Pokaż listęUkryj listę

Wiersz <*> Ƙաɑśղɑ Ⱳҽɾsjɑ Տłօժყϲzყ

    ––?/––

nie powiem

 

niczego sobie

kostki cukrowe

 

lecz cóż z tego

skoro tyle złości każda ma w sobie

 

przepychają jedne drugie

prostokątnością

tudzież kantami

 

każda sobą inną rani

 

przed nimi kostka miodu potężna

złotem zabłysła

słodyczą nieskazitelna

 

pachnie nią

jak cud rozkwita

 

cząsteczki cukru

swym blaskiem nasyca

 

pragną dotknąć

lub chociażby

 

musnąć

 

by wybrać drogę

jedynie słuszną

 

lecz nagle dłoń z wysoka

objawienie obraca

 

punkt widzenia

inny wyznacza

 

po drugiej stronie

piołun gówno

i cytryna

 

wiele kostek

kryształków nie zgina

Średnia ocena: 5.0  Głosów: 4

Zaloguj się, aby ocenić

Komentarze (4)

  • Pan Buczybór 9 miesięcy temu
    Fajne, kreatywne, bardzo dobrze napisane
  • Dekaos Dondi 9 miesięcy temu
    Panie Buczyborze→Dzięki:)→Pozdrawiam:)
  • Jacom JacaM 9 miesięcy temu
    Słodko kwaśny do sajgonek 😉
  • Dekaos Dondi 9 miesięcy temu
    Jacom JacaM→Dzięki:)→Ano→Pozdrawiam:)

Napisz komentarz

Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania