Cień żołnierza - fragment 28

Jacob - nieokreślony czas później

Powoli i z trudem otwierał powieki, leżał na zdewastowanym łóżku, z małym stolikiem obok. Z bólem podniósł się do pozycji siedzącej, zamiast munduru na ciele miał bandaże i szmaty je imitujące. Brudne i przesiąknięte krwią.

- Nazwij to chrzestem przejścia do piekła - powiedział to głos mężczyzny kilka lat starszego od niego, który pojawił się w drzwiach. Trzymał oburącz idealnie złożone ubrania. - Przymierz, a ja za chwilę przyniosę jedzenie.

- Dzię…dziękuję - odpowiedział z trudem Jacob, gdy ten odłożył mu rzeczy na szafce przy prostopadłej ścianie.

- Niedługo wróci moja żona z lekami. Później wyjaśnię ci co i jak, a teraz się ubierz. Powinny pasować.

Wyszedł z pokoju, po chwili Jacob w powolnych, ociężałych ruchach wstał i podszedł do szafki. Zaczął ubierać, cywilne ciuchy. Były znoszone i zabrudzone, ale w tym wszystkim zdawały się bardzo zadbane. Jakby czekały, aż ubierze je ktoś ważny. Potem, opierając się ściany wyszedł z pokoju, przy okazji pokonując blokadę w postaci zasłony w miejscu drzwi. Za tą niezwykle mocną osłoną znalazł się na korytarzu, który naprzeciwko prowadził do pokoju z podobnymi drzwiami. Miał jednak coś jeszcze, drewniane schody prowadzące na dół. Skąd czuć było zapach świeżo gotowanego jedzenia, zaś uszy atakował dźwięk gorącego oleju. Zszedł po nich i ujrzał salon, z kuchennym aneksem przy którym stał wcześniej widziany mężczyzna. Jednak widział jeszcze ścianę, na której żeznajdowało się poszarzałe, zasłonięte tkaniną okna, oraz drzwi. Stare, nieudolnie regenerowane drewniane drzwi, a za nimi głuchy dźwięk codziennego życia.

- Co tu robisz? - mężczyzna zobaczył Jacob, po czym szybko do niego podbiegł. - Dobra, jak już jesteś to usiądź przy stole - zaprowadził go w wspomniane miejsce.

- Co się stało? - zapytał gdy był pewny, że stabilnie siedzi.

- Ludzie, nie są zbyt mili dla mundurowych. Jednak nie mają pamięci do twarzy - poszedł do kuchni. - Zaczekaj chwilę, przyniosę jedzenie. - Wziął miskę z górnej szafki i nałożył potrawę. - Do ryżu wolisz widelec czy łyżkę? - krzyknął lekko do Jacoba.

Widelec - odpowiedział, jednocześnie łapiąc się za brzuch.

- Proszę - położył przed nim danie i obok widelec - Ryż z curry i warzywami przepis mojej matki.

- Dziękuję - chwycił widelec i powoli zaczął jeść.

- W porządku - usiadł naprzeciwko.

- Ile lat służyłeś? - spytał od razu.

- Trzy. Ojciec zmarł, a matka sama nie dawała rady.

- I? Obaj wiemy, że tak nie zwalniają ze służby.

- Nie będę kłamał, bo i tak obaj będziemy o tym wiedzieć. Dostałem przydział opieki nad żołnierką, z małym dzieckiem.

- Trafiłeś na przychylnego dowódcę.

- Edward Kostan, może kojarzysz?

- Kojarzę. Niespecjalnie, ale obiło mi się o uszy. Jestem Jacob - odłożył na chwilę widelec i podał mężczyźnie rękę.

- Giovanni - chwycił jego rękę.

Ich dalsza rozmowa dotyczyła przeszłości Jacoba i wojskowego życia Giovanniego. Po czasie wróciła dziewczyna.

- Hej, wróciłam - powiedziała, odkładając skrzynkę na kuchennym blacie. - Nie wierzę, to ty! - powiedziała wystraszona i zszokowana, gdy tylko zobaczyła siedzącego przy stole Jacoba.