Pokaż listęUkryj listę

Serce Wielkiego Gala (Asterix&Obelix) - Rozdział 29 - Bądź przygotowany, Galu...

Asterix, który nigdy specjalnie nie interesował się wyrafinowaną elegancją, do powierzonej mu roli drużby weselnego podszedł bardzo poważnie. Zdecydował, że wprowadzi parę ulepszeń do swojego stroju. Swoje charakterystyczne czerwone braccae zamierzał wzbogacić o dyskretne, ozdobne hafty, zaś do kompletu planował dołączyć szeroki czerwony pas we wzory, do przewiązania na czarnej tunice. W tym celu udał się do warsztatu, gdzie powitała go pani Długowieczniksowa.

– Co cię do nas sprowadza, Asteriksie? – spytała uroczym, melodyjnym głosem.

– Chciałbym wyglądać, jak na drużbę weselnego przystało. Dałoby się jakoś udoskonalić spodnie haftem i skombinować jakiś wzorzysty pas pod kolor?

– Do tego dałabym jeszcze pelerynę w jakimś złocistym kolorze. Dobrze dopełni całość.

Asterix uśmiechnął się pod nosem, gdyż nigdy nie przywiązywał wagi do takich zdobień, a teraz odniósł wrażenie, że będzie wyglądał jak wiosenny sztandar.

– W porządku. Zdaję się na twoje kompetencje – odparł.

– Asteriksie, ja skombinuję tylko pelerynę. Ale haftami i zdobieniami zajmuje się u nas przede wszystkim Edana. Możesz teraz do niej podejść.

Pani Długowieczniksowa wykonała ręką gest zapraszający do środka. Asterix wszedł do głównego pomieszczenia pracowni.

– Witaj, Edano.

Znajome brzmienie głosu Asteriksa sprawiło, że serce Edany zrobiło koziołka, a ona sama ukłuła się igłą w palec.

– Auć! – jęknęła, wkładając koniuszek palca do ust. – Asteriksie, musisz mnie tak znienacka nachodzić? – spytała z pretensją w głosie.

– Przepraszam, że przeszkodziłem – rzekł kurtuazyjnie. – Ale podobno nikt tak świetnie nie haftuje jak ty.

Edana zarumieniła się lekko.

– A więc rozumiem, że właśnie to cię do mnie sprowadza… Co mogę dla ciebie zrobić?

– Będę drużbą na weselu. Pomyślałem, że warto wyglądać nieco bardziej wytwornie.

– A to ciekawe! Na czyim weselu?

– Obeliksa i Livii.

– Że co?! – Edana niemal znieruchomiała.

– Czy powiedziałem coś nie tak?

– Właśnie takie odnoszę wrażenie! – Ożywiła się gwałtownie. – Ostatnio Livia przyszła do nas totalnie naburmuszona, a w pewnej chwili mogłoby się wydawać, że najchętniej by nas wszystkie pozabijała… To niby z powodu kaprysu panny młodej w wirze przygotowań?

Asterix zachichotał.

– Ależ nie, Edano. Między nimi wszystko jest już dobrze.

Edana była zmieszana, ale kącik jej ust lekko się uniósł. Za moment jednak zacisnęła ostrzej wargi.

– A Obelix? Nadal opłakuje swą siłę?

– Chyba już mu przeszło.

– Nie rozumiem, nie rozumiem… – powtarzała, kręcąc głową. – Ale życzę im szczęścia. Może jeszcze jest nadzieja, że oboje wyjdą z tego małżeństwa cało. Wolę jednak nie patrzeć…

Asterix parsknął śmiechem.

– A ty jak zawsze bezpośrednia i szczera. Przynajmniej z tobą wiadomo, na czym się stoi. I to jest w tobie niezwykłe – powiedział z pełną sympatią.

Po tych słowach w oczach Edany pojawił się błysk.

– Mówisz serio? Wielu tego nie cierpi.

– Zapewne zależy, kto tego słucha. W każdym razie chciałbym omówić z tobą moją stylizację na ich wesele.

Asterix opisał zdawkowo swoją wizję udoskonalenia stroju. Edana spojrzała na niego przekornie.

– A więc zależy ci tylko na dorobieniu pasa i obszyciu portków? Czemu akurat portków?

– Cóż… Widziałem, jak inni noszą się podczas szczególnych uroczystości…

– Jeżeli chcesz zwrócić uwagę na swe wdzięczne, krótkie nóżki… – wtrąciła z przekąsem.

– Nie mam im nic do zarzucenia – wszedł jej w słowo, a w jego głosie zabrzmiała delikatna uraza.

Edana zwróciła uwagę na zmianę tonu, ale nie miała zamiaru odpuścić.

– Ależ zrobię, jak sobie życzysz. Sugerowałabym tylko, żebyś opiął ten pas wyżej. Te napawające cię dumą nogi wydawałyby się wtedy jeszcze dłuższe.

Asterix otworzył szeroko oczy.

– W takim razie ty powinnaś przepasywać się niżej, jeśli już dążymy do właściwych proporcji.

Edana otworzyła usta i zastygła na moment. Wbiła ostry wzrok w Asteriksa.

– A ty mi tu nie pyskuj, bo wyszyję ci kilka obciachowych kwiatków na tyle.

Asterix zaśmiał się z satysfakcją.

– Myślałem, że zrozumiesz to jako komplement – rzucił łobuzersko.

Edana skrzyżowała ramiona na piersi i z zadziornym uśmiechem odchyliła się na zydlu

– Doprawdy, bardzo pocieszny z ciebie konusek – powiedziała, spoglądając na niego spod zmrużonych powiek. – A teraz tak: ściągasz te spodnie czy mam pracować bezpośrednio na tobie?

Tym razem Asterix lekko się zakłopotał.

– A kto powiedział, że akurat te chciałem przeznaczyć?

– No co? – Wzruszyła ramionami Edana. – Przecież niezmiennie chodzisz w tych samych. Non stop.

– Ależ nie! – bronił się Asterix. – Mam mnóstwo kopii. Po prostu takie są praktyczne i wygodne… A czerwień to kolor wojowników – dodał, starając się brzmieć dumnie.

– Więc na czym mam pracować? – spytała Edana nagląco.

Asterix przypomniał sobie, że zostawił swoje braccae przy wejściu, zapakowane w niewielką lnianą torbę. Przeprosił na chwilę Edanę, po czym wrócił z materiałem i wręczył go jej. Po wspólnym, niedługim omówieniu szczegółów Asterix miał już się zbierać. Wnet Edana wyjęła z kieszeni przechowywane dotąd pióro.

– Asteriksie, skoro już mowa o ozdobach, jestem ci to winna.

– To od mojego hełmu? – spytał Asterix z łagodnym uśmiechem, choć nie wydawał się zbytnio zaskoczony.

– Wcześniej już chciałam ci je zwrócić, ale zauważyłam, że znów masz komplet. Pomyślałam jednak, że tak będzie uczciwiej. Kto wie, co ty robisz z taką liczbą piór.

Asterix uśmiechnął się szerzej.

– Edano, nie trzeba. Widziałem, że ciągle przechowujesz je w kieszeni.

Edana poczuła się, jakby dostała obuchem w głowę. Asterix kontynuował:

– Widocznie spodobało ci się, więc odstępuję ci to pióro. Jest twoje.

Edana spojrzała na niego gwałtownie. W jego oczach dostrzegła rozbawienie i poczuła się dotknięta. Skinął jej przyjaźnie głową i żwawym krokiem opuścił warsztat.

Siedziała jakiś czas, zaciskając usta i pięści, po czym poderwała się z miejsca i wyparowała przez tylne wyjście na niewielkie, ogrodzone pole ze wschodzącymi pędami lnu. Będąc na świeżym powietrzu, próbowała oddychać głęboko, ale ściśnięte gardło skutecznie spłycało jej oddech. Spojrzała raz jeszcze na pióro spoczywające w jej dłoni.

– Same utrapienia tylko z tobą… – wysyczała przez zaciśnięte zęby, po czym zacisnęła pióro w pięści i szarpała je palcami, próbując rozerwać na strzępy. Następnie cisnęła pióro między kłącza.

Złapała się za szyję i mocno zacisnęła powieki, hamując łzy, które podeszły niczym morska fala intensywnie rozbijająca się o kamienne klify. Edana oddychała miarowo, odzyskując równowagę przez kilka długich minut.

– To idiotyzm… Przestań zachowywać się jak niezrównoważona… – powtarzała sobie w kółko.

W końcu, marszcząc czoło, skupiła się na tym, by odsunąć niechciane myśli i zastąpić je medytacją nad kwiecistymi drzewami w oddali, z których mogłaby zaczerpnąć inspirację do swych szwalniczych rękodzieł.

***

Przez dobrych kilka dni Obelix odwlekał sprezentowanie Livii biżuteryjnego zestawu na palec i szyję. Czuł, że niezrealizowany gest nabierał zupełnie innego ciężaru. Asterix od czasu do czasu dopytywał, czy podarunek trafił już w jej ręce, a Obelix, ku jego zdumieniu, uparcie twierdził, że wciąż czeka na bardziej sprzyjający moment. Tłumaczył, że woli zrobić to, gdy Livia wróci już do pełni formy, a on będzie mógł wtedy bez przeszkód wybrać się z nią w jakieś wyjątkowe miejsce.

Asterix nie rozumiał tej rzekomej fanaberii, a słuchanie takich wykrętów wręcz go irytowało. Obelix znów podejrzanie smędził i unikał działania, co wzbudziło w nim pewien niepokój, ale postanowił więcej się nie wtrącać. Najważniejsze, że najgorsze mieli już za sobą. Zamiast tego zabrał się za aranżację przyjęcia zaręczynowego, mając nadzieję, że zostanie ono uznane za odpowiednią okazję.

Pewnego majowego poranka Obelix obudził się z takim bólem głowy, że zdał sobie sprawę z tego, iż musi w końcu zrobić coś, by położyć kres dręczącym go rozterkom.

Wstąpił ponownie do wiejskiej złotniczki. W głowie utkwiło mu jedno zdanie na temat naszyjnika: „W Condate sprzedałoby się za parokrotnie wyższą kwotę”. Bardzo chciał dowiedzieć się więcej na ten temat.

– Ano, zdecydowanie sprzedałoby się to za więcej! U mnie miałeś cenę tylko za robociznę. Czyżby pojawiła się u ciebie żyłka do interesów? – spytała kobieta, unosząc brwi.

– Pytam tylko z ciekawości – odparł Obelix i wzruszył ramionami z rezygnacją.

– Condate to duże miasto. Ceny są tam inne. W dodatku mnóstwo turystów, przede wszystkim tych dzianych i…

– Ja wiem – wszedł jej w słowo Obelix. – Mieszkają tam przecież moi rodzice.

Złotniczka wywróciła oczami.

– To co ja ci tłumaczę? Przecież ty wiesz wszystko.

Obelix westchnął.

– Akurat o biżuterii i cenach, zwłaszcza w denarach, wiem tyle co nic.

Kiedy opuścił zakład, był już zdecydowany na wyprawę, choćby po to, by zaprosić rodzinę na ślub. Wiedział jednak, że nie byłby już w stanie sprezentować Livii naszyjnika z taką dumą i radością, jak pierwotnie zakładał. Nie wiedział jeszcze, co z nim zrobi, ale odruchowo ukrył go w tobołkach przygotowanych na podróż.

Obelix składał Livii wizyty niemal codziennie i przy okazji wyręczał Airę w pracach, których Livia tymczasowo musiała unikać.

Aira cieszyła się z jego wizyt, ale nie tylko z powodu możliwości zaczerpnięcia oddechu. Widok narzeczonych, którzy po trudnych dniach znów byli razem i odzyskali spokój, napawał ją siłą i radością. Obelix i Livia wydawali się pochodzić z dwóch zupełnie różnych światów, a jednak porozumienie między nimi było tak naturalne, jakby od zawsze byli bratnimi duszami. Zdarzało się, że wspólny czas, który narzeczeni spędzali na rozmowach i śmiechach, przeciągał się do późna. Pewnego razu, z uwagi na nocną porę, Aira delikatnie wyraziła im swoje obawy o należytą dbałość Livii o regenerację. Zwykle przebywali ze sobą aż do momentu, kiedy Livia zasnęła, czasem w jego troskliwych ramionach, a czasem po prostu trzymana delikatnie za rękę.

Kiedy Obelix miał pewność, że Livia twardo śpi, wracał do siebie, aby zająć się Idefiksem i przygotowaniami do kolejnego polowania. W ostatnich dniach zmotywował się, by od nowa nauczyć się polować na dziki. Nie wystarczały mu tym razem mięśnie nóg i rąk, więc zmuszony był opanowywać tradycyjne metody z włócznią lub wilczymi dołami, praktykowane przez resztę myśliwych w społeczności. Początkowo irytowało go, że musi poświęcać tyle czasu czynnościom, które dawniej kończył jednym ciosem. Z czasem jednak odkrył w tym nowe źródło satysfakcji i dumy z samego siebie.

Ze swej strony Obelix starał się zapewnić Livii najlepszą opiekę, na jaką tylko było go stać. Przynosił jej specyfiki od Panoramiksa, robił ciepłe okłady ziołowe, a nawet wykonywał specjalny masaż drenujący, którego nauczył go druid, podkreślający przy okazji, że dawniej nigdy nie pozwoliłby mu na tego rodzaju praktyki:

– Teraz możesz się przekonać, że niektóre rzeczy wymagają innego rodzaju siły – powiedział.

Obelix często przynosił też dziczyznę na kolację – tym razem zaledwie pół tuszy tłustej zwierzyny. Ku swemu nieustającemu zdziwieniu, był w stanie się nią najeść, jednocześnie dzieląc się z Livią i Airą oraz zostawiając coś symbolicznie Idefiksowi.

„Kolejny pożytek… Oszczędność” – pomyślał.

Livia czuła się z dnia na dzień coraz lepiej, choć wciąż musiała unikać większego wysiłku, gdyż łatwo dopadały ją kaszel i kołatanie serca. Jednakże wydawać by się mogło, że ostre objawy infekcji ustąpiły. Z biegiem czasu Livia czuła się silniejsza, a teraz rozważała powrót do warsztatu w najbliższych dniach. W ciągu ostatnich trzech dni wychodziła z Obeliksem i Idefiksem na spokojne spacery do lasu. Rzucali psu kawałek gałęzi, obserwując, jak z zapałem pędzi między drzewami, a sami korzystali z chwil ciszy i bliskości.

Tego dnia, kiedy Obelix miał wyruszyć do Condate, wyszli razem na ostatni spacer przed podróżą. W pewnym momencie Idefix zajął się na dłużej obgryzaniem kawałka gałęzi, przestając domagać się ich uwagi. Obelix spojrzał na Livię i, przyciągnąwszy ją plecami do siebie, przyłożył usta do jej głowy. Ona oparła się na nim, obejmuąc jego przedramiona. Po chwili Obelix delikatnie odwrócił ją ku sobie.

– Bardzo cię kocham, Livio – powiedział, a jego spojrzenie zastygło. – Cieszę się, że tak szybko wracasz do zdrowia.

