Drabblle→Bo skoro...

Czy jestem ostatnim człowiekiem?

Dołujące wrażenie, że właśnie tak jest, piecze jak wrzący metal.

Świat wokół wygląda przygnębiająco.

Ruiny domów, ruiny drzew i wszystkiego wokół.

Niewidoczne pogorzeliska umysłów,

nie są dostrzegalne, na tle różnorakich dokonań.

Dobrych, złych, nijakich i pysznych jak gorzkie ciastko.

Siadam na skrawku samotnych wspomnień.

Jeszcze słońce czerwieni horyzont, gdy zmęczony zasypiam.

Widzę wielkiego owada. Rozpoznaję i pytam:

–– Dlaczego jesteś taka duża?

–– Moja wielkość, jest wielkością twojej wiary.

     Dzięki tobie, złożę siebie w ofierze.

     Może jeszcze nie wszystko stracone.

Budzę się.

Chociaż czuję ogromny ból,

to po raz pierwszy, użądlenie mnie bardzo cieszy.

Bo skoro zostały pszczoły...