wiersz - druga zmiana

nie decyzją lecz przymusem jadła

godzimy się by dosypiać południa

po nocy w transporcie publicznym

krępującym śnie na oczach obcych

umowa trzymana gdzieś na dnie szafy

najtwardszych przytłacza chomątem

liczymy żmudnie horrendalne przychody

i promil plamiący comiesięczne paski

tak wół z osłem do krwi obite

wypluwają nozdrzami ducha

żeby kamień młyński ukręcić

mąki na chleba panu na stół