Poprzednie części: Wierszee <*> Trzy Wiersze?
Wiersze <*> Starzec
––––––––––––//–––––––––––––
zgarbiony starzec idzie ścieżyną
sens jego życia rozwiewa wciąż wiatr
nuci piosenkę tamtą jedyną
to jego wspomnienie
wszystko co ma
≈•≈•≈
choć nogi bolą nadal wędruje
uśmiech ze łzami razem splecione
coś pięknego dostrzega przy drodze
kładzie wśród kwiatów
marzenie swoje
strudzony wielce jakby zasypia
wtem widzi w dali śliczną dziewczynę
wraca myślą w krainę młodości
do dzisiaj dźwiga
w sercu swą winę
często śpiewała jak anioł z nieba
poza krawędź jej ręki nie podał
hałas sumienia dręczy wciąż umysł
do końca życia
będzie żałować
≈•≈•≈
nie rozpoznaje już świata tego
tak bardzo pragnie znów ją usłyszeć
lecz sam już nie wie czy wiatr tak szumi
czy to piosenka
nuci mu ciszę
Komentarze (12)
I właśnie piosenką mi to zajeżdża i to całkiem zacną. Podobuje mnie się. :)
Riggs. Dzięki Pozdrawiam:)
ludyczne pisanie :)
Florianie Konradzie. Dzięki. Pozdrawiam:)
Jak że starych bajek czy pieśni z ustnego przekazu.
JamCI Dzięki. No tak trochę. Pozdrawiam:)
bardzo ładna opowieść napisana wierszem
MIsiu M. Dzięki Pozdrawiam:)
Ludyzm ma charakter bawienia, a w wierszu jest nostalgia, smutek i tęsknota.
Wszyscy za czymś/kimś tęsknimy...
A starzec może być kończącym się Rokiem. Ale nie obecnym, bo obecny to przystojny młodzian :)
Aisaczku Dzięki Pozdrawiam:)
Ładne, jak ktoś ma głos, to można nawet pośpiewać.
Pozdrawiam.
Angelo Dzięki. Pozdrawiam:)
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania