Opow *** Mroźno i Krótko / Samobójstwo Patrioty

[28.3.18]

–––//–––

Zaczął padać śnieg. Niebanalnie przymroziło tej zimy. Pierwszy płatek spadł mu na rękę. Pomyślał sobie: wszystko jest kwestią stanu. Tak naprawdę, to zmrożona woda. Jest nieszkodliwa. No chyba, że jest jej za dużo. Na przykład na dachu. Albo na powierzchni Ziemi. Tak luzem. Tam, gdzie jej nie powinno być. Może potopić to czy tamto. Jest jeszcze para woda. Cholernie może poparzyć.

Padało i padało.

Wybrał się do lasu. Podziwiać oszronione drzewa. Uwielbiał takie widoki. Wprost szalał za nimi.

I jeszcze coś lubił.

Stał pod rozłożystym świerkiem. Otaczały go też inne, bardziej potężne drzewa. Gałęzie uginały się pod białym ciężarem. Nic dziwnego. Tu jeszcze trzymał większy mróz. Promieni Słońca dochodziło niewiele. Co jakiś czas słyszał odgłosy osuwającego się śniegu. Lubił drażnić drzewa. Ruszać ich gałęziami. Nie dawać im spokoju. Szarpać malutkie zlodowaciałe gałązki. Uważał, że to nic złego. Zwykła zabawa. Złamał nieco grubszy konar. Miał z tym trudności. Był twardy jak kamień. ale w końcu mu się udało. Usłyszał oczekiwany odgłos pęknięcia. Napawał go radością. To tylko zwykły, nic nie czujący obiekt leśny. Nie musiał się przejmować. Zabawa trwała nadal.

Właśnie schylił się po odłamaną gałązkę, gdy usłyszał szelest. Nie zdążył uświadomić sobie, skąd dochodził. Z góry czy z tyłu. Poczuł niesamowity ból. Coś twardego, wilgotnego i ostrego utknęło w jego szyi. Głęboko i dokładnie. Usłyszał ciche pęknięcie rozrywanej skóry i poczuł ciepłą ciecz, spływającą po szyi. Ogarnęła go ciemność. Przewrócił się. Po chwili był zimnym trupem na ojczystej chłodnej ziemi. Jego jasna twarz, widniała na biało – czerwonym tle. Zawsze czuł się patriotą.

*

Śnieg stopniał zupełnie. Tak jak ostatnie sople lodu. Nie pozostał najmniejszy ślad. Zgłoszono zaginięcie. Na ciało natrafiono po jakimś czasie. Miało dziurę w szyi. Śledztwo nic nie wykazało. Przede wszystkim nigdy nie odnaleziono narzędzia zbrodni.

––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––

[22.5.18]

----//-----

na białej pościeli oparty ja siedzę

któremu na świecie żyć już się nie chce

błyszczy żyletka jak gwiazdka na niebie

ostrze nie tępe nawet troszeczkę

kochana żyłka tak wytęskniona

że swoją ścianką skórkę łaskocze

duży garnuszek gdzie trochę wody

a w nim nadgarstek pościeli nie zmoczę

to tylko próba zamiaru nie zmienię

twarz rozmarzona na razie przymiarka

jam jest porządny czysty i schludny

nie chcę na pościel wycieknie do garnka

~~~

żyłka rozwarta cięciem ostatnim

sączy czerwienią nie tak słabiutko

życie strumykiem ze mnie wypływa

za chwilę umrę sobie cichutko

wtem co ja widzę tam się przelewa

pościel brudna każdy to powie

jedno me serce z tętnicą pociesza

na koniec mam w oczach

barwy narodowe