bez tytułu

cienie liści

przeszłych po chodniku

pomiędzy

fioletowobiałymi plamami ptasiego gówna

patrzę w miedziany spaw

planety i gwiazdy

idąc coraz

pochylam się

metrum i takt

zwalnia niżej

dalej głębiej

w sceny teatru wajangów liści

w kunsztowne rozbryzgi białofioletowe