Wierszee <*> Kwiaty Radości
~~~//~~~
wierzbo płacząca na skraju łąki
podłużne łezki ronisz zielone
może niebawem sens twoich pragnień
ujrzy co los twój zgotował tobie
tam gdzieś w oddali smukłe topole
ożywczy strumień wsiąka do ziemi
dalej horyzont a na nim słońce
obojętnością tarczę czerwieni
tak obce jemu twe zatroskanie
że aż natura zmienna kapryśna
piorun uderza zostaje z ciebie
spalona ziemia tlące się zgliszcza
przychodzi człowiek zimny zmarznięty
ogrzewa ciało w ciepłym popiele
nie zamarzł przeżył lecz ty spłonęłaś
straciłaś życie on zyskał wiele
dusza drzewa nad łąką szybuje
ocalić mogła sens w niej zagościł
los zdecydował żeby w jej wnętrzu
zakwitła łąka kwiatów radości
teraz w tym miejscu droga przebiega
gdzie samochody szybko jadące
a trochę z dala gdzieś na uboczu
samotny pomnik wierzby płaczącej
Komentarze (8)
Stylem - spóźnione o co najmniej wiek
Dzięki FK. Uwielbiam się tak spóźniać. Pozdrawiam
Bardzo dobry styl. Nie wszystko musi być unowocześnione.
Bardzo mi się podoba.
Ci co szukają sensu powinni przeczytać.
Dzięki Aisaczku. Pozdrawiam
Mi się podoba , coś zawiera
Dzięki Miron Pozdrawiam
Ciekawie przechodzisz od burzy i zniszczenia po korzyści współczesnego świata. Piorun niszczy drzewo, człowiek wykorzystuje ciepło reakcji spalania, wewnątrz pnia mają zakwitnąć kwiaty, a w niedługim czasie zostaje zbudowana droga w okolicy przy pomniku brzozy. Taki złośliwy jest ten świat. Jedni giną, a drudzy budują. Serdecznie pozdrawiam!
Dzięki Bożeno Joanno. Pozdrawiam
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania