bez tytułu ale może być gdzieś tam zimą

utrzymywałem się na nitkach rozmów

z nimi którzy próbowali

od których uciekłem

gdzie kurzą łapą

pazurami

rozgarniałem popiół w palenisku

licząc grudki żaru

zima szła

z zgasłych kadmów

zetlałych sepii

impresji co pozostało z światła debussego

elegii strasussa do asonansu schönberga

w narastający dysonans weberna

przez cień i światło firanki

sączącej żegnane słońce

w szarugi listopada morawskiego

w grudniowe dzwonki sań rachmaninowa

w śmierć mrozu stycznia leningradu lutego

drugiego koncertu szostakowicza z prikazu i

pod strahom smierti wiolonczelowego

eh, zapędziła nas tamta zima

psa i mnie w zamierający oddech sibeliusa

w das wohltemperierte klavier na zamarzniętych szybach

z przerwami na tarzanie się po dywanie

drżała chałupa sypiąc szadzią i popiołem na zmianę

skąd biegliśmy grać waldszenen opus osiemdziesiąty drugi

udając polowanie na

smugi sarn płowe z moim psem płowym

zmieszane rozmazane przede mną stojącym

godzinę przed ich lotem

każdym cudownym podmuchem wiatru

między pniami śpiących drzew

rozsądniejszy zbierałem gałęzie

przy którychśmy cieple

zasypiali pod piecem

głodni