wiersz - smok

bystre umysły spłoszyły ptaki

wibruje piór osiem i wrzeszczy

wysysa powietrze nad sobą

dwieście tysięcy gram ciągu

uniesie lekko tasiemkę

pełną prochu w nicość wysadzi

wytyczy na przełaj bezpieczny trakt

między szydzącymi minami

kolejny smok pod górą przebija skorupę

zakute w łańcuchy posłuszne spokojne

rwą się dziko za ruchem palca

ześlą pożogę zabiorą życia