wiersz - syntetyk

autentyk siada na ławce odpocznie

miasto dudni wręcz od techno

soczyście tłum wrzeszczy

pot zlewa się po młodym i starym ciele

manicure pedicure balsamy rzęsy

klejone razem z uśmiechem i oczami

opakowania z eko etykietami

pływaja swobodnie po oceanie

autentyk spogląda w nocne niebo

radośnie wypowiada życzenie

lecz to nie spadająca gwiazda

tylko kolejny satelita z internetem