Wiersz <*> Ojczyźnianka

w cieniu pochmurnych zaborczych nocy

gwiazdy zamglone świecą słabiutko

lecz ojczyźnianka wytrwale kroczy

wcale nie płacze a jednak smutno

wiatr przeciwności suknią powiewa

góry na drodze wysokie są bardzo

marzenia wrastają w baldachim nieba

zmierza do celu gdyż duszę ma hardą

targają ciałem siły przeróżne

serce wciąż ranią aż krwią zbroczone

czerwone maki trochę wszak później

ozdobią płatki białym kolorem

świadoma ciągle że droga kręta

choć serce z wiarą pragnie pozostać

zatem nie myśli marszu zaprzestać

by niepodległą stała się polska