Opoowi *** Potwór

Pewnego razu, kiedy Słońce zapadło się za horyzont, zabrało ze sobą jasność.

Potwór wyszedł z jamy i udał się na pobliską górę. Przystanął, odpoczął chwilę,

wyjął lornetkę i zaczął obserwować, pogrążone w nocnej ciszy miasto.

Niewielka ilość lamp, dawała jedynie tyle światła, żeby się za szybko o coś nie potknąć.

Doskwierał mu straszliwy głód.

Pragnął zejść na dół i nasycić się choćby jednym człowieczeństwem.

Ale jednocześnie był zmęczony wspinaczką. Pomyślał sobie: Po co ja tu wchodziłem.

Przecież mogłem od razu udać się na obiad. No cóż. Widocznie tak musiało być.

A zatem siedział na kamieniu i spoglądał przed siebie.

Miał wspaniałą lornetkę, chociaż nie wiedział skąd. Skierował ją na oświetlony pokój.

Zobaczył człowieka karmiącego dziecko. Łyżeczka jednostajnie szybowała,

między talerzem a umorusanymi ustami. Jadło z zadowoleniem. Widać było, że mu smakuje.

Jego twarzyczka kipiała radością. Mężczyzna też się uśmiechał, ale jakoś smutno.

Patrzył na mały prostokątny kartonik. Byłby z nich smakowity kąsek –

pomyślał potwór. Jednak ich oszczędzę. Za bardzo potrzebują siebie nawzajem.

Spojrzał w inne okno. Zobaczył człowieka siedzącego samotnie na kanapie.

Trzymał w ręce pistolet. Przyłożył go do głowy. Po chwili odłożył na stół.

Zaczął pić jakiś płyn z butelki. Wyjrzał przez okno. Po chwili je zamknął i zasłonił.

Potwór nie miał okazji się dowiedzieć, co tam się stało.

Znowu pomyślał o tym, że jest bardzo głodny.

Lecz ten człowiek nie wyglądał na zadowolonego.

A może po tym całym koszmarze, będzie miał okazje przeżyć jakieś miłe chwile.

Nie mogę go zjeść.

Spojrzał w następne okno. Ujrzał kobietę i mężczyznę. Pieścił delikatnie jej ciało.

Najpierw rękami a później ustami. Ona nie była gorsza. Co to to nie. Robiła to samo.

Gra wstępna – zajarzył potwór. Całował ją wszędzie.

W usta, czoło, pępek, oraz w takie miejsca, gdzie lornetka –

mimo wielkich wysiłków – zajrzeć nie mogła.

Obserwator się trochę zdenerwował, ale pomyślał sobie, że da im spokój.

Nie będzie niewychowanym chamem.

W końcu – z tego wszystkiego - o głodzie zapomniał i usnął.

Na drugi dzień, kiedy Słońce wyzwoliło się z horyzontu, nastał świt.

Mieszkańcy miasta, przyszli na górę. A jeden z nich widząc, że ciało ledwo oddycha,

nie pomógł mu, tylko wziął sztylet i wbiwszy go w serce potwora, zakończył jego żywot.

Gęsty strumyczek krwi – jak czerwona wstążka zrodzona z cierpienia –

popłynął w kierunku miasta.

Następnie upiekli go i przygotowawszy wspaniałą ucztę,

jedli i radowali się do samego wieczora.

A gdy Słońce zaczęło tracić swój blask, rozeszli się do swoich domów,

głośno rozprawiając o tym, co się stało.

Lornetka cicho i spokojnie leżała na trawie, pośród porozrzucanych kości,

dziwnym trafem nie zauważona przez biesiadników. Kryła w sobie zapamiętane obrazy.

Była zaprogramowana na różne sytuacje, w zależności od tego, co się wydarzy.

Nagle na okrągłych szkiełkach, pojawiły się trzy kropelki krwi. Było ich coraz więcej.

W poświacie Księżyca, miały czarny kolor. Po chwili lornetka leżała w mazistej kałuży,

a w niej drgające wspomnienia tego, co zobaczyła. Zaczęły ściekać w kierunku doliny.

* 

Pewnego razu, kiedy Słońce zapadło się za horyzont nastał zmrok.

Potwór wyszedł z jamy i udał się na górę, by obserwować w ciszy pogrążone miasto.

Doskwierał mu głód. Nie spiesząc się za bardzo, zaczął schodzić, obserwując okna.

*

Kiedy Słońce ukazało się nad horyzontem, wstał nowy dzień.

Nic poza tym.