Wiersz <*> Łódka

Poprzedni tekst→Solniczka→ wycofałem.

Za duży skrót myślowy.

Wrzuciłem dawne, by nie było pustego miejsca

≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈

                               1

ziewający czas tyka żywicznym zegarkiem

budzi dzwonkiem utkanym

z pajęczyn

z roślinnej wieży kołysana oddechem lasu

zdobi swe burty o wklęsłe

chropowatości

płaski kształt z pasażerem na gapę

kroplą deszczu wśród żylnych wioseł

zatopionych w dnie

z podłużnym nieprzydatnym sterem

spływa w przezroczystym wodospadzie

w dołującym szumie

strąca białe strzępki z czerwonego kapelusza

zerkają biedne mrówki

myśląc że śnieg

leci dalej

w mrocznej wodzie zakłóca obraz księżyca

płoszy pluskiem stada lelków

wierci się

spłoszona na utopionej łysinie

pana Twardowskiego

≈≈

zielona łódka już dawno oderwana

od prześwitu błękitno zielonego

parasola

≈•≈•≈•≈•≈•≈•≈•≈•≈•≈•≈•≈•≈•≈•≈•≈

                    2 

utonęły cukrowe szubienice

gorzkie chwile miodu

drewniana przystań

skrzyżowanie doznań

zaplątana w otwór na dnie

utonąć prawdziwie

czy zaufać

złudnym falom

poczytaj mi mamo

książkę co wtedy

o małej łódce

która płynie w naszych łzach