– Bo mam przy sobie najwspanialszego opiekuna na świecie.

Kiedy już mieli się pocałować, Obelix nagle jęknął gwałtownie, a gdy spojrzał w dół, zauważył, jak wściekły Idefix szarpie go za nogawkę.

– Idefiksie, no co ty! – krzyknął na niego.

Idefix jednak za nic nie zamierzał puścić swego pana.

– Więc aż tak jest zazdrosny? – spytała Livia, ledwo powstrzymując chichot.

Poirytowany Obelix zaczął wymachiwać nogą w powietrzu, ale Idefix, coraz zawzięciej warcząc, mocniej zacisnął kły i kołysał się wraz z wymachującą nogą pana.

Po chwili Livia przykucnęła, aby spróbować delikatnie ich od siebie odseparować. Nagle piesek kłapnął w jej stronę zębami tak, że gwałtownie odchyliła się do tyłu, co spowodowało jej upadek na miękki mech.

– O nie! – zawołał gniewnie w stronę Idefiksa, po czym podniósł go za kark. – Dość tego, mały urwisie! Nie będziesz atakował mojej narzeczonej!

Po tych słowach umieścił psa na grubej gałęzi, mniej więcej na wysokości swojej głowy i skrzyżował ręce, mówiąc:

– Teraz pokażesz, jakim naprawdę jesteś twardzielem…

Idefix początkowo wydawał się dumny, że zdobył taką wysokość, ale gdy tylko spojrzał w dół, jego pewność siebie zaczęła pomału topnieć. Łapki zaczęły drżeć, a z jego pyszczka zaczął dobiegać delikatny pisk.

– No co, Idefiksie? Teraz możesz atakować tę gałąź. Śmiało! – mówił z powagą Obelix, obejmując Livię, która podeszła z zamiarem udobruchania go, wciąż próbując powstrzymać chichot.

Gdy Idefix na gałęzi skomlał coraz żałośniej, Livia w końcu wtrąciła nieśmiało:

– Obeliksie, może go jednak ułaskawisz?

– Tylko jeśli obieca, że nie będzie więcej tak gryzł i warczał, a przede wszystkim będzie miły dla mojej narzeczonej – odparł stanowczo.

Idefix wydał z siebie płaczliwe szczeknięcie, patrząc na Obeliksa z nadzieją. Obelix uniósł brwi, kiwając głową.

– Masz coś jeszcze do powiedzenia?

Jednak piesek dalej tylko piszczał, coraz bardziej drżąc na wysokości.

Livia podeszła do gałęzi i powoli zbliżyła dłoń do nosa zwierzęcia, które polizało ją po palcach, jakby chciało przeprosić. Odwróciła się, uśmiechnięta, do Obeliksa.

– Widzisz? Już jest między nami zgoda.

– No dobrze – westchnął, nie mogąc już dłużej ignorować smutnej miny swego pupila. – Ale żeby mi to był ostatni raz.

Kiedy zdjął pieska z gałęzi, ten od razu zamerdał ogonem i polizał go po nosie.

– No, no, nie myśl, że takim prostym sposobem uda ci się wywinąć… – mruknął Obelix, ale widać było, że już się na niego nie gniewa.

Wydawać by się mogło, że Idefix spokorniał, przynajmniej na resztę dnia. Z całym swoim psim trudem próbował zaakceptować to, że ktoś wtargnął między niego a jego najdroższego właściciela, odbierając znaczną część jego zainteresowania. W pewnym momencie usiadł tylko, obserwując, jak jego pan żegna się z ukochaną, jakby z nadzieją, że zaraz przyjdzie i jego kolej na odrobinę uwagi. W końcu się doczekał, bo Obelix zabrał go ze sobą do Condate. Znów miał swojego pana na wyłączność... Oczywiście do czasu.

Średnia ocena: 5.0  Głosów: 1

Zaloguj się, aby ocenić

    Napisz komentarz

    Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania