Wieeersz <*> Ɱíłօść թօzɑ Ӈօɾყzօղե

Kocwiaczek mnie zainspirowała→''Głupotkami porannymi'':)

To jeno luźny dialog, z lekka rymowany.

------------------------------------------------------------

–– Kochanie. Proszę. Przestań być płocha.

     Serce me krwawi, gdy w mych objęciach,

     jak pisklę zlęknione dzióbkiem szlochasz.

     Już nie wiem doprawdy,

     co mam rzec, żeby twe troski…

–– … poszły w jasną cholerę. Po prostu precz.

–– O! Słowa twoje, niczym diament piękne.

     Do serca me wyznanie, caluteńkie weź.

     Śmiem twierdzić, tyś poezji dzieckiem.

     Pragnę inne usłyszeć też.

–– To dłonie z mej dupci, czym prędzej bierz.

     Popatrz jak mnie pogniotłeś w tyle,

     tylko przez tę krótką chwilę.

     A co dopiero, gdy dalej tulić me ciało będziesz.

     Ty świntuszku. A ti ti… wszędzie.

–– Proszę najmilejsza. Nie bądź żwawa poza swój stan.

     Jam wielki problem z przytulaniem mam.

     Kocham cię ponad czasu miarę,

     i miłować nigdy nie przestanę.

     Choć przyznać muszę, że lepka nieco jesteś.

     Chyba cię inaczej w objęcia wezmę.

–– Miłowałeś po grobową deskę i chcesz jeszcze?

     Skoro tak, to nie trwaj w dziwnym amoku.

     Oddaj mnie trumnie, daj święty spokój.

     A ponadto wyłomu w tradycji nie zrobisz.

     Oddasz co cesarskie, cesarzowi.

–– Dobrze. Włożę.

     Spełnię twą prośbę, choć nie chcę,

     gdyż nadal cię kocham namiętnie.

     Mam jednak nadzieję i na to liczę,

     że kiedyś ktoś z urny

    me prochy na ciebie

    z czułością wysypie.

–– Najmilejszy.

     Zmieniłam zdanie, z tym świętym spokojem.

     Jednak pod tobą leżeć wolę.

     Wkładam ci w serce sztylet.

     Dużo czasu nie minie, a złapią cię.

     Capną.

     Poczekaj cierpliwie.

     Warto.

     Spłoniesz dla mnie chętnie.

     Wierzę, że kochać umiesz.

     Nawet miękkim szarym całunem.