Konsternacja Na Cmentarzu

                                                                         ––//––

Dziwne zjawisko zaczęło się nagle i niespodziewanie. Ludzie w większości zagadani o przyziemnych sprawach, przestali zwracać należytą uwagę na groby, przy których stali. Dopiero po jakimś czasie zauważono, że coś jest inaczej niż powinno być. Powstał szum a nawet rozgardiasz. Każdy każdego pytał, ale nikt nie odpowiadał z jakimś wyraźnym sensem. To czego doświadczali nie było niczym szczególnym, lecz samo zjawisko, znacznie odbiegało od tego, co znane i zrozumiałe. Wychodziło poza ramkę znanej rzeczywistości. Na domiar złego nie wszyscy widzieli to samo.

 

Występowało pod trzema postaciami. Bez żadnych, jak by się mogło wydawać, obowiązujących reguł. Można powiedzieć… ogólny chaos.

 

A zatem były groby, gdzie w zniczach migotały czarne płomienie. Na innych pomnikach, wylatywały na zewnątrz bez zmiany koloru, szybowały chwilę, by w końcu wniknąć do wnętrza grobu.

Jeszcze inne nagrobki stały się przezroczyste. Wszelkie ozdoby sprawiały wrażenie, unoszących się w powietrzu. Nie zauważono gdziekolwiek wypadkowej zjawisk.

 

Ludzie reagowali różnie, jak to zwykle bywa w takich sytuacjach. Wielu pstrykało fotki. Niestety. To co miało naprawdę zdziwić, zdziwiło dopiero wtedy, gdy niektórzy ludzie, z tylko im znanych powodów, postanowili opuścić cmentarz. Okazało się, że szybko wracają.

 

Z ich relacji jasno wynikało, że na zewnątrz jest… wymarłe miasto. Nie widać żywej duszy. A zatem więcej życia na cmentarzu, niż tam.

 

Wielu miało swoje pomysły na wytłumaczenie sytuacji. Każdy był inny, często negujący wrażenia pozostałych. W końcu ustalono, że jednak trzeba wyjść poza mury okalające. Przecież nie można tutaj wiecznie siedzieć. Tym bardziej, że przy niektórych grobach, ludzie zaczęli umierać i każdy się bał, że może być następnym.

 

Gdy już wszyscy byli na zewnątrz, ujrzeli przed cmentarzem rozległą łąkę. To akurat nikogo nie zdziwiło. Zawsze tu była. Zdumienie wywołało zupełnie co innego. Tym razem musiało być wielkie, biorąc pod uwagę odległość. Po drugiej stronie łąki, wznosiła się wysoka biała ściana. Chociaż nie zupełnie biała. Zauważono naklejony czarny kwadrat, a na nim wiele białych kółek. Nikt nie wiedział, skąd o tym wie.

 

Nagle każdy uświadomił sobie, że niektóre kółka są otworami w kwadracie i widać białe tło, a pozostałe są namalowane na czarnej powierzchni.

 

I znowu wszyscy jednakowo pomyśleli, co było im dane.

Oczywiście wielu odruchowo rzuciło się w kierunku zjawiska, żeby podotykać i nie zgadywać, tylko wiedzieć. Niestety. Po pierwsze, coś im nie pozwalało biec a po drugie, nawet gdyby dobiegli, to budowla była za duża, by bez odpowiedniego sprzętu, macać całą ścianę.

 

Powtórnie „usłyszano” polecenie. Jeżeli dziesięciu zgadnie, jak to z tymi kółkami jest, to wszystko będzie tak jak przedtem. Łącznie z tymi, co leżą martwi przy grobach.

 

Dało się słyszeć bardzo wiele głosów, lecz nikt nie zdołał odgadnąć, które są wycięte, które namalowane… a może wszystkie wycięte lub namalowane.

 

Głos „powiedział’’ po raz ostatni: „Wystarczy, że jedno z was zgadnie.’’

 

Na szczęście ktoś odgadł.

 

Oczywiście o żadnej wdzięczności dla wybawiciela – nawet gdyby takowa gdzie nie gdzie zaistniała – nie mogło być mowy. Po pierwsze nikt nie zauważył kto trafił, w tym całym rozgardiaszu słownym, łącznie z tym, któremu udało się zgadnąć. Po drugie – po odgadnięciu – ściana momentalnie znikła. Po trzecie, wszystko wróciło do zdarzeń sprzed omawianych zjawisk, z zachowaniem pamięci o tym co się wydarzyło. Po czwarte, wszelkie nagrane telefonami filmy, były tylko... pustą łąką. To samo dotyczyło grobów w czasie trwania zjawiska.

 

A zatem jak zwykle w takich okolicznościach, jedni twierdzili, że wszystko działo się naprawdę, drudzy obstawali przy zbiorowej halucynacji a jeszcze inni od razu pojechali na obiad, bo zgłodnieli.

Po jakimś czasie – mimo że sprawa nabrała rozgłosu – trochę przycichła i w końcu prawie o niej zapomniano, gdyż jedni drugich do swoich racji i tak nie przekonali. Tym bardziej, że do tego typu zdarzeń już nigdy nie doszło.

 

*

 

–– Ojejciu! Co za fajowa sukienka. Gdzie kupiłaś? Też taką chce.

–– Nigdzie nie kupiłam.

–– Nie mów, że ukradłaś.

–– Nie ukradłam.

–– Ktoś ci podarował?

–– Znalazłam zapakowaną w biały papier w czarne groszki.

–– O… to jak sukienka…tylko odwrotnie.

–– Dziurawa trochę. Muszę zaszyć.

–– No ale gdzie ją znalazłaś?

–– Na łące przy cmentarzu.

Średnia ocena: 4.0  Głosów: 5

Zaloguj się, aby ocenić opowiadanie

Komentarze

  • Aga jednostrzały 4 miesiące temu
    Witaj DD,
    Sympatyczne opko.
    Koniec zaskakująco niewinny :)
    Pozdrawiam
  • Dekaos Dondi 4 miesiące temu
    Aga jednostrzały Dzięki. To miało być drabble, ale nie mogłem się ''zmieścić":) Pozdrawiam:)
  • Aga jednostrzały 4 miesiące temu
    DD drabble? Z tak rozbudowanej fabuły? No, nic dziwnego, że się nie zmieściłeś :))
  • Dekaos Dondi 4 miesiące temu
    Aga jednostrzały →Odwrotnie, to łatwiej:)
  • pasja 4 miesiące temu
    Konsternacja udała się znakomicie. Zastanawiając się nad sensem tego opowiadania, to dochodzimy do wniosku, że coś takiego dzieje się. Kiedy przekraczamy bramę cmentarną to wchodzimy w gości do świata zmarłych, do ich ciszy. Koniec z sukienką w czarne grochy jest mocną puentą. Tajemnicze i takie spokojne zjawisko jak tęcza po burzy.
    Pozdrawiam
  • Dekaos Dondi 4 miesiące temu
    Pasjo Dzięki. Chciałem tak...niejednoznacznie, spokojnie zakończyć. Pozdrawiam:)
  • Angela 4 miesiące temu
    "Chciałem tak...niejednoznacznie, spokojnie zakończyć" i udało Ci się, jednak dopiero to zakończenie, takie
    inne, oderwane wywołało dreszcz : )
    Pozdrawiam.
  • Dekaos Dondi 4 miesiące temu
    Angelo. Dzięki. To fajnie, że się udało.Pozdrawiam:)

Napisz komentarz

Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania