Wiersz - Przedpiątek

Poranek dziś ciężki.

Obudzić się trudno,

Wstać trudno,

Ruszyć, szkoda gadać.

Lepki, jakiś taki, ten poranek.

Jak miód,

tylko nie słodki.

Mdły.

Dziatwa rozpiździła karnisz na piętrze,

Z odkurzaczem harcowali do trzeciej.

Pijani. Młodzi. Piękni. Weseli.

Swołocz.

Ledwie przyszedł Morfeusz,

wychodzić musi,

nawet nie pogada.

Mówi, że wrócimy do tematu wieczorem.

Przecież ja już zapomnę do tego czasu,

a to ważne było.

Idź dziadu.

Kawę postawiłem na piecu,

nie załączyłem, zapomniałem.

Ileż czekać można, patrząc przez okno z niesmakiem

na dwa psy

złączone dupami.

Myślenie idzie mętnie,

jakby kto iglaki,

między półkule wsadził.

i zapalił.

Ta pinda z kolei,

co mi pomóc miała,

wyłożyła się zaś na papiery.

Zaraza.

Leży tak i każe mi w półśnie Rorschachowi odpowiadać

na durne pytania.

Odpowiedź zawsze jest

była i będzie ta sama.

Plama.

Od trzech godzin sprawdzam

na zegarku dalej mam dziewiątą.

Ten chce żebym dłużej popracował,

mam przecież w domu rozmowę niedokończoną.

Liczy na mnie,

przecież mnie nie zastąpi.

Kwit ten sam.

Zostanę.

Tylko czemu, odkąd wstałem,

wydawało mi się,

że dziś jest piątek?