Wiersz <*> Rɑʍƙɑ

     Ƭɾօϲհę íղղɑ աҽɾsjɑ z Զ01Դ 

                     ––?/––

wielka to mądrość dostrzec swe wady

nie dla oklasków medali złotych

tylko by umysł w swym zadufaniu

nie zaczął wielbić ramki ciasnoty

to niebezpiecznie gdy łeb zakuty

w swą nieomylność komórek szarych

co może sfajczyć w samospaleniu

inne spojrzenie odmienne stany

w granicach jesteś swoich zabawek

gdzie tylko cieszy mały żołnierzyk

który zastrzeli pluszaki poza

byś w swoją mądrość nadal mógł wierzyć

ty masz kochany mózg już wyprany

w jedynym proszku swego koloru

otwórz okienko wpuść świeży powiew

inne spojrzenie dostanie wzwodu

istnieje wszakże możliwość taka

pójdziesz ulicą dumnie i wzniośle

bliźniego belkę sobą zahaczysz

zmiażdży ci dupę wtedy się ockniesz