Obeliksie, bądź poważny. – Panoramix jęknął z bezsilności. – Śluby to nie wyścigi.
– Wiem… – odpowiedział speszony. – Tak tylko pomyślałem. – Znów spojrzał na Livię. – Zrobię wszystko, żeby jak najszybciej wyzdrowiała. Tylko powiedz mi, co muszę wiedzieć. Chcę, żebyś nauczył mnie wszystkiego, co należy robić.
– Tutaj nie trzeba już jakichś wyjątkowych umiejętności. Ale przy najbliższej okazji coś ci pokażę. Wszystko po kolei, Obeliksie. Najważniejsze to pilnować, by odpoczywała, wystarczająco jadła… – Spojrzał na Livię surowiej. – I przestała starać się udowadniać wszystkim, że jest niezniszczalna. Bo bynajmniej niezniszczalna nie jesteś.
– Będę pilnował. – Obelix pokiwał głową z zaangażowaniem.
– Uważajcie tylko. – Druid spojrzał raz jeszcze na Livię. – Nie jest bowiem tak oczywiste, czy twoje serce kiedykolwiek wróci do normalnej wydolności.
Obelix znacznie spochmurniał. Przytulił tylko czoło Livii do swojego policzka.
– Nie martw się już, proszę… – Livia pogłaskała go po karku. – Teraz już sobie z tym poradzimy.
Po kilku chwilach ustalono, że ślub młodej pary odbędzie się ósmego czerwca, jeszcze przed Nessą i Nikodiksem. Cała trójka rozmawiała jeszcze przez jakiś czas. Panoramix od czasu do czasu wtrącał swoje mądre spostrzeżenia. Widok ich szczęścia cieszył go, ale po pewnym czasie zauważył, że emocje, choć pozytywne, powoli zaczynają odbierać Livii siły.
– Moja droga – powiedział łagodnie. – Choć rozumiem, że szczęście dodaje skrzydeł, to jednak twoje serce potrzebuje odpoczynku. Powinnaś już położyć się spać.
– Ależ ja się czuję doskonale! – zaprotestowała, choć jej osłabione ruchy zdradzały coś innego.
Panoramix milczał, siedząc spokojnie, ale jego twarde spojrzenie znad siwej brody miało w sobie taką siłę, że Livia od razu zrezygnowała z jakiejkolwiek dyskusji.
– Dobrze… – westchnęła z rezygnacją.
Obelix wstał pierwszy, aby pomóc Livii się unieść.
– Ja ją zaprowadzę – powiedział z czułym zaangażowaniem.
W izbie, gdzie znajdowało się tymczasowe posłanie Livii, panował półmrok, przerywany tylko światłem lampki oliwnej. Obelix pomógł Livii ułożyć się wygodnie, a potem usiadł na stołku obok.
– Obeliksie, nie musisz, naprawdę… – powiedziała z uśmiechem, choć w jej głosie słychać było nutkę nadziei, że jednak zostanie dłużej.
– Chcę tu być. – Jego niski głos zabrzmiał niezwykle ciepło.
Ujął jej rękę w swoich. Patrzył na nią, jakby chciał zapamiętać każdy szczegół: oczy, rysy, delikatny uśmiech… Nawet to, jak oddychała. Jej oddech stawał się coraz spokojniejszy. W końcu przemówił cicho:
– Nie wyszło mi z tymi hiacyntami… Ale już niedługo podaruję ci coś cenniejszego.
Livia spojrzała na niego rozanielona i przyciągnęła jego dłoń, aby wtulić w nią swoją twarz.
– Nie… naprawdę, nie musisz mi nic dawać. Wystarczy mi to, że mnie kochasz. Więcej nie trzeba.
Słowa te zabrzmiały tak niewinnie i szczerze, że poczuł, jak ponownie ściska go w gardle, a oczy zaczynają mu się szklić.
– Kocham… i zawsze będę – szepnął, głaszcząc ją po twarzy.
Livia ujęła jego dłoń mocniej, całując ją. Obelix postanowił nic więcej nie mówić, aby pozwolić jej powoli zasnąć. Jedna jego ręka spoczywała w jej dłoniach, zaś druga delikatnie głaskała ją po włosach. Patrzył na nią, napawając się widokiem, który był dla niego najdroższy na świecie. Powieki Livii stawały się coraz cięższe.
– Czy mogę cię prosić o jeszcze jedną rzecz? – spytała słabszym, sennym głosem.
– Proś – szepnął Obelix.
– Nie pozwól, by inni mówili o mnie tak, jakbym była intruzem ściągającym na wioskę nieszczęście.
– Kto tak powiedział? – spytał, natychmiast się prostując.
– Nie szukaj teraz nikogo – wymamrotała. – Po prostu wydaje mi się, że niektórzy w ten sposób mnie postrzegają. Proszę cię. Na wszelki wypadek.
Obelix mocniej zacisnął palce wokół jej dłoni.
– Nie pozwolę. Nikomu.
– Dziękuję, Obeliksie. – Jeszcze raz musnęła ustami jego dłoń. Uśmiechnęła się błogo i po chwili jej powieki opadły już całkiem.
Gdy Obelix upewnił się, że już śpi, ostrożnie nakrył ją kocem.
– Śpij spokojnie, moja Livio – szepnął.
Po chwili do izby wszedł Panoramix.
– Obeliksie – powiedział cicho. – Powinieneś już wrócić do siebie. Ty też potrzebujesz odpoczynku. Musisz mieć siły także na jutrzejszy dzień.
Spojrzał na druida niechętnie, jakby nie chciał jej zostawić nawet na chwilę, ale w końcu skinął głową. Nachylił się, by delikatnie musnąć czoło Livii pocałunkiem.
– Dobranoc…
Wyszedł z izby, zamykając drzwi za sobą. Panoramix spojrzał na niego z zadowoleniem.
– Obeliksie, spisałeś się dziś naprawdę znakomicie – powiedział, kładąc mu rękę na ramieniu. – Jestem pełen podziwu, tylko na przyszłość uważaj, gdzie siadasz.
Obelix zmarszczył brwi, ale nie mógł powstrzymać uśmiechu. Wracając, zastanawiał się, w jaki sposób mógłby odwdzięczyć się Asteriksowi.
***
Dla Ferriksa był to trudny czas poszukiwań. Jego dotychczasowy dobytek w ojczystej wiosce został doszczętnie zniszczony. Co gorsza, nie był pewien, czy jego najbliższa rodzina przeżyła zamieszki.
Przez dwa dni rozmawiał i dopytywał mieszkańców, a nawet, zaciskając zęby, usiłował grzeczniej wydobyć jakieś informacje od panoszących się już po okolicach rzymskich cywilów. W ostatnim czasie licznie osiedli w posiadłościach dawniej należących do Galów.
W końcu, późnym popołudniem, natknął się na Rzymiankę w średnim wieku, o bujnych, czarnych, kręconych włosach, wsiadającą właśnie do zaprzęgu konnego.
– Kordelia i jej dwaj synowie? – spytała, wydając się rozumieć, o kim mówi Ferrix. – Teraz został jej jeden syn. I już wiem, po kim odziedziczył ten orli nos… – powiedziała, obserwując mężczyznę wnikliwie.
Ferrix gotował się na najgorsze, choć pewne doświadczenia odcisnęły na nim na tyle głębokie piętno, by przyjął wiadomość o utracie syna z pokorą i spokojem.
– A więc… który z mych synów przeżył? Treston czy Alan? – spytał ciężko, acz z opanowaniem.
– Alan. Ten pierwszy trafił na ołtarz Marsa – oznajmiła Rzymianka beznamiętnie, jakby wspominała pogodę z zeszłego dnia.
Ferrix mocno zacisnął wargi, próbując opanować desperacki gniew.
– Skąd znasz moją rodzinę? – spytał z powagą.
– To proste. Jesteśmy ich wierzycielami. Chcieli odbudować niezależne gospodarstwo, ale obawiam się, że cieniutko im idzie.
Ferrix, marszcząc brwi, spuścił głowę, próbując pojąć trud, jaki muszą znosić Kordelia i Alan. Choć wizja spotkania po dwóch latach rozłąki przyprawiała go o niemałe nerwy, w głębi duszy pragnął wrócić do rodziny, wspólnie dzielić z nią wszelkie trudy życia i odbudowywać po kolei wszystko, co po podbojach zostało im odebrane. Przez chwilę myślał, by spytać Rzymiankę, czy jego bliscy cokolwiek o nim wspomnieli, jednak postanowił, że nie będzie się spoufalał z kobietą, która nie wzbudzała w nim ani krztyny sympatii.
– Gdzie oni teraz są? – spytał sucho.
– Mieszkają w pobliżu mnie, razem z najmłodszą członkinią rodziny. Właśnie wracam w tamte strony.
Ferrix nagle zdębiał.
– Z jaką najmłodszą…?
– Ano, już przeszło rok temu Kordelia urodziła córkę. Nie pamiętam, jak ma na imię. – Spojrzała na niego ewidentnie ubawiona. – Co? Zatkało?
Ferrix był zupełnie zbity z tropu.
– Zanim się wywrócisz na tej kuli, może dosiądziesz się do mnie, a ja podwiozę cię do nich?
Spojrzał na Rzymiankę spod byka, zapierając się mocniej o swoją kulę, po czym zwrócił się do niej surowo:
– Sam nie dam rady wspiąć się na ten powóz. Jeśli masz, kobieto, choć minimum dobrej woli…
Rzymianka roześmiała się tym razem na głos i, wziąwszy go pod pachy, pomogła mu wdrapać się na siedzisko.
Przez całą drogę Ferrix siedział ze zgorzkniałą miną, a kobieta spoglądała na niego co jakiś czas rozbawionym wzrokiem, który doprowadzał go do szewskiej pasji. Starał się jednak ze wszystkich sił, aby tego po sobie nie pokazać.
W końcu, po kilkunastu minutach przejażdżki, Ferrix ujrzał w oddali małą, skromną chatkę z przylegającym do niej kurnikiem, otoczoną terenem pokrytym zeschniętą trawą. Kilka kur, które swobodnie biegały wokół posesji, uciekało przed małym dzieckiem, które widocznie dopiero co nauczyło się truchtać, bo co jakiś czas, chwiejąc się, schylało się i opierało rączki o ziemię. Poczuł nagłe ukłucie w sercu. Domyślił się, że to owa najmłodsza członkini domostwa.
Wnet zza rogu drewnianej konstrukcji wyłoniła się Kordelia. Była to kobieta w wieku nieco poniżej trzydziestu lat, o średniej budowie ciała. Jej brązowe włosy splecione były w warkocz. Ferrix ożenił się z nią, gdy miała czternaście lat, sam będąc wówczas jeszcze sprawnym trzydziestolatkiem. Teraz patrzył na nią, wyraźnie strudzoną pracą i udręczoną przez liczne zmartwienia. Stopniowo przypominał sobie o przykrościach, jakie ją z jego strony spotykały.
Tworzyli małżeństwo, które znacznie częściej żyło w stanie niezgody niż jedności. Ferrix był człowiekiem impulsywnym, z tendencją do gniewu. Wielokrotnie po awanturach wychodził naburmuszony z domu, nie informując, dokąd idzie ani na jak długo. W końcu, gdy w Galii wybuchły zamieszki, ostatnia z takich nagłych rozłąk przeciągnęła się do dwóch lat. Ferrix, pod wpływem impulsu przyłączył się do walk, a Kordelia i dzieci nagle zniknęły, a wraz z nimi cały dobytek życia.
Kiedy Kordelia ujrzała swego męża, na jej twarzy objawiła się mieszanka różnych emocji: radości i ulgi, ale również smutku i niepokoju. Ruszyła w jego stronę, a on lekko przyspieszył.
– Ferriksie… – westchnęła z przejęciem, gdy stanęli obok siebie. – Ty żyjesz…
– Tak… Jeszcze tak… – powiedział cicho, patrząc na nią zbolałym wzrokiem. – I cieszę się, że i ty żyjesz. Wiem o Trestonie… – Spuścił głowę.
– Niech bogowie mają jego duszę w swej opiece…
Ujęła go za ramiona, a on oparł głowę na jej barku, z trudem hamując łzy i starając się nabrać głęboko powietrza.
Trwali tak razem przez jakiś czas, korzystając z tej błogiej chwili zjednoczenia. W pewnym momencie Ferrix wyjął z kieszeni akwamarynowy naszyjnik.
– Chciałbym ci coś podarować – rzekł drżącym głosem. – Chcę wynagrodzić ci te cierpienia, jakie z mojej strony was spotkały. Wiesz, że sam jestem męczennikiem własnego charakteru, ale…
Kordelia jednak zatrzymała jego rękę.
– Ferriksie, bądź poważny. To musiało kosztować majątek.
– Nieważne, ile kosztował. Chciałem cię uszczęśliwić – nalegał.
– Ale zrozum, to nie jest nam potrzebne do szczęścia. Nawet nie wiesz, co nam teraz…
– Tak, wiem i rozumiem, że dobrze się bawiłaś, wykorzystując moją nieobecność… – burknął Ferrix z urazą, spoglądając na dziecko, które akurat znalazło się w ich pobliżu.
Kordelia cofnęła się o krok z wyrazem bólu.
– A więc wróciłeś, żeby się pojednać… Jednak widzę, że wciąż nie pojmujesz, z jaką łatwością przychodzi ci ranienie cudzych uczuć. Nie wiesz, przez co musiałam przechodzić z dziećmi…
– A więc zdaje się, że jestem tu niepotrzebny… – odparł z wyrzutem. – Oby tylko jej ojciec umiał lepiej się wami zająć niż ja. – Znów wskazał na dziecko.
– Jej ojciec odciął się od nas – odparła z powagą Kordelia. – Jesteśmy zdani tylko na siebie. Zadłużeni wobec rzymskich wierzycieli. Wkrótce skończymy jako darmowa siła robocza na przywłaszczonych terenach, bez nędznego kawałka własnej ziemi. Wróciłeś niewczas. Teraz nie znajdziesz u nas godnego życia. Nie ma szans – mówiła, a po jej policzkach spłynęło kilka łez naraz.
Ferrix nagle oprzytomniał. W końcu przyszedł pojednać się z rodziną, a nie dawać upust swojemu gniewowi. Z drugiej strony wciąż był zszokowany faktem pojawienia się obcego dziecka. Wziął głęboki wdech i zbliżył się do Kordelii ostrożnie, choć ze stanowczym spojrzeniem.
– Powiedz, ile jesteście winni tamtej babie, co mnie przywiozła? To ona jest waszą wierzycielką, tak?
– Raczej jej mąż – odparła Kordelia, ocierając łzy i próbując przybrać poważny ton. – Mamy jeszcze miesiąc na spłatę sumy, której nigdy nie zgromadzimy w tak krótkim czasie. Czterdzieści pięć denarów… Robiliśmy z Alanem, co mogliśmy, ale… ale teraz nie mamy już żadnych złudzeń.
Ferrix spojrzał na naszyjnik, który wciąż trzymał w dłoni, po czym raz jeszcze spojrzał rozgoryczony na Kordelię.
Dziecko, które stanęło już blisko nich, wyciągnęło do mamy rączki. Kordelia uniosła małą dziewczynkę.
– Umiesz liczyć? – spytała.
Przez chwilę panowała cisza, aż w końcu niepewny Ferrix spytał:
– Do kogo było to pytanie?
– Do ciebie. A myślałeś, że komu jeszcze mogłam je tutaj zadać?
– Znowu chcesz ze mnie zadrwić?! – spytał z wyrzutem.
– Nie chcę z ciebie drwić. Chcę tylko, żebyś się na chwilę skupił.
Kordelia postawiła dziewczynkę z powrotem na ziemi.
– Rok i cztery miesiące – oznajmiła. – Tyle już ma.
– Nie rozumiem. Co to ma do rzeczy?! – zawołał zniecierpliwiony Ferrix, choć wnet w jego głowie zrobił się mętlik.
– Ma do rzeczy bardzo, ale to bardzo dużo – powiedziała Kordelia cicho i spokojnie. – Ile to już czasu upłynęło, odkąd ostatni raz nas opuściłeś?
Oszołomiony Ferrix stał jakiś czas w bezruchu. Spojrzał na dziewczynkę, a w jego oczach stanęły łzy.
– Ma na imię Zeta – powiedziała Kordelia łagodnie.
– Zeta… – westchnął Ferrix, który zdążył już niechcący uronić łzę.
Jednak Zeta nie odwzajemniła jego czułego spojrzenia. Odwróciła się i potruchtała przed siebie, aby znów gonić kury.
– Córeczko moja… – wyszeptał, patrząc wciąż w jej stronę.
***
Obelix wszedł do pracowni złotniczej i uśmiechnął się do surowej złotniczki wyjątkowo serdecznie, jakby chciał ją tym rozbroić.
– Dzień dobry. Czy mógłbym już odebrać pierścionek?
Kobieta uniosła brwi z wymuszonym uśmiechem.
– Tak, mógłbyś już odebrać pierścionek.
Wyjęła spod lady skromny, choć bardzo elegancki w swej prostocie wyrób z cienkiej, srebrnej obręczy i błękitnego kamyczka oprawionego w ażurowy wzorek.
– Jakby był za szeroki, mogę go zwęzić – oznajmiła. – Należą się dwa denary.
Obelix patrzył na wyrób, z jednej strony czując lekkie rozczarowanie rozmiarem akwamarynu, a z drugiej podziwiając efektowny szlif kamienia.
– To było największe, co dało się wyskrobać, prawda?
Kobieta prychnęła z przekąsem.
– Powinieneś się cieszyć, że w ogóle udało się aż tyle. Wszystko było już tak scalone z kamieniem, że niemal całość rozkruszyła się w drobny mak. Widzisz te ślady? – otworzyła przed Obeliksem dłoń, na której zaszczytnie prezentowały się liczne odciski. – Pół dnia walczyłam z tym dziadostwem. Przypominam więc o należnej mi gaży.
– Jest pani prawdziwą bohaterką – rzekł pochlebiająco Obelix.
Kobietę ewidentnie zadowoliła ta aprobata.
– A co myślałeś? To piękna robota. A jeśli zostaną mi po niej blizny, będę miała przynajmniej czym się chwalić! Ty lepiej proś bogów, żeby to, co zostało ci na twarzy, na stałe zachowało się jako dumny ślad twych zmagań.
Obelix, zaskoczony tą nagłą zmianą tonu, dotknął zranionego miejsca przy uchu, które znacznie już się zagoiło. Nie odczuwał już takiego bólu jak w dniu po potyczce z Tenautomatiksem.
W końcu zapłacił należną sumę i wsunął pierścionek do kieszeni.
Kiedy odwrócił się, by ruszyć w stronę wyjścia, nagle natknął się na Ferriksa, który akurat wszedł do środka o swej kuli. Na jego twarzy malowało się coś w rodzaju determinacji.
– Obelix. A to niespodzianka – westchnął zaskoczony.
– Ferrix? Co ty tu robisz?
– Pilnie muszę coś zwrócić – oznajmił nieco poważniejszym tonem i podszedł do lady.
Wychodząc, Obelix ukradkiem spojrzał jeszcze za siebie i zauważył, jak Ferrix wyjmuje okazały, akwamarynowy naszyjnik. Przystanął na chwilę, nie wierząc własnym oczom. Przetarł oczy i wytrzeszczył wzrok.
– Że co? Rozmyślił się pan? – złotniczka aż podniosła głos.
– Tak. I bardzo proszę o zwrot zapłaty.
– Czy ja wyglądam na jakiś skarbiec do przechowywania cudzych monet? To, co mi się trafi, mam prawo od razu wydać na własne sprawunki! – kobieta nie kryła oburzenia.
Ferrix w odwecie sam zaczął się unosić, aż twarz kobiety drgnęła.
– Proszę mówić jasno! Nie ma pani mi co oddać? Dobrze rozumiem?
Wtem Obelix, niezwykle podekscytowany, zbliżył się do lady.
– Ile zatem kosztował ten naszyjnik? – spytał z entuzjazmem.
– O ile mnie pamięć nie myli, siedem denarów – odparł Ferrix. – Okazja zaiste niezwykła…
– Ależ Obelix! – zawołała złotniczka. – Przecież to było twoje zamówienie!
Obelix klasnął w dłonie, nie mogąc uwierzyć w tak szczęśliwy zbieg okoliczności. Cieszył się jak dziecko.
– A więc chcę go, chcę go!
– A masz przy sobie teraz pieniądze? – spytał Ferrix z nadzieją w głosie.
– Tak, tak, tak, już daję…
Obelix wygrzebał z kieszeni monety i wcisnął je do ręki złotniczki.
Po chwili rzucił okiem na naszyjnik i spojrzał na Ferriksa. Ten zrobił do niego wielkie oczy, po czym sam położył naszyjnik na ladzie, przesuwając go w stronę kobiety.
– Nieźle się obłowiłam – mruknęła ironicznie, chwytając za naszyjnik i monety.
– Ale… czy ja nadal mogę go zabrać? – spytał Obelix z lekka niepewny, wskazując na wyrób.
– Naturalnie. Zapłaciłeś za niego. – Złotniczka wyciągnęła w kierunku Obeliksa naszyjnik zawieszony na dwóch palcach.
Ferrix stał sztywno, wywracając oczami.
– Zaraz… – zaczął nieco zdezorientowany.
Złotniczka weszła mu w słowo.
– Wiem, wiem, chciał pan zwrotu, tak?
Obelix, zmieszany, pośpiesznie wziął naszyjnik i dał go znowu Ferriksowi, mówiąc:
– Skoro chcesz zwrotu… Tylko że…
Kobieta nagle złapała się za głowę i wyszła zza lady.
– A więc zacznijcie jeszcze raz – rzekła spokojnie, niczym wulkan przed eksplozją. – Ja ewidentnie nie mam z tym nic wspólnego. – Wcisnęła mocno w dłoń Obeliksa siedem denarów. – Zróbcie, co trzeba, i dogadajcie się między sobą, bo… ja nie będę za nikogo używać myślenia!!!
Wybuchła tak gwałtownie, że obaj mężczyźni odchylili się, zagryzając wargi.
Po dłuższej chwili ogłuszającej ciszy Ferrix odchrząknął i kiwnął porozumiewawczo głową w kierunku Obeliksa.
– Szanowny panie – zaczął ze sztucznym entuzjazmem. – Mam przyjemność przedstawić panu unikatowy model jubilerskiego rękodzieła w niezwykle korzystnej cenie siedmiu denarów.
Obelix, po krótkiej serii jąkania, w końcu odpowiedział:
– A… a więc z chęcią skorzystam z tej niecodziennej oferty. Akceptuje pan płatność… yyy… od razu na miejscu?
W końcu obaj mężczyźni dokonali bezbłędnej transakcji. Ferrix był bogatszy o siedem denarów, a Obelix zaopatrzony w upragniony prezent dla wybranki serca.
Złotniczka przypatrywała się sytuacji z powagą. W końcu, opierając łokcie na ladzie, rzekła do Ferriksa:
– Pana to ja chyba kiedyś zatrudnię. Nieźle pan sobie radzi z komercją.
– Jak widać, wystarczy umieć się zgrywać – odpowiedział Ferrix, wzruszając ramionami.
– Wie pan, w większym mieście, na przykład w Condate, takie cacko spokojnie sprzedałoby się za kwotę jeszcze parokrotnie wyższą.
Wtem Obelix zauważył dziwny smutek w oczach Ferriksa, którego nie potrafił rozgryźć. Obaj mężczyźni opuścili budynek, rozmawiając o zmianach, jakie przyniosły im ostatnie dni. Obelix ze szczerym współczuciem przyjął wiadomość o śmierci jednego z synów Ferriksa, ale po chwili gratulował mu, rozentuzjazmowany wieściami o pojawieniu się małej córeczki. Zrelacjonował też zdawkowo temat pojednania z Livią i zaręczyn.
– Jeśli nie masz nic przeciwko, będę ją dalej nazywał Balbiną – powiedział w pewnym momencie Ferrix. – Bo właśnie to imię zawsze będzie kojarzyć mi się z wdzięcznością. Dobrze, że w końcu wrócił ci rozum, Obelix. Sądziłem, że traktujesz ją podle. Obyś już nigdy nie zidiociał i oby wam szczęście sprzyjało.
– No ba… Już więcej tego nie zepsuję, skoro już wiem, że Livia… to znaczy Balbina kocha mnie tak, jak ja ją.
– Oj, Obelix, oby była względem ciebie tak wyrozumiała nawet po takim stażu jak u mnie i Kordelii… Teraz jednak, kiedy mamy małą Zetę… muszę zawalczyć o własną rodzinę na nowo.
Obelix przytaknął z uznaniem, jednak sprawa naszyjnika wciąż nie dawała mu spokoju.
– Wiesz co, Ferrix, zastanawiam się, co było nie tak z tym naszyjnikiem, że zdecydowałeś się go jednak oddać. Czy nie spodobał się komuś? Bo sądziłem, że…
Ferriix westchnął ciężko.
– Bynajmniej. Jest to wspaniały okaz, a cena zaskakująco mieściła się w moich możliwościach. Jednak… moja rodzina nie potrzebuje teraz błyskotek. Grozi jej konfiskata własności i niewolnicza praca na rzecz okupanta.
– Że co? – Obelix nie krył szoku. – Jak żeście się w to wpakowali?
– A tak, że Kordelia ma dług u wierzycieli, którzy umożliwili jej nabycie kawałka własnej ziemi.
– Czy głupio byłoby zapytać, ile potrzebujecie?
– Nie, absolutnie nie. I tak nic to nie zmieni. Wojownicy w Galii to aktualnie żadni bogacze. Z tributum wychodzi łącznie pięćdziesiąt denarów, z czego udało się zapłacić dopiero pięć. Tak że… robię, co mogę, ale gotuję się też na najcięższy los. Dobrze, że cię tu zastałem. Przynajmniej miał kto odkupić to cacko. Zawsze mały krok naprzód.
Obelix pokręcił z niedowierzaniem głową. Myślał o tym, co by począł, gdyby wraz z Livią znaleźli się kiedyś w podobnej sytuacji, po tym jak stworzyliby własny dom. Serce mu się ścisnęło. Rozmawiali jeszcze przez jakiś czas, ale Obelix, nie wiedząc, co najstosowniej byłoby powiedzieć, ledwo mógł się wysłowić.
W końcu spotkali po drodze Asteriksa, który, jak się okazało, był umówiony z Obeliksem w karczmie. Zamiar był taki, by Obelix na nowo uczył się umiaru i po raz pierwszy od dawna napił się ze zdrowszym nastawieniem niż w samotnej rozpaczy. Ferrix uznał, że to odpowiedni moment, by wrócić do swoich ważnych spraw.
– Dobrze było was znów spotkać, ale na mnie już pora.
– Nie napijesz się z nami trochę? Ja stawiam! – nalegał Asterix.
– Wiesz… Miło z twojej strony, ale goni mnie mnóstwo skomplikowanych spraw, o których już po części rozmawiałem z Obeliksem. Trzymajcie się, koledzy!
Kiedy przyjaciele znaleźli się przy wejściu, Obelix spytał dyskretnie:
– Asterix, mógłbyś schować coś do swojej sakwy? Nie chciałbym paść ofiarą jakiegoś kleptomana.
– Naturalnie, ale co to ta… – Asterix gwałtownie wytrzeszczył oczy na widok okazałego, akwamarynowego naszyjnika. – Obelix, czy to dla Livii?
– Tak. Udało mi się go odkupić – powiedział Obelix nieco markotnie.
– Ależ Obelix, to wspaniale! W końcu odzyskałeś upragniony prezent zaręczynowy!
– Tak… – odparł cicho Obelix, siląc się na uśmiech. – To rzeczywiście wspaniale…
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania