ƊɾɑҍҍƖҽ → Տƙɾzყժłɑ / Ʋթɑժƙí

          

                   *Sᴋʀᴢʏᴅłᴀ*

   

Płaskowyż jest niebezpiecznie oblodzony.

Srebrzysta poświata maluje zimną przyszłość, na szaro odblaskowym świecie.

 

Blisko krawędzi przepaści, idzie człowiek.

Ominął dostateczną ilość drogowskazów, by nie zgubić drogi.

Dlaczego jednak blisko swego upadku?

 

Podeszwy podtrzymują resztę butów, a buty ciało.

Ślizgają się niebezpiecznie, kołysząc wędrowcem.

 

Gwiazdki śniegu osiadają na oczy. On na nicości. Łapią go dwa białe skrzydła. Dźwigają ku górze.

Podąża dalej, wlokąc je za sobą. Może pomyślał, a może nie.

 

Upada znowu. Szczęśliwie wisi przez chwilę na rękach.

 

A tam daleko w dole, na zamrożonym stosie zwłok, leży kolejne ciało anioła.

Błyszczące czernią kikuty skrzydeł, chłoną obraz ciemnej strony księżyca.

 

                                           

 

                                          *Uᴘᴀᴅᴋɪ*

 

Zuzię coś budzi w nocy. Jakby miękko – dźwięczne uderzenia o podłogę.

Ma twarz zwróconą w kierunku ściany.

Boi się obejrzeć, by zobaczyć, co jest przyczyną dziwnych dźwięków.

W końcu odgłosy stają się na tyle monotonne, że kołyszą dziecko do snu.

Zasypia.

 

Rano zdenerwowana matka, wchodzi do pokoju swojej pociechy.

Zuzia ma łzy w oczach.

–– Mamusiu, spójrz. Wszystkie delikatne szklane aniołki,

co mi kupiłaś, pospadały na podłogę.

Chyba widzisz, co z nich zostało?

–– Widzę i też mi przykro… ale pomyśl… one są chociaż prawdziwie rozbite.

–– A ten jeden… nie.

–– Bo z tworzywa… jest nieprawdziwie cały… byłam kiedyś jednym z nich.

–– Którym?

Średnia ocena: 5.0  Głosów: 4

Zaloguj się, aby ocenić opowiadanie

Komentarze

  • Antoni Grycuk 7 miesięcy temu
    Skrzydła: bardzo dobre. Ile trzeba drogowskazów, aby całkowicie zabłądzić? A czy całkowita radość nie jest również zbłądzeniem?
    To, co zostało po aniele, chłonie ciemną stronę... Prawda!
    Człowiek, rodząc się, ma wszystko, aby być szczęśliwy. A potem to sie tylko psuje...

    Upadki: potwierdzam to o całkowitej radości...

    Całość bardzo dobra.

    Pozdrawiam.
  • Dekaos Dondi 7 miesięcy temu
    Antoniuszu→Dzięki za ciekawy komet. Pozdrawiam:0
  • AlaOlaUla 7 miesięcy temu
    Gdy upada człowiek - rozbija kolana
    Gdy upada anioł - traci łaskę Pana

    Łatwiej być człowiekiem, upadać i wstawać
    Aniołom nie może Bóg tej szansy dawać
  • AlaOlaUla 7 miesięcy temu
    Zdrówka DD.
  • Dekaos Dondi 7 miesięcy temu
    Alulka→Dzięki→No właśnie. Pozdrawiam:)
  • JamCi 7 miesięcy temu
    Ojej. Ojej ojej. Szkoda, ze anioły nie mają swoich aniołów, żeby je uratowały. To może ja swojego spróbuję mniej narażać.
    A Ty któym???
  • Dekaos Dondi 7 miesięcy temu
    JamCi→Dzięki→Którym?→Hmm... zdarza się tym drugim... niestety:( Pozdrawiam:)
  • JamCi 7 miesięcy temu
    Hmmmm... Chyba każdemu się zdarza. I jednym i drugim.
  • Dekaos Dondi 7 miesięcy temu
    JamCi→Adyć Waćpanna chyba słusznie prawisz, w mniemaniu mym:))

Napisz komentarz

Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